Franciszek Placidi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Pijarów w Krakowie

Franciszek Placidi, wł. Francesco Placidi (ur. między 1710 a 1715, zm. w 1782 w Kozienicach)[1]włoski architekt i rzeźbiarz, z pochodzenia rzymianin, jeden z największych twórców późnego baroku, tzw. eklektyzmu.

W latach 1738–1740 przebywał w Dreźnie, gdzie kierował budową Hofkirche. W 1742 przybył do Polski, gdzie otrzymał posadę architekta królewskiego. W 1750 otrzymał tytuł szlachecki. Zmarł w 1782, który to rok uznawany jest za koniec epoki baroku w Polsce.

Twórczość[edytuj]

Ponadto jest autorem licznych pomniejszych dzieł architektury świeckiej oraz małej architektury, takich jak liczne ołtarze w katedrze wawelskiej oraz w kościele Mariackim, kruchta zachodnia kościoła Mariackiego w Krakowie, nagrobki Michała Korybuta Wiśniowieckiego i Jana III Sobieskiego, kościół w Teofipolu, ołtarze główne w kościele benedyktynów w Tyńcu i katedrze we Fromborku i wiele innych.


Przypisy

  1. Franciszek Placidi w encyklopedii PWN. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2010-10-06].
  2. Sztuka Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1978, s. 392.