Franciszek Harłacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Harłacz
Ilustracja
Fotografia nagrobna
Data urodzenia 16 sierpnia 1924
Data śmierci 3 lipca 2000
Miejsce spoczynku Cmentarz Posada w Sanoku
Tytuł naukowy inżynier
Pracodawca Autosan
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie
Przodownik pracy Odznaka Zasłużony Działacz LOK Odznaka „Zasłużony dla Sanoka”

Franciszek Harłacz (ur. 16 sierpnia 1924, zm. 3 lipca 2000) – polski żołnierz, inżynier, pracownik przemysłu motoryzacyjnego związany z Sanokiem, działacz partyjny i społeczny.

Życiorys[edytuj]

Nagrobek Franciszka i Franciszki Harłacz

Urodził się 16 sierpnia 1924. Był synem Jana[1]. Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę został zesłany w głąb Związku Radzieckiego. W 1943 został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W stopniu plutonowego służył w szeregach 14 Pułku Piechoty[1]. Odbył szlak na froncie wschodnim na szlaku od Wołgogradu do Berlina w 1945 (m.in. na początku 1945 brał udział w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego[2]). Koniec wojny zastał go niedaleko Spandau. Jego postawę w służbie artylerzysty opisał później Alojzy Sroga w książce pt. Na drodze stał Kołobrzeg[3]. Wraz z nim w wojsku służyli wówczas jego znajomi, np. Emil Buras, Władysław Gąsiorowski[4][5].

Po wojnie w 1947 przybył do Sanoka w związku z pełnioną służbą wojskową. Został zatrudniony w fabryce Sanowag w Sanoku i późniejszej Sanockiej Fabryki Autobusów „Autosan”. Zaczynał jako robotnik na stanowisku pomocnika ślusarza, po roku został spawaczem i w tej funkcji pracował sześć lat. Pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR[6] przez trzy lata, następnie pracował jako kierownik wydziałowej kontroli technicznej, zastępca szefa kontroli technicznej. W 1957 zdał egzamin dojrzałości w sanockim liceum ogólnokształcącym, następnie kształcił się w Technikum Mechanicznym w Rzeszowie. W 1968 ukończył studia w przyzakładowym punkcie konsultacyjnym Politechniki Śląskiej uzyskując tytuł inżyniera[7].

W kolejnych latach awansował na stanowiskach zakładowych. Pełnił stanowisko szefa wydziału W-3, szefa produkcji, kierownika nowych uruchomień. Później objął stanowiska zastępcy dyrektora ds. produkcji i zastępcy dyrektora ds. handlu i transportu[8]. W 1979 obchodził jubileusz 40-lecia pracy w sanockiej fabryce[9].

Podczas pracy w zakładzie ukończył kształcenie średnie w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Sanoku, następnie technikum korespondencyjne w Rzeszowie oraz studia w trybie zaocznym na Politechnice Krakowskiej. W latach 70. pełnił funkcję koła zakładowego ZBoWiD w fabryce Autosan oraz zasiadał we władzach miejsko-gminnego koła w Sanoku[10][11]. Zasiadł w zarządzie Społecznego Komitetu Pomocy Szpitalowi w Sanoku[12]. Zasiadał w Konferencji Samorządu Robotniczego w Sanoku[13]. Działał w Lidze Obrony Kraju.

Franciszek Harłacz zmarł 3 lipca 2000. Jego żoną została Franciszka (1928-2014[14]). Zamieszkiwali w Zahutyniu. Oboje zostali pochowani na Cmentarzu Posada w Sanoku. Mieli czworo dzieci: Teresa (po mężu Lisowska, inżynier), Marian, Jan (wszyscy troje także pracownicy Autosanu), Maria (nauczycielka).

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c 14 Pułk Piechoty. stankiewicze.com. [dostęp 2015-09-12].
  2. Andrzej Brygidyn. Na frontach II wojny światowej (I). Piekło na „Wale Pomorskim”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 25 (225) z 10-20 września 1981. 
  3. Andrzej Brygidyn. Z frontów II wojny światowej (II). Ślubuję Ci polskie morze. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 27 (227) z 1-10 października 1981. 
  4. Marian Struś. Życiorysy pracą pisane. Władysław Gąsiorowski. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 31 (196) z 1-10 listopada 1980. 
  5. Frontowe wspomnienia. „Tygodnik Sanocki”, s. 3, Nr 12 (1010) z 26 lutego 2010. 
  6. W przeddzień Konferencji Partyjno-Ekonomicznej. „Głos Sanowagu”, s. 1, Nr 2 z 20 października 1954. 
  7. Krystyna Matoszko. „Autosanu” tłuste lata. „Nowiny”, s. 3, Nr 207 z 31 sierpnia i 1 września 1968. 
  8. Wyroby z bocianem w herbie na egzotycznych szlakach. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 15 (108) z 20-31 maja 1978. 
  9. Nasi jubilaci. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 22 (151) z 1-10 sierpnia 1979. 
  10. Stanisław Janczura. Z działalności koła zakładowego ZBoWiD. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 9 z 15-31 lipca 1974. 
  11. Spotkanie weteranów II wojny światowej. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 22 (313) z 1-10 sierpnia 1984. 
  12. Stanisław Janczura. Reaktywowano Społeczny Komitet Pomocy Szpitalowi. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 11 (101) z 10-20 kwietnia 1978. 
  13. Obradowała VIII KSR. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, 2, 3, Nr 22 (115) z 1-10 sierpnia 1978. 
  14. Nekrologi. „Tygodnik Sanocki”, s. 6, Nr 34 (1183) z 22 sierpnia 2014. 
  15. Obchody świąt pracowników przemysłu metalowego, drzewnego, leśnictwa i służby zdrowia. „Nowiny”, s. 1, Nr 93 z 6 kwietnia 1970. 
  16. Odznaczeni w dniu Święta Odrodzenia. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 10 z 1-15 sierpnia 1974. 
  17. M.P. z 1953 r. Nr 73, poz. 883.
  18. M.P. z 1997 r. Nr 65, poz. 639.
  19. Z obchodów 35-lecia LWP. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 6, Nr 30 (123) z 20-31 października 1978. 
  20. Z okazji Święta Pracy „Zasłużeni dla Sanoka”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 13 (106) z 1-10 maja 1978. 
  21. Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 288, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 

Bibliografia[edytuj]