Reggiane Re.2000
 Reggiane Re.2000 w barwach lotnictwa szwedzkiego | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Typ | |
| Konstrukcja |
dolnopłat o konstrukcji metalowej, podwozie – chowane w locie |
| Załoga |
1 |
| Historia | |
| Data oblotu |
24 maja 1939 |
| Lata produkcji |
1939–1944 |
| Wycofanie ze służby |
1945 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
1 silnik gwiazdowy 14-cylindrowy Piaggio P.XIbis RC40 |
| Moc |
1025 KM (754 kW) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
11,00 m |
| Długość |
7,95 m |
| Wysokość |
3,15 m |
| Powierzchnia nośna |
20,40 m² |
| Masa | |
| Własna |
1905 kg |
| Startowa |
2595 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
535 km/h |
| Prędkość wznoszenia |
18 m/s |
| Pułap |
11 200 m |
| Zasięg |
950 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 2 karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 12,7 mm z zapasem amunicji – 300 sztuk 200 kg bomb | |
| Użytkownicy | |
| Włochy, Węgry, Szwecja | |
| Rzuty | |
 | |
Reggiane Re.2000 Falco (Sokół) – włoski samolot myśliwski. Zaprojektowany i zbudowany w 1939 roku w wytwórni lotniczej Officine Meccaniche „Reggiane” S.p.A. w Reggio Emilia, należącej do koncerniu Caproni.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Pracę nad samolotem myśliwskim Reggiane Re.2000 rozpoczęto we włoskiej wytwórni lotniczej Officine Meccaniche Reggiane S.p.A. w 1938 roku. Początkowo zamierzano nabyć licencję na produkcję nowoczesnego dolnopłata EP-1 amerykańskiej firmy Seversky (eksportowej wersji amerykańskiego myśliwca P-35), ale sprzeciwił się temu właściciel koncernu Caproni, do którego należała firma Reggiane, nakazując opracowanie lepszego samolotu samodzielnie[1]. Głównym konstruktorem samolotu został inż. Roberto Longhi, który wcześniej miał praktykę w firmie Seversky[1]. Powstały samolot był wzorowany na samolocie P-35 pod względem konstrukcji i wyglądu, ale został lepiej dopracowany pod względem zmniejszenia oporów aerodynamicznych[1]. Przede wszystkim ulepszono sposób chowania podwozia głównego, które składało się na płasko do skrzydeł, z obrotem goleni na sposób Curtissa, podczas gdy w amerykańskim pierwowzorze koła wystawały ze skrzydeł; zastosowano także chowane kółko ogonowe[1]. Obniżono również kabinę pilota, przez co kadłub był smuklejszy[1]. Samolot otrzymał nazwę Re.2000 Falco I (sokół), lecz nazwa była używana tylko marketingowo przez producenta i nie została przyjęta przez lotnictwo, które nazywało tak samoloty Fiat CR.42[2].
Oblot prototypu o numerze MM408 nastąpił 24 maja 1939 roku[2][a]. Próby potwierdziły dobre właściwości lotne i lepsze osiągi od konkurencyjnych MC.200 i G.50[2]. Miał on również lepszą manewrowość od niemieckiego Bf 109E[3]. Słabym elementem był jednak niedopracowany i kapryśny silnik gwiazdowy Piaggio P.XI RC40, chociaż silniejszy od konkurentów[2]. Wątpliwości Ministerstwa Lotnictwa budziły też integralne zbiorniki paliwa w skrzydłach zamiast wyjmowanych, co wykluczało ich osłonę i mogło prowadzić do przecieków w razie poluzowania nitów[2][3]. W konsekwencji, lotnictwo włoskie zamówiło jedynie małą serię samolotów. Według części publikacji, zbudowano dla Regia Aeronautica tylko pięć Re.2000 bazowego modelu, a następnie 12 Re.2000 GA o zwiększonym zasięgu, po czym trzy samoloty pierwszej serii zostały doprowadzone do wersji GA[b]. Lotnictwo włoskiej marynarki wojennej zamówiła 10 sztuk samolotów Re.2000 Catapultabile, przystosowanych do startu z pancerników przy użyciu katapulty[4]. Samoloty te zostały skierowane jako samoloty pokładowe włoskich pancerników: „Littorio”, „Vittorio Veneto”, „Roma”.
Wobec braku dalszego zainteresowania ze strony lotnictwa włoskiego 60 sztuk samolotów Reggiane Re.2000 Falco I sprzedano do Szwecji, gdzie otrzymały oznaczenie J20, oraz 70 samolotów na Węgry. Węgry zakupiły także licencję na produkcję tego samolotu, otrzymał on nazwę Re.2000 Heja. 300 samolotów zamierzała w 1940 roku zakupić Wielka Brytania dla jednostek Royal Air Force na Bliskim Wschodzie, jednakże plan ten stał się nieaktualny po przystąpieniu Włoch do wojny 10 czerwca 1940 roku po stronie Niemiec[3].
Pod koniec 1941 roku we Włoszech wyprodukowano jeszcze 24 egzemplarze samolotu Reggiane Re.2000 Falco III tzw. model „grande autonomia”, którego zasięg wynosił 2000 km.
Do końca II wojny światowej wyprodukowano około 170 samolotów Re.2000 Falco we Włoszech i dodatkowo na Węgrzech w wytwórni MAVAG – 198 samolotów na licencji oznaczonych Re.2000 Heja.
Użycie bojowe samolotu
[edytuj | edytuj kod]Samoloty Reggiane Re.2000 Falco były używane na początku wojny jako samoloty pokładowe włoskich pancerników. Samoloty Re.2000 Falco III stacjonowały na Sycylii, gdzie walczyły z samolotami alianckimi nad Morzem Śródziemnym. Natomiast w lotnictwie węgierskim były jednym z najczęściej spotykanych samolotów myśliwskich.
Widok z przodu
Widok z boku, widoczne ożebrowanie
Opis techniczny samolotu
[edytuj | edytuj kod]Samolot Reggiane Re.2000 Falco jest jednomiejscowym samolotem myśliwskim, dolnopłat wolnonośny, kabina zakryta, konstrukcja metalowa. Podwozie chowane w locie. Napęd silnik gwiazdowy.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Według Punka 2001 ↓, s. 4-5, oblot miał miejsce 24 maja 1938 roku, a w sierpniu 1938 roku prowadzono próby.
- ↑ Tak według Charuk 2012 ↓, s. 30. Według Punka 2001 ↓, s. 7, zbudowano pierwszych pięć w wersji Re.2000 GA, a ogółem 24 Re.2000 GA, jednakże niespójnie z tym podaje on także, że 24 samoloty III serii zbudowano dla marynarki.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 5 Charuk 2012 ↓, s. 27.
- 1 2 3 4 5 Charuk 2012 ↓, s. 28.
- 1 2 3 Punka 2001 ↓, s. 5.
- ↑ Charuk 2012 ↓, s. 30.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andriej Charuk: «Sokoły» Mussolini. Italianskije istriebitieli Wtoroj Mirowoj. Moskwa: Jauza / EKSMO, 2012. ISBN 978-5-699-55292-4. (ros.).
- George Punka: Reggiane Fighters in action. Carrollton: Squadron/Signal Publications, 2001, seria: Aircraft. No. 177. ISBN 0-89747-430-9. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Reggiane Re 2000 Falco I [online] (węg.).
.svg)
