Finn Christian Jagge

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Finn Christian Jagge
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1966
Oslo, Norwegia
Klub Bærum Skiklubb
Wzrost 178 cm
Pierwsze punkty w PŚ 23.02 1986, Åre
(7. miejsce – slalom)
Pierwsze podium w PŚ 10.12 1991, Sestriere
(2. miejsce – slalom)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 17.12 1991, Madonna di Campiglio (slalom)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Igrzyska olimpijskie
Złoto Albertville 1992 Slalom
Mistrzostwa świata juniorów
Brąz Sugarloaf 1984 Slalom
Brąz Sugarloaf 1984 Kombinacja
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1991/1992
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1996/1997
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1998/1999
Zakończenie kariery: 2000 r.

Finn Christian Jagge (ur. 4 kwietnia 1966 w Oslo) – norweski narciarz alpejski, mistrz olimpijski oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Finn Christian Jagge pojawił się w 1984 roku, na mistrzostwach świata juniorów w Sugarloaf. Zdobył tam brązowe medale w slalomie oraz kombinacji alpejskiej. Pierwsze punkty w zawodach Pucharu Świata zdobył 23 lutego 1986 roku w Åre, zajmując siódme miejsce w slalomie. Na podium po raz pierwszy stanął 10 grudnia 1991 roku w Sestriere, plasując się na drugim miejscu w slalomie. Już tydzień później, 17 grudnia 1991 roku w Madonna di Campiglio odniósł pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając w tej samej konkurencji. W kolejnych latach jeszcze szesnaście razy stawał na podium, odnosząc sześć zwycięstw: 9 stycznia 1994 roku w Kranjskiej Gorze, 15 marca 1997 roku w Vail, 15 grudnia 1997 roku w Sestriere i 14 grudnia 1998 roku w tej samej miejscowości, 28 lutego 1999 roku w Ofterschwang oraz 13 grudnia 1999 roku w Madonna di Campiglio był najlepszy w slalomie. Ostatni triumf był jednocześnie ostatnim wywalczonym przez niego miejscem na podium w zawodach tego cyklu. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1991/1992, kiedy to zajął 14. miejsce w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji slalomu był trzeci. Wśród slalomistów lepsi okazali się jedynie Włoch Alberto Tomba oraz Paul Accola ze Szwajcarii. Trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej slalomu zajmował także w sezonach 1996/1997 i 1998/1999. W pierwszym przypadku plasował się za Austriakami: Thomasem Sykorą i Thomasem Stangassingerem, a dwa lata później wyprzedzili go tylko Stangassinger oraz Jure Košir ze Słowenii.

W 1985 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Bormio, zajmując piętnaste miejsce w slalomie. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Crans-Montana był siódmy w kombinacji, a rywalizacji w slalomie nie ukończył. W lutym 1988 roku startował na igrzyskach olimpijskich w Calgary, gdzie jego najlepszym wynikiem było dziewiąte miejsce w kombinacji. Największy sukces w karierze osiągnął podczas rozgrywanych w 1992 roku igrzysk olimpijskich w Albertville, gdzie zdobył złoty medal w slalomie. Po pierwszym przejeździe Norweg zajmował pierwszą pozycję, uzyskując najlepszy czas. W drugim przejeździe zanotował szósty wynik, co jednak wystarczyło do zwycięstwa z przewagą 0,28 sekundy nad Tombą i 0,46 sekundy nad Austriakiem Michaelem Tritscherem. Był to jedyny medal wywalczony przez Jagge na międzynarodowej imprezie tej rangi. Równocześnie był to też pierwszy w historii medal olimpijski wywalczony w tej konkurencji przez reprezentanta Norwegii. W tej samej konkurencji był też między innymi szósty na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku oraz siódmy podczas mistrzostw świata w Morioce w 1993 roku i rozgrywanych pięć lat później igrzyskach w Nagano.

Ponadto Jagge ośmiokrotnie zdobywał mistrzostwo Norwegii: w gigancie w 1988 roku, w kombinacji w 1989 roku oraz w slalomie w latach 1985, 1988, 1991, 1993, 1994 i 1996.

