Franek Kimono

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Franek Kimono – postać muzyczna wykreowana przez aktora Piotra Fronczewskiego. Jego postać była parodią stylu disco[1]. Franek Kimono jako formę ekspresji wokalnej stosował melodeklamację.

Pomysłodawcą postaci był Andrzej Korzyński (pod pseudonimem Andrzej Spol)[2], a współautorami Mariusz Zabrodzki i Sławomir Wesołowski. Oprócz Andrzeja Korzyńskiego, teksty na płytę pisał również Krzysztof Gradowski. Piotra Fronczewskiego jako wokalistę wybrano podczas rejestracji ścieżki dźwiękowej do filmu Akademia pana Kleksa (1983).

Jeszcze w 1983 r. wydano singel z piosenkami "King Bruce Lee karate mistrz" i "Dysk Dżokej", a w roku następnym długogrającą płytę winylową. Z czasem pojawiały się reedycje CD albumu – w 1991, w 1999 oraz w 2008 roku.

Sukces[edytuj | edytuj kod]

Franek Kimono miał być kpiną z subkultury disco. Jak wiele żartów (choćby jak m.in. "Mydełko Fa" Marka Kondrata albo Chłopaki nie płaczą T.Love), został jednak potraktowany na poważnie i entuzjastycznie przyjęty przez bywalców dyskotek. Fronczewski wylansował tą płytą także takie przeboje jak m.in. "King Bruce Lee Karate Mistrz" , "Dysk Dżokej" , "Ja jestem Menago". Wiele cytatów z jego piosenek weszło do języka potocznego, np.

  • Nie rycz, mała nie rycz - ja znam te wasze numery
  • Po dobrej wódzie lepszy jestem w dżudzie
  • Na bramce stoję, nikogo się nie boję
  • Ciosy karate ćwiczyłem z bratem
  • Więc gaz do dechy i wypuszczam czad z aparatury co ma tysiąc wat
  • Czasem na giełdzie coś mi podejdzie.
  • Gdy ja dołożę - wtedy: nie daj Boże - Reanimacja nawet nie pomoże.
  • I znów się zaczęło, znów na pełnym luzie; Sypiemy numery, jak przed laty w budzie.

Franek Kimono został nawet bohaterem popularnego dowcipu, w którym jego przeciwnikiem był Bruce Lee. Pokonany w pierwszym starciu ciosem wibrującej pięści Polak rewanżował się Azjacie ciosem wirującej korby od Stara.

Jego piosenki pojawiły się popularnym serialu TV z 1986 pt. Tulipan oraz fragmentarycznie w filmie Wakacje z Madonną z 1983.

Źródła i następstwa[edytuj | edytuj kod]

Stylizacja projektu wiązała się z panującą w latach 80. modą na dalekowschodnie sztuki walki, którą w Polsce zapoczątkował film Wejście smoka z Bruce'em Lee w 1982 r.

Drugim równie ważnym źródłem inspiracji dla postaci Franka był warszawski folklor, opiewający alkoholizujących się, pełnych fantazji cwaniaczków, o jakich pisali Stefan Wiechecki i Stanisław Grzesiuk. Podobnie jak bohaterowie "Wiecha", Franek posługiwał się slangiem[3].

Na fali nostalgicznej mody na lata 80. aktor podjął próbę zdyskontowania sukcesu sprzed lat i jako Pan Kimono nagrał w 1998 r. płytę Toczy się życie – Powrót Mistrza, która została już oceniona dużo gorzej. Żadna piosenka nie osiągnęła statusu przeboju. W projekt nie był zaangażowany twórca Franka Kimono, Andrzej Korzyński.

W grudniu 2007 roku ukazała się płyta TPWC czyli warszawskich raperów Sokoła i Pono. W piosence "W aucie" występuje gościnnie Piotr Fronczewski jako Franek Kimono. Utwór powstał jako hołd dla dokonań Franka Kimono i utrzymany został w klimacie jego pierwszej płyty. 27 maja 2008 ukazał się teledysk do tego utworu[2][4].

W marcu 2008 roku remiks utworu Franka Kimono pt. "Dysk Dżokej" pojawił się na debiutanckiej płycie duetu Wet Fingers jako bonus track.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

EP:

Albumy[edytuj | edytuj kod]

LP:

CD:

Kasety[edytuj | edytuj kod]

Niektóre wydane płyty m.in. single nie posiadały różnorodnych nazw – te z nich zostały opatrzone pseudonimem śpiewającego.

Przypisy

  1. Franek Kimono - "King Bruce Lee Karate Mistrz" (pol.). W: Miały być tylko żartem. Stały się hitami! [on-line]. muzyka.wp.pl, 2011-10-25. [dostęp 2011-10-25].
  2. 2,0 2,1 Ewelina Potocka: Disco polo z wyższej półki. muzyka.onet.pl, 2011-04-15. [dostęp 2013-11-27].
  3. Słownik Franka Kimono (pol.). franekkimono.com. [dostęp 2006-10-29].
  4. Sokół & Pono - W aucie (feat. Fred, Franek Kimono). YouTube, 2008-05-27. [dostęp 2008-05-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]