Piero Gros

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piero Gros
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 października 1954
Sauze d’Oulx, Włochy
Klub SC Sauze d’Oulx
Debiut w PŚ 8.12 1972, Val d’Isère (1. miejsce – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 8.12 1972, Val d’Isère (1. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 8.12 1972, Val d’Isère (1. miejsce – gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
złoto Innsbruck 1976 Slalom
Mistrzostwa świata
złoto Innsbruck 1976 Slalom
srebro Ga-Pa 1978 Slalom
brąz Sankt Moritz 1974 Gigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1973/1974
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1975/1976
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1975/1976
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1974/1975
Puchar Świata (Slalom gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1973/1974
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1974/1975
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1975/1976

Piero „Pierino” Gros (ur. 30 października 1954 w Sauze d’Oulx) – włoski narciarz alpejski, mistrz olimpijski, trzykrotny medalista mistrzostw świta oraz zdobywca Pucharu Świata.

Piero Gros 1973

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pojawił się po raz pierwszy na arenie międzynarodowej 8 grudnia 1972 roku w Val d’Isère, gdzie w zawodach Pucharu Świata okazał się najlepszy w gigancie. Tym samym już w swoim debiucie w zawodach pucharowych nie tylko zdobył pierwsze punkty, ale od razu stanął na najwyższym stopniu podium. W sezonie 1972/1973 jeszcze sześciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym jeden raz stając na podium: 17 grudnia 1972 roku w Madonna di Campiglio zwyciężył w slalomie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie dziesiąte miejsce, w klasyfikacji giganta był czwarty, a w klasyfikacji slalomu szósty.

Największe sukcesy w cyklu Pucharu Świata osiągnął w sezonie 1973/1974, kiedy zdobył Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Na podium stawał siedem razy, w tym odnosząc pięć zwycięstw: 17 grudnia 1973 roku w Vipiteno i 3 marca 1974 roku w Voss był najlepszy w slalomie, a 7 stycznia w Berchtesgaden, 13 stycznia w Morzine i 9 marca 1974 roku w Wysokich Tatrach zwyciężał w gigancie. Oprócz klasyfikacji generalnej wygrał wtedy także klasyfikację giganta, a w klasyfikacji slalomu był czwarty. W lutym w 1974 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, gdzie wywalczył pierwszy w karierze medal. W gigancie zajął tam trzecie miejsce, plasując się za swym rodakiem Gustavem Thönim oraz Austriakiem Hansem Hinterseerem. Do zajęcia drugiego miejsca zabrakło mu 0,07 sekundy, natomiast do zwycięzcy stracił 0,99 sekundy. Na tej samej imprezie wystąpił także w slalomie, jednak nie ukończył zawodów.

Kolejne zwycięstwa odnosił w sezonie 1974/1975. Pięciokrotnie zwyciężał w zawodach Pucharu Świata: 5 grudnia w Val d’Isère, 18 grudnia 1974 roku w Madonna di Campiglio i 13 stycznia 1975 roku w Adelboden wygrywał giganta, a 6 stycznia w Garmisch-Partenkirchen i 19 stycznia 1975 roku w Kitzbühel był najlepszy w slalomie. Zwycięstwo w Kitzbühel było jego ostatnim triumfem w zawodach pucharowych. Ponadto 12 stycznia w Wengen i 15 marca w Sun Valley był drugi w slalomie, a 13 marca 1975 roku w Sun Valley drugie miejsce zajął w gigancie. Wyniki te pozwoliły mu zająć czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej, drugie w klasyfikacji giganta i trzecie w klasyfikacji slalomu. W klasyfikacji giganta lepszy okazał się tylko Ingemar Stenmark ze Szwecji, a wśród slalomistów wyprzedzili go Stenmark oraz Gustav Thöni.