Jego ojciec Finn Dag Jagge był tenisistą, a matka, Liv Jagge-Christiansen także uprawiała narciarstwo alpejskie.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
35. 15 lutego 1988 Kanada Calgary Zjazd 1:59,63 min +8,01 s Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
9. 17 lutego 1988 Kanada Calgary Kombinacja 36,55 pkt +58,66 pkt Austria Hubert Strolz
DNF 21 lutego 1988 Kanada Calgary Supergigant 1:39,66 min - Francja Franck Piccard
DNF 25 lutego 1988 Kanada Calgary Gigant 2:06,37 min - Włochy Alberto Tomba
DNF 27 lutego 1988 Kanada Calgary Slalom 1:39,47 min - Włochy Alberto Tomba
1.Gold medal.svg 22 lutego 1992 Francja Albertville Slalom 1:44,39 min - -
6. 27 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Slalom 2:02,02 min +1,17 s Austria Thomas Stangassinger
DNF 13 lutego 1998 Japonia Nagano Kombinacja 3:08,06 min Austria Mario Reiter
7. 21 lutego 1998 Japonia Nagano Slalom 1:49,31 min +2,08 s Norwegia Hans Petter Buraas

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 7 lutego 1985 Włochy Bormio Gigant 2:28,90 min - Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Markus Wasmeier
15. 10 lutego 1985 Włochy Bormio Slalom 1:38,82 min +8,25 s Szwecja Jonas Nilsson
7. 1 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Kombinacja 28,27 pkt +26,72 pkt Luksemburg Marc Girardelli
DNF 8 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Slalom 1:54,63 min - Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Frank Wörndl
DNF 3 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Kombinacja 4,72 pkt - Luksemburg Marc Girardelli
13. 12 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Slalom 2:02,85 min +6,43 s Austria Rudolf Nierlich
8. 22 stycznia 1991 Austria Saalbach Slalom 1:55,38 min +2,45 s Luksemburg Marc Girardelli
7. 13 lutego 1993 Japonia Morioka Slalom 1:40,33 min +1,35 s Norwegia Kjetil André Aamodt
8. 21 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Kombinacja 3:31,95 min +3,95 s Luksemburg Marc Girardelli
DNF 25 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Slalom 1:42,26 min Włochy Alberto Tomba
8. 6 lutego 1997 Włochy Sestriere Kombinacja 3:10,40 min +3,82 s Norwegia Kjetil André Aamodt
13. 15 lutego 1997 Włochy Sestriere Slalom 1:51,70 min +1,85 s Norwegia Tom Stiansen
18. 14 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Slalom 1:42,12 min +3,32 s Finlandia Kalle Palander

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
3.FIS bronze medal.png 20 lutego 1984 Stany Zjednoczone Sugarloaf Slalom 1:55,21 min +1,30 s Japonia Atsushi Itō
3.FIS bronze medal.png 20 lutego 1984 Stany Zjednoczone Sugarloaf Kombinacja ? ? Austria Johann Hofer

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Włochy Madonna di Campiglio17 grudnia 1991 (slalom)
  2. Słowenia Kranjska Gora9 stycznia 1994 (slalom)
  3. Stany Zjednoczone Vail15 marca 1997 (slalom)
  4. Włochy Sestriere15 grudnia 1997 (slalom)
  5. Włochy Sestriere14 grudnia 1998 (slalom)
  6. Niemcy Ofterschwang28 lutego 1999 (slalom)
  7. Włochy Madonna di Campiglio13 grudnia 1999 (slalom)
  • 7 zwycięstw (7 slalomów)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Włochy Sestriere10 grudnia 1991 (slalom) – 2. miejsce
  2. Słowenia Kranjska Gora5 stycznia 1992 (slalom) – 3. miejsce
  3. Szwajcaria Crans-Montana22 marca 1992 (slalom) – 3. miejsce
  4. Stany Zjednoczone Park City28 listopada 1993 (slalom) – 3. miejsce
  5. Włochy Madonna di Campiglio20 grudnia 1993 (slalom) – 3. miejsce
  6. Austria Kitzbühel26 stycznia 1997 (slalom) – 3. miejsce
  7. Japonia Shiga Kōgen9 marca 1997 (slalom) – 2. miejsce
  8. Stany Zjednoczone Park City22 listopada 1997 (slalom) – 3. miejsce
  9. Korea Południowa Yongpyong1 marca 1998 (slalom) – 2. miejsce
  10. Szwajcaria Crans-Montana15 marca 1998 (slalom) – 3. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]