Curtiss XP-31 Swift

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Curtiss XP-31 Swift
XP-31 w locie
XP-31 w locie
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Curtiss-Wright
Typ myśliwiec
Konstrukcja metalowa
Załoga 1
Historia
Data oblotu lipiec 1932
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik widlasty Curtiss V-1570 Conqueror
Moc 600 KM
Wymiary
Rozpiętość 10,97 m
Długość 8,00 m
Wysokość 2,36 m
Powierzchnia nośna 18,85 m²
Masa
Własna 1512 kg
Startowa 1879 kg
Zapas paliwa 473 l
Osiągi
Prędkość maks. 346 km/h na 0 m
325 km/h na 1500 m
Prędkość przelotowa 296 km/h
Prędkość minimalna 130 km/h (lądowania)
Prędkość wznoszenia 10,8 m/s
Pułap 7803 m
Pułap praktyczny 6919 m
Zasięg 637 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 km 7,62 mm
Użytkownicy
United States Army Air Corps
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Curtiss XP-31 Swift (Model 66, XP-934) – prototypowy amerykański samolot myśliwski z okresu międzywojennego zaprojektowany w wytwórni Curtiss Aeroplane and Motor Company. W latach 30. maszyna wzięła udział w konkursie na nowy, jednopłatowy samolot myśliwski dla United States Army Air Corps (USAAC), w którym zwycięzcą została konstrukcja Boeing P-26 Peashooter.

Pomimo że konstrukcja okazała się nieudana, uważana jest za ważny kamień milowy w historii Curtissa jako, że wprowadził wytwórnię w nową erą konstrukcyjną, a niedostatki samolotu stanowiły ważną lekcję dla zespołu projektowego firmy. Był to ostatni jednomiejscowy samolot Armii ze stałym podwoziem i skrzydłami z zastrzałami, a równocześnie pierwszy z zamknięta kabiną pilota.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku do linii zaczęły wchodzić szybkie, całkowicie metalowe samoloty bombowe, które swoimi osiągami przewyższały użytkowane w siłach powietrznych dwupłatowe samoloty myśliwskie.

Na początku 1932 roku United States Army Air Corps sformułował zapotrzebowanie na nowy, jednopłaty myśliwiec zdolny do walki z nowymi bombowcami. Nowa konstrukcja miała charakteryzować się przede wszystkim dużą prędkością poziomą i szybkością wznoszenia. Na zapotrzebowanie odpowiedziała firma Boeing, projektując samolot Boeing P-26 Peashooter, który do swojego pierwszego lotu wzbił się 20 marca 1932 roku oraz Curtiss Aeroplane and Motor Company.

Projekt[edytuj | edytuj kod]

Inżynier Curtissa, Don Berlin, na bazie szturmowego samolotu Curtiss A-8 zaprojektował nowy samolot myśliwski, jednosilnikowy dolnopłat wykonany w całości z metalu[1]. Samolot otrzymał wewnętrzne oznaczenie firmowe Model 66 i nazwę Swift („nagły”, „prędki”, ale także nazwa ptaka jerzyk)[2]. Od USAAC samolot otrzymał oznaczenie XP-934, Armia dostarczyła także silnik samolotu i całe wyposażenie wojskowe[2]. Samolot został zaprojektowany jako prywatna inicjatywa firmy i został przekazany Armii na zasadzie umowy użyczenia (bailment contract)[2].

Jako jednostkę napędową wytwórnia wybrała chłodzony cieczą 600-konny silnik rzędowy typu Conqueror, ale USAAC wymusił zmianę silnika na gwiazdowy, 700-konny silnik z serii Wright-Cyclone[1].

Aby zapewnić odpowiednią szybkość maszynie, zaprojektowano cienki płat o prostokątnym obrysie, niestety brak doświadczenia w tego typu konstrukcjach zaowocował potrzebą wzmocnienia płatowca. Skrzydła połączone były z masywnymi owiewkami chroniącymi koła stałego podwozia dwoma dużymi zastrzałami.

Próby[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej wersji z silnikiem gwiazdowym

Prototyp do swojego pierwszego lotu wzbił się w lipcu 1932 roku[1]. Gwiazdowy silnik o dużej powierzchni czołowej i zastrzały zwiększały opory aerodynamiczne samolotu i jego osiągi zostały określone jako niezadowalające[1] jako, że odbiegały od charakterystyk latającego już P-26. Kolejną wadą samolotu był bardzo mały zasięg rzędu 600 km.