Najważniejszym punktem sezonu 1975/1976 były igrzyska olimpijskie w Innsbrucku, gdzie Włoch wystartował w slalomie i slalomie gigancie. Po pierwszym przejeździe slalomu zajmował piątą pozycję, tracąc do prowadzącego Williego Frommelta z Liechtensteinu 1,25 sekundy. W drugim przejeździe Gros był najlepszy, wyprzedzając drugiego zawodnika o ponad sekundę. Dało mu to najlepszy łączny czas i zwycięstwo z przewagą 0,44 s nad Gustavem Thönim i 0,99 s nad Willim Frommeltem. Był to pierwszy złoty medal olimpijski dla Włoch w tej konkurencji. Piąte miejsce po pierwszym przejeździe zajmował także w gigancie, tracąc do prowadzącego Thöniego półtorej sekundy. Drugiego przejazdu jednak nie ukończył i ostatecznie nie był klasyfikowany. W zawodach PŚ powrócił na podium klasyfikacji generalnej, zajmując drugie miejsce za Stenmarkiem. Na podium stawał dziesięć razy, jednak nie odniósł żadnego zwycięstwa. Był także drugi w klasyfikacji slalomu, trzeci w gigancie oraz szósty w klasyfikacji kombinacji. Wśród slalomistów lepszy był tylko Stenmark, a w klasyfikacji giganta wyprzedził go jeszcze Gustav Thöni.

Przez trzy kolejne sezony jeszcze ośmiokrotnie stawał na podium. Po raz ostatni dokonał tego 15 stycznia 1979 roku w Crans-Montana, gdzie był trzeci w kombinacji. W zawodach tych wyprzedzili go tylko Phil Mahre z USA i Andreas Wenzel z Liechtensteinu. W sezonach 1976/1977 i 1978/1979 zajmował czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej, a sezon 1977/1978 ukończył na ósmej pozycji. Był też między innymi czwarty w klasyfikacji slalomu w sezonach 1976/1977 i 1977/1978. W tym czasie zdobył także swój ostatni medal na arenie międzynarodowej, zajmując drugie miejsce w slalomie podczas mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku. W zawodach tych rozdzielił na podium Ingemara Stenmarka i kolejnego reprezentanta Liechtensteinu, Paula Frommelta. Wystartował tam również w gigancie, który ukończył na trzynastej pozycji.

W późniejszych latach osiągał słabsze wyniki; jego najlepszym rezultatem było czwarte miejsce w zawodach PŚ w kombinacji wywalczone 8 grudnia 1979 roku w Val d’Isère. W klasyfikacjach generalnych kolejnych sezonów plasował się poza najlepszą dwudziestką. Wystartował w gigancie na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku, jednak nie ukończył rywalizacji. Brał także udział w mistrzostwach świata w Schladming w 1982 roku, zajmując szóste miejsce w slalomie. Ostatni występ w zawodach międzynarodowych zanotował 14 lutego 1982 roku w Garmisch-Partenkirchen, gdzie był dziesiąty w zawodach PŚ w slalomie. W 1982 roku zakończył karierę.

W przeciągu kariery zdobył także siedemnaście medali mistrzostw Włoch, w tym dziesięć złotych: w gigancie w latach 1974 i 1976, w kombinacji w latach 1974, 1976 i 1978 oraz w slalomie w latach 1975, 1976, 1979, 1980 i 1982.

Po zakończeniu kariery prowadził sklep ze sprzętem sportowym. W latach 1985-1990 był także burmistrzem miejscowości Sauze d’Oulx, w której się urodził[1]. Komentował ponadto zawody sportowe dla włoskiej telewizji RAI oraz włoskojęzycznej telewizji szwajcarskiej Radiotelevisione svizzera[2]. Był również członkiem komitetu organizacyjnego mistrzostw świata w Sestriere w 1997 roku, a w 2006 roku był członkiem sztafety ze zniczem olimpijskim, przekazał płomień olimpijski Deborze Compagnoni[1].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 10 lutego 1976 Austria Innsbruck Gigant 3:26,97 min - Szwajcaria Heini Hemmi
1.Gold medal.svg 14 lutego 1976 Austria Innsbruck Slalom 2:03,29 min - -
DNF 19 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Gigant 2:40,74 min - Szwecja Ingemar Stenmark

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
3.Bronze medal.svg 5 lutego 1974 Szwajcaria Sankt Moritz Gigant 3:07,92 min +0,99 s Włochy Gustav Thöni
DNF 10 lutego 1974 Szwajcaria Sankt Moritz Slalom 1:49,98 min - Włochy Gustav Thöni
DNF 10 lutego 1976 Austria Innsbruck Gigant 3:26,97 min - Szwajcaria Heini Hemmi
1.Gold medal.svg 14 lutego 1976 Austria Innsbruck Slalom 2:03,29 min - -
13. 2 lutego 1978 Garmisch-Partenkirchen Gigant 3:02,52 min +5,07 s Szwecja Ingemar Stenmark
2.Silver medal.svg 5 lutego 1978 Garmisch-Partenkirchen Slalom 1:39,54 min +0,66 s Szwecja Ingemar Stenmark
DNF 19 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Gigant 2:40,74 min - Szwecja Ingemar Stenmark
6. 7 lutego 1982 Austria Schladming Slalom 1:48,48 min +2,20 s Szwecja Ingemar Stenmark

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Francja Val d’Isère8 grudnia 1972 (gigant)
  2. Włochy Madonna di Campiglio17 grudnia 1972 (slalom)
  3. Włochy Vipiteno17 grudnia 1973 (slalom)
  4. Berchtesgaden7 stycznia 1974 (gigant)
  5. Francja Morzine13 stycznia 1974 (gigant)
  6. Norwegia Voss3 marca 1974 (slalom)
  7. Czechosłowacja Wysokie Tatry9 marca 1974 (gigant)
  8. Francja Val d’Isère5 grudnia 1974 (gigant)
  9. Włochy Madonna di Campiglio18 grudnia 1974 (gigant)
  10. Garmisch-Partenkirchen6 stycznia 1975 (slalom)
  11. Szwajcaria Adelboden13 stycznia 1975 (gigant)
  12. Austria Kitzbühel19 stycznia 1975 (slalom)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Francja Val d’Isère8 grudnia 1972 (gigant) – 3. miejsce
  2. Szwajcaria Adelboden21 stycznia 1974 (gigant) – 2. miejsce
  3. Szwajcaria Wengen12 stycznia 1975 (slalom) – 2. miejsce
  4. Stany Zjednoczone Sun Valley13 marca 1975 (gigant) – 2. miejsce
  5. Stany Zjednoczone Sun Valley15 marca 1975 (slalom) – 2. miejsce
  6. Francja Val d’Isère5 grudnia 1975 (gigant) – 3. miejsce
  7. Włochy Madonna di Campiglio14 grudnia 1975 (gigant) – 3. miejsce
  8. Włochy Vipiteno15 grudnia 1975 (slalom) – 3. miejsce
  9. Austria Schladming21 grudnia 1973 (slalom) – 3. miejsce
  10. Garmisch-Partenkirchen5 stycznia 1976 (slalom) – 2. miejsce
  11. Garmisch-Partenkirchen9 stycznia 1976 (kombinacja) – 2. miejsce
  12. Szwajcaria Wengen11 stycznia 1976 (slalom) – 2. miejsce
  13. Francja Morzine18 stycznia 1976 (gigant) – 2. miejsce
  14. Austria Kitzbühel24 stycznia 1976 (slalom) – 3. miejsce
  15. Kanada Mont-Sainte-Anne18 marca 1976 (gigant) – 2. miejsce
  16. Francja Val d’Isère12 grudnia 1976 (gigant) – 2. miejsce
  17. Włochy Madonna di Campiglio19 grudnia 1976 (slalom) – 2. miejsce
  18. Austria Kitzbühel16 stycznia 1977 (slalom) – 2. miejsce
  19. Norwegia Voss17 marca 1977 (gigant) – 2. miejsce
  20. Norwegia Voss18 marca 1977 (slalom) – 2. miejsce
  21. Oberstaufen5 stycznia 1978 (slalom) – 3. miejsce
  22. Szwajcaria Adelboden17 stycznia 1978 (gigant) – 3. miejsce
  23. Szwajcaria Crans-Montana15 stycznia 1979 (kombinacja) – 3. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]