CANT Z.1007

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
CANT Z.1007 Alcione
(dane CANT Z.1007 bis)
CANT Z.1007 bis, Sycylia, 1941
CANT Z.1007 bis, Sycylia, 1941
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent Cantieri Riuniti dell’Adriatico (CRDA) w Monfalcone koło Triestu
Konstruktor Filippo Zappata
Typ samolot bombowy
Konstrukcja średniopłat o konstrukcji drewnianej
Załoga 6 osób
Historia
Data oblotu marzec 1937
Lata produkcji 1938-1943
Dane techniczne
Napęd silnik gwiazdowy Piaggio P.XIbis R.C.40
Moc 3× 1000 KM (745 kW)
Wymiary
Rozpiętość 24,80 m
Długość 18,35 m
Wysokość 5,22 m
Powierzchnia nośna 70 m²
Masa
Własna 9 396 kg
Startowa 13 621 kg
Osiągi
Prędkość maks. 458 km/h
Prędkość przelotowa 378 km/h
Pułap 7 500 m
Zasięg 1 795 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 12,7 mm
2 karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 7,7 mm
1200 kg (maksymalnie 2200 kg) bomb lub 2 torpedy 450 mm
Użytkownicy
Włochy, Chorwacja

CANT Z.1007 Alcione (wł.: zimorodek) – trójsilnikowy średni samolot bombowy używany we Włoszech w czasie II wojny światowej.

Rozwój samolotu[edytuj | edytuj kod]

Z.1007 został zaprojektowany przez inż. Filippo Zappatę, głównego konstruktora wytwórni lotniczej Cantieri Riuniti dell’Adriatico (CRDA) w Monfalcone koło Triestu, w efekcie prac nad nowymi typami bombowców dla Regia Aeronautica. Powstały wtedy, w oparciu o koncepcję wodnopłatowca CANT Z.506 dwa prototypy samolotów: trójsilnikowy Z.1007 i dwusilnikowy CANT Z.1011. Wobec słabych osiągów zrezygnowano z dalszego rozwijania wersji dwusilnikowej, koncentrując się na bardziej obiecującym Z.1007. Pierwszy prototyp, wyposażony w silniki rzędowe Isotta-Fraschini Asso XI o mocy 825 KM, został oblatany w marcu 1937 roku. Drugi prototyp, o nie zmienionej konstrukcji, lecz napędzany mocniejszymi silnikami Piaggio P.XIbis R.C.40, oblatany w maju 1937, stał się pierwowzorem wersji seryjnej Z.1007B. Do 1939 roku wyprodukowano 34 egzemplarze tej wersji.

Jeszcze w 1937 r. inż. Zappata opracował nową wersję bombowca, pod oznaczeniem Z.1007bis. Miała ona zmieniony, powiększony kadłub i zamknięte stanowiska strzeleckie. Budowana była w dziewięciu seriach produkcyjnych, pierwsze trzy miały jeszcze pojedyncze usterzenie pionowe, pozostałych sześć zaś zdwojone stery kierunku. Dziesiąta seria otrzymała nowe silniki Piaggio P.XIX o mocy 1150 KM i oznaczenie Z.1007ter. Łącznie wyprodukowano 526 sztuk samolotów bis i ter. Oprócz macierzystej wytwórni produkowały je też firmy IMAM i Piaggio.

Użycie operacyjne[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze bombowce Z.1007 trafiły na wyposażenie jednostek Regia Aeronautica w 1939 roku. W dniu przystąpienia Włoch do II wojny światowej lotnictwo włoskie dysponowało 87 samolotami w pierwszej linii, z których tylko 38 osiągnęło gotowość operacyjną[1]. Bojowo zostały po raz pierwszy użyte przeciwko Grecji w październiku 1940 roku. Następnie jednostki wyposażone w Z.1007 walczyły nad Kretą i zwalczały żeglugę aliancką na morzu Śródziemnym.

29 września 1940 roku 204 Squadriglia dokonała dalekodystansowego nalotu na instalacje przetwórstwa ropy naftowej w okolicach Hajfy. Jeden z powracających samolotów lądował przymusowo, w wyniku odniesionych uszkodzeń, na podległym Francji terytorium Libanu. Został on przejęty przez wojsko francuskie i po wymianie silników użytkowany jako samolot transportowy. Służył, początkowo wojskom wiernym marszałkowi Pétain, a potem Wolnym Francuzom, aż do 1943 roku[2].

CANT Z.1007 były też epizodycznie użyte w bitwie o Anglię. W składzie Corpo Aereo Italiano znalazła się 179 Squadriglia, jednostka rozpoznania taktycznego wyposażona w pięć samolotów wersji bis[3]. Kilkanaście Alcione weszło w skład Corpo Aereo Spedizione w Rosji.

Jednak głównym obszarem użycia tych samolotów pozostało Morze Śródziemne. Maszyny z jednostek stacjonujących we Włoszech, na Sycylii, Sardynii i w Grecji brały udział w nalotach na Maltę, zwalczaniu partyzantów Tity w Jugosławii i kampanii afrykańskiej. W czasie największego natężenia walk o Maltę, w połowie 1942 roku, jednostki wyposażone w Z.1007 poniosły ciężkie straty podczas walk konwojowych (operacje „Harpoon” i „Pedestal”).

Po kapitulacji Włoch we wrześniu 1943 roku około 80 egzemplarzy Alcione znalazło się w składzie jednostek Aviazione Cobelligerante Italiana, walczących po stronie Aliantów. Używane były głównie w charakterze samolotów transportowych, dostarczając zaopatrzenie jugosłowiańskim partyzantom. Sporadycznie brały też udział w nocnych bombardowaniach pozycji wojsk niemieckich w północnych Włoszech. Po stronie RSI powstała tylko jedna eskadra: Squadriglia Autonomo Bombardamento „Ettore Muti”, sformowana w czerwcu 1944 r. na lotnisku Lonate Pozzolo i wyposażona w 17 samolotów wersji ter[4].

Lotnictwo Niepodległego Państwa Chorwackiego używało w 1944 roku trzech maszyn Z.1007bis, które otrzymało od Niemców jako uzupełnienie strat w jednostkach walczących wspólnie z Luftwaffe[5].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Z.1007 Alcione był trójsilnikowym średnim bombowcem konstrukcji całkowicie drewnianej o klasycznym, chowanym w locie podwoziu z kółkiem ogonowym. Napęd, w zależności od wersji, stanowiły trzy silniki gwiazdowe Piaggio P.XI R.C.40 lub Piaggio P.XIX, umieszczone w nosie kadłuba i gondolach podskrzydłowych. Uzbrojenie obronne stanowiły dwa karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 12,7 mm, po jednym w wieżyczce strzeleckiej na grzbiecie kadłuba oraz w dolnym stanowisku strzeleckim i dwa km kal. 7,7 mm w stanowiskach strzeleckich po bokach kadłuba. Z.1007bis mógł przenosić do 1200 kg bomb w wewnętrznej komorze bombowej i do 1000 kg bomb (lub dwie torpedy 450 mm) na podwieszeniach pod skrzydłami. W wersji Z.1007ter udźwig bomb zmniejszono do 1000 kg, powiększając przy tym zasięg samolotu do 2250 km[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://www.aviastar.org.
  2. 2,0 2,1 www.airwar.ru.
  3. surfcity.kund.dalnet.se.
  4. Wiesław Bączkowski Włoskie samoloty wojskowe 1936-1945.
  5. Wiesław Bączkowski Hrvatsko Bojno Zrakoplovstwo.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiesław Bączkowski, Włoskie samoloty wojskowe 1936-1945, Wydawnictwo Lampart, Warszawa 1999, ISBN 83-86776-49-8.
  2. Wiesław Bączkowski, Hrvatsko Bojno Zrakoplovstwo w: Sojusznicy Luftwaffe. Część 2, Warszawa 1999, ISBN 83-906942-2-0.
  3. Virtual Aircraft Museum [dostęp 23 kwietnia 2009]
  4. www.airway.ru [dostęp 23 kwietnia 2009]