Francesco Francia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Francesco Francia
079 le vite, francesco francia.jpg
Francesco Francia (1568)
Data i miejsce urodzenia ok. 1450 w Bolonia
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 1517, Bolonia
Narodowość włoska
Dziedzina sztuki malarstwo
Styl renesans
Święta Rodzina ze św. Franciszkiem
Portret Federiga Gonzagi (1510)

Francesco Francia, właśc. Francesco di Marco di Giacomo Raibolini (ur. ok. 1450 w Bolonii, zm. 5 stycznia 1517 tamże) – włoski malarz, rytownik i złotnik okresu renesansu.

Był uczniem Marca Zoppo. Początkowo zajmował się złotnictwem i medalierstwem. W 1506 został malarzem nadwornym w Mantui. Inspirował się sztukę Perugina i Rafaela. Malował głównie obrazy religijne, w których równomiernie oświetlone postacie, w tym słodkie, lekko zaokrąglone wizerunki Madonny, odznaczają się słodyczą i miękkością linii[1]). Był też dobrym portrecistą. Wykonał freski w bolońskich kościołach San Martino oraz w oratorium św. Cecylii przy kościele San Giacomo Maggiore. Jego przyjacielem i współpracownikiem był Lorenzo Costa.

Dwaj synowie artysty – Giovanni Giacomo[2] (1486-1557) i Gulio (1487-1540) również byli malarzami. Jego uczniem był grafik Marcantonio Raimondi.

Wybrane dzieła[edytuj]

Przypisy

  1. Sztuka świata, t. 12, Leksykon A-K, Warszawa 1998, s. 245.
  2. Dwa obrazy Giacoma Francii – Madonna z Dzieciątkiem i św. Franciszkiem oraz Św. Prokul i św. Dominik znajdują się w Muzeum Narodowym w Poznaniu.

Bibliografia[edytuj]