Andrzej Korzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Korzyński
Ilustracja
Imię i nazwisko Andrzej Waldemar[a] Korzyński
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1940
Warszawa
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka filmowa
Zawód kompozytor
Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Strona internetowa

Andrzej Waldemar[a] Korzyński, pseud. „Andrzej Spol”[1] (ur. 2 marca 1940 w Warszawie[2]) – polski kompozytor, aranżer i pianista, członek Polskiej Akademii Filmowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1964 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Warszawie, gdzie był uczniem w klasie profesora Kazimierza Sikorskiego. Studiował kompozycję i dyrygenturę. Pracą dyplomową Korzyńskiego była opera kameralna, która wykorzystywała modernistyczne techniki kompozytorskie, wśród nich m.in. dodekafonię. Jeszcze jako student był akompaniatorem aktorskiego kabaretu Manekin, w którym występowali artyści Studenckiego Teatru Satyryków, a także szefem radiowego „Studenckiego Magazynu Muzycznego”. W 1964 założył zespół Ricercar 64, który towarzyszył Piotrowi Szczepanikowi, dla którego Andrzej Korzyński skomponował wiele przebojów, jak np. Żółte kalendarze, Kochać (wybrana radiową piosenką roku 1966)[3].

W 1965 wspólnie z Mateuszem Święcickim i Witoldem Pogranicznym założył Radiowe Studio „Rytm”, które przez kolejnych osiem lat prezentowano m.in. twórczość młodych muzyków wykonujących bigbit. Na falach Radiowego Studio „Rytm” debiutowali tacy dziennikarze muzyczni jak Andrzej Turski, Piotr Kaczkowski i Maria Szabłowska[3]. W 1969 wyjechał do Francji w ramach kontraktu z wytwórnią filmową 20th Century Fox. W 1970 skomponował ścieżkę dźwiękową do filmu wytwórni Warner Bros. Germania 7 donne a testa. W latach 70. prowadził zespół Arp Life, który wykorzystywał pionierską wtedy muzykę elektroniczną z syntezatorów, m.in. do filmu W pustyni i w puszczy. W 1973 podpisał umowę na udźwiękowienie piętnastu filmów wytwórni DEFA z NRD, a 1986 pracował także dla zachodnioniemieckich wytwórni takich jak FILM POOL i Bavaria Film[3].

Andrzej Korzyński przez wiele lat współpracował z reżyserem Andrzejem Żuławskim, skomponował ścieżkę dźwiękową do takich jego filmów jak Pieśń triumfującej miłości, Trzecia część nocy, Na srebrnym globie, Opętanie i Kosmos. W 2019 stworzył muzykę do filmu Mowa ptaków w reżyserii Xawerego Żuławskiego na podstawie scenariusza jego zmarłego ojca[3]. Skomponował także muzykę do filmów Człowiek z żelaza Andrzeja Wajdy, Ocalenie Edwarda Żebrowskiego, Pierścień i róża Jerzego Gruzy i Akademia pana Kleksa Krzysztofa Gradowskiego[3].

Jest twórcą popularnej w latach 80. postaci Franka Kimono, w którą wcielał się aktor Piotr Fronczewski, a także autorem wykonywanych przez niego piosenek. W 1991 napisał z kolei słowa do piosenki Mydełko Fa wykonywanej przez Marlenę Drozdowską i Marka Kondrata. W założeniu utwór miał być parodią chodnikowo-straganowych przebojów, inspirowaną „infantylną i pretensjonalną” reklamą mydła Fa, lecz stał się on jednym z pierwszych polskich przebojów disco polo[4][5].

W 2016 powstał film dokumentalny Andrzej Korzyński. Zagubiony diament w reżyserii Grzegorza Brzozowicza, opowiadający o życiu i twórczości kompozytora[6]. W 2018 ukazała się książka Znam wszystkie Wasze numery będąca wywiadem-rzeką z Andrzejem Korzyńskim przeprowadzonym przez dziennikarkę Marię Szabłowską[7].

Syn Andrzeja Korzyńskiego, Mikołaj Korzyński, jest scenarzystą filmów Chłopaki nie płaczą i Poranek kojota[8].

Muzyka filmowa[edytuj | edytuj kod]

Wybrane utwory autorskie[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • 1977: Nagroda za muzykę do filmu Czerwone ciernie na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku[9]
  • 2017: Srebrny Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis – Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP[10][11]
  • 2018: Nagroda „Człowieka ze Złotym Uchem” na Festiwalu Soundedit za „wybitne dokonania w dziedzinie produkcji muzycznej”