Fiat RS.14

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fiat RS.14
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent Fiat
Typ wodnosamolot rozpoznawczy i patrolowy
Konstrukcja średniopłat o konstrukcja mieszanej, podwozie - pływakowe
Załoga 4 - 5 osób (2 pilotów, obserwator/bombardier, radiooperator/strzelec, strzelec)
Historia
Data oblotu maj 1939
Lata produkcji 19411943
Wycofanie ze służby 1948
Dane techniczne
Napęd 2 silniki gwiazdowe, 14-cylindrowe Fiat A-74 RC.38
Moc 850 KM (626 kW) (każdy)
Wymiary
Rozpiętość 19,54 m
Długość 14,10 m
Wysokość 5,63 m
Powierzchnia nośna 50,00 m²
Masa
Własna 5 470 kg
Startowa 8 500 kg
Zapas paliwa 2 950 l
Osiągi
Prędkość maks. 390 km/h
Prędkość przelotowa 330 km/h
Prędkość minimalna 115 km/h
Prędkość wznoszenia 5,9 m/s
Pułap 6 300 m
Zasięg 2 500 km
Długotrwałość lotu 8 godz. (przy prędkości przelotowej)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy Scotti kal. 12,7 mm (ruchomy)
2 karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 7,7 mm
bomby o masie do 400 kg
Użytkownicy
Włochy

Fiat RS.14 (CMASA RS.14) – włoski wodnosamolot z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat trzydziestych w wytwórni lotniczej Costruzioni Meccaniche Aeronautiche S.A. (CMASA) specjalizującej się w budowie wodnosamolotów, a należącej do koncernu Fiata opracowano nowy wodnosamolot, który miał zastąpić używane w lotnictwie włoskim samoloty CANT Z.501 Gabbiano. Samolot został opracowany przez zespół pod kierunkiem inż. Manlio Stiavelliego.

W maju 1939 roku został oblatany pierwszy prototyp samolotu, który otrzymał oznaczenie Fiat RS.14 (używana była także nazwa CMASA RS.14). W trakcie prób wykazał on dobre osiągi i dowództwo lotnictwa włoskiego samolotu tego typu z przeznaczeniem dla morskich eskadr rozpoznawczych i patrolowych.

W maju 1941 roku rozpoczęto produkcję seryjną pierwszej wersji samolotu oznaczonej jako RS.14A przeznaczonej do szkolenia załóg. Następnie w 1942 roku rozpoczęto produkcję kolejnej wersji oznaczonej jako RS.14B przeznaczonej głównie do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. Kolejną wersja oznaczona jako RS.14C miała uproszczoną konstrukcję i część z samolotów tej wersji przystosowano do ratownictwa morskiego. Produkcję seryjną samolotu RS.14 zakończono we wrześniu 1943 roku i łącznie wyprodukowano 185 samolotów wszystkich wersji.

W 1943 roku zbudowano prototyp wersji lądowej samolotu, który otrzymał oznaczenie AS.14. We wrześniu 1943 roku uległ on katastrofie, po tym zdarzeniu nie prowadzono dalszych badań nad tym samolotem.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Samolot RS.14 wprowadzono do eskadr lotnictwa morskiego, w grudniu 1941 roku i początkowo służyły one do szkolenia, a od lipca 1942 roku zaczęto je wprowadzać do jednostek bojowych. Wyposażono w nie pułki operujące w rejonie Morza Tyrreńskiego, Morza Jońskiego i w południowej części Adriatyku.

W momencie kapitulacji Włoch w włoskim lotnictwie morskim służyło jeszcze 39 samolotów tego typu. Część znajdująca się na północy Włoch weszła w skład lotnictwa Republiki Salo a samoloty znajdujące się na południu weszły w skład lotnictwa Aviazione Cobelligerante Italiana, które walczyło po stronie aliantów.

Po zakończeniu II wojny światowej samoloty Fiat RS.14, które nie zostały zniszczone w trakcie walk pozostały w włoskim lotnictwie morskim, gdzie pełniły służbę głównie jako samoloty łącznikowe. Ostatecznie zostały wycofane z jednostek lotniczych w 1948 roku.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot Fiat RS.14 był średniopłatem o konstrukcji metalowej. Kabiny zakryte. Podwozie pływakowe. Napęd stanowiły dwa silniki gwiazdowe w układzie podwójnej gwiazdy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Jankiewicz Wodnosamoloty : historia i teraźniejszość wyd. MON Warszawa 1986
  • Wiesław Bączkowski Włoskie samoloty wojskowe 1936-1945 wyd. Lampart Warszawa 1999 ISBN 83-86-77600-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]