Ford C-3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ford C-3/3A/9
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Stout Metal Airplane Division of the Ford Motor Company
Typ samolot transportowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 2
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 23,72 m
Długość 15,32 m
Wysokość 3,86 m
Powierzchnia nośna 77,6 m²
Dane operacyjne
Użytkownicy
United States Army Air Corps

Ford C-3 – amerykański samolot transportowy z lat 30. XX wieku, używana przez United States Army Air Corps (USSAC) wojskowa wersja samolotu Ford Trimotor 4-AT-13.

Historia[edytuj]

W lutym 1928 USAAC zakupił jeden egzemplarz samolotu transportowego Ford Trimotor (4-AT-13) do jego ewaluacji do roli lekkiego samolotu transportowego i pasażerskiego[1][2]. 8 lutego samolot został dostarczony do bazy Wright Field, gdzie otrzymał oznaczenie XC-3 (numer seryjny 28-348), po zakończeniu testów został przemianowany na C-3 i wszedł do normalnej służby[1]. W czasie służby samolot wielokrotnie powracał do Wright Field or Fairfield Air Depot, gdzie używany był do różnego rodzaju testów. Został wycofany ze służby w lipcu 1932[1][3].

Zamontowane na skrzydłach silniki samolotu miały unikatowy i skomplikowany system wydechowy, który odprowadzał gazy spalinowe poprzez krawędź natarcia skrzydła ponad jego górna powierzchnią[1]. Poważnym problemem takiego rozwiązania była bliskość gorących rur wydechowych do znajdujących się w skrzydłach zbiorników paliwowych[1]. Po zmianie tego systemu na mniej złożony i bardziej tradycyjny system, w 1929 Armia zakupiła dziewięć następnych samolotów (numery seryjne: 29-220/226[4]) tego typu, z silnikami o większej mocy, które otrzymały oznaczenie C-3A[2][1]. W latach 20. i 30. zwyczajowo przydzielano tylko jeden lub dwa samoloty transportowe do każdej bazy USAAC i siedem samolotów C-3A służyło w sześciu różnych bazach Bolling Field, Brooks Field, Fort Crockett, Mitchel Field, Selfridge Field i Wright Field[4].

W połowie 1929 wszystkie siedem C-3A otrzymały nowe silniki o większej mocy i zgodnie z ówczesnymi zasadami nazewnictwa samolotów Armii, otrzymały nowe oznaczenia - C-9[5][3]. Wszystkie samoloty tego typu zostały wycofane ze służby do końca 1936[3][5].

Ostatni z C-9, numer seryjny 29-226, został w styczniu 1936 użyty do przeprowadzenia testów na temat odporności samolotów krytych metalem na ogień z karabinów maszynowych[5]. Zbiorniki paliwa zostały częściowo napełnione benzyną lotniczą i włączono silniki samolotu pracujące na niskich obrotach[5]. Samolot został dwukrotnie ostrzelany dwoma długimi seriami i na początku trzeciej serii stanął w płomieniach[5]. Płonący samolot został całkowicie zniszczony w wybuchu, a eksperyment dowiódł do niezaskakujących wniosków, że karabiny maszynowe są skuteczną bronią przeciwko stojącym na ziemi i nieruchomym samolotom[5].

Dane techniczne[edytuj]

Model Silniki Moc
silników (KM)
Masa
własna (kg)
Prędkość
maks. (km/h)
Prędkość
przel. (km/h)
Zasięg (km) Liczba
miejsc/ładunek (kg)
Uwagi
XC-3/C3[1] Wright J-4 Whirlwind 200 4173 186 161 805 10/680 Nr ser. 28-348
C-3A[4] Wright R-790-3 235 4595 212 172 917 11/782 Nr ser. 29-220/226
C-9[5] Wright R-975-1 300 4595 212 172 917 11/782 Nr ser. 29-220/226

Przypisy

  1. a b c d e f g Ford C-3 (ang.). nationalmuseum.af.mil. [dostęp 2013-10-08].
  2. a b E. Johnson: American Military Transport Aircraft. s. 27.
  3. a b c E. Johnson: American Military Transport Aircraft. s. 28.
  4. a b c Ford C-3A (ang.). nationalmuseum.af.mil. [dostęp 2013-10-08].
  5. a b c d e f g Ford C-9 (ang.). nationalmuseum.af.mil. [dostęp 2013-10-08].

Bibliografia[edytuj]