Fluorki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jon fluorkowy
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny F
Masa molowa 19,00 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 16984-48-8
PubChem 28179[1]
Podobne związki
Podobne związki chlorki, bromki

Fluorkisole kwasu fluorowodorowego. nieorganiczne jednoatomowe jony fluoru o wzorze chemicznym F-. W dużych stężeniach toksyczne.

W wodzie rozpuszczalne są fluorki litowców, amonu, chromu(III), srebra, bizmutu, cyny(II) oraz cyny(IV). Do trudno rozpuszczalnych zalicza się fluorki berylowców, cynku, glinu, manganu(III), niklu, kobaltu, żelaza(II) i (III), ołowiu, miedzi oraz kadmu. Fluorki rtęci(I) i (II) w wodzie ulegają rozkładowi.

Ze względu na hydrolizę fluorków do fluorowodoru w roztworach wodnych, są one przechowywane w naczyniach polietylenowych.

Zastosowanie[edytuj]

Fluorek sodu w tabletkach

Ze względu na wzmacnianie szkliwa, fluorki są wykorzystywane jako dodatki do past do zębów (oraz specjalne płyny do fluoryzacji) – fluoryzacja egzogenna oraz składnik tabletek fluorowych, wody pitnej, soli kuchennej – fluoryzacja endogenna.

Ze względu na publikacje wskazujące szkodliwe działania krótko- i długofalowe związków fluoru[2], w niektórych krajach rozważa się wycofanie związków fluoru z powszechnego użytku. W roku 2002 w Belgii zakazano stosowania tabletek fluorowych oraz gum zawierających fluor[3]. Spotkało się z to ogólną krytyką środowisk medycznych wspieranych przez koncerny produkujące środki na bazie fluoru[4] oraz samej Unii Europejskiej. Inne kraje wprowadzają lub rozważają podobne rozwiązania, na przykład obniżenie stężenia fluorków w wodzie pitnej dostarczanej wodociągami miejskimi[5].

Przypisy