W miesiąc po pierwszym locie, inżynierowie wytwórni wymienili silnik gwiazdowy na rzędową jednostkę Curtiss G1V-1570 F Conqueror, zmniejszając tym samym opór czołowy samolotu[1]. Zmiana silnika poprawiła prędkość maksymalną samolotu (Swift mógł maksymalnie lecieć z prędkością rzędu 346 km/h), ale nie jego ogólną charakterystykę która była określana jako „zbyt ciężka” („overweight”)[1].

W lutym 1933 roku USAAC zakupił prototypowy egzemplarz za 40 tysięcy dolarów[3] i nadał mu oznaczenie XP-31 oraz numer seryjny 33-178[1]. Maszyna otrzymały wojskową wersję silnika Curtissa o oznaczenie V-1570-53 Conqueror i o takiej samej mocy 600 KM[1]. Wkrótce po zakupie przez USAAC samolot otrzymał nowe oznaczenie ZXP-31 („Z” oznaczało obsolete – „przestarzały”) i do czerwca 1936 przebywał w powietrzu łącznie 287 godzin[3].

W 1936 roku trafił do szkoły mechaników USAAC jako naziemna pomoc naukowa w Edgewood Arsenal[3] gdzie wykorzystywano go do grudnia tego samego roku, a następnie złomowano. Niektóre źródła podają iż samolot złomowano w 1935 roku.

Pomimo że konstrukcja okazała się nieudana, uważana jest za ważny kamień milowy w historii Curtissa jako, że wprowadził wytwórnię w nową erą konstrukcyjną, a niedostatki samolotu stanowiły ważną lekcję dla zespołu projektowego firmy[2]. Był to ostatni jednomiejscowy samolot Armii ze stałym podwoziem i skrzydłami z zastrzałami, a równocześnie pierwszy z zamknięta kabiną pilota[4].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Oryginalny XP-934 z gwiazdowym silnikiem Wright R-1820-4

XP-31 był całkowicie metalowym, zastrzałowym dolnopłatem ze stałym podwoziem[3]. Koła podwozia głównego obudowane dużymi owiewkami połączonymi między sobą usztywniającymi całość zastrzałami, z tyłu kadłuba niechowane kółko ogonowe było również osłonięte aerodynamiczną owiewką[3]. Samolot miał usterzenie klasyczne, poziome wzmocnione pojedynczymi zastrzałami[3]. Skrzydła samolotu o cienkim profilu były podpierane zastrzałami i miały prostokątny obrys[3]. Na krawędzi spływu płata zainstalowano klapy, a na krawędzi natarcia – sloty. Kabina pilota była zamknięta[3]. Klapy otwierały się automatycznie przy prędkości o 15 mil na godzinę (22,6 km/h) większej od prędkości przeciągnięcia[1].

Samolot uzbrojony był w cztery karabiny maszynowe M1919, dwa zainstalowane były w nosie samolotu, a dwa w zewnętrznych gondolach po obydwu stronach kadłuba[1].

Rozpiętość skrzydeł wynosiła 36 stóp (10,97 m), długość samolotu 26 stóp i 3 cale (8 m), a jego wysokość 7 stóp i 9 cali (2,36 m)[3]. Powierzchnia skrzydeł wynosiła 203 stopy kwadratowe (18,85 m²)[3]. Masa własna wynosiła 3334 funty (1512 kg), a masa startowa do 4134 funtów (1879 kg)[3].

Prędkość maksymalna na powierzchni morza wynosiła 215 mil na godzinę (346 km/h), a prędkość przelotowa 184 mile na godzinę (296 km/h)[3]. Prędkość wznoszenia samolotu wynosiła 2130 stóp na minutę (10,82 m/s), pułap maksymalny 22.700 stóp (6919 m). Zasięg z zapasem paliwa 75 galonów (284 litry) wynosił 396 mil (637 km), a zapasem 125 galonów – 642 mile (473 litry i 1033 km)[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 P. Bowers: Curtiss Aircraft. s. 334.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 P. Bowers: Curtiss Aircraft. s. 333.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 P. Bowers: Curtiss Aircraft. s. 335.
  4. P. Bowers: Forgotten Fighters 2. s. 74.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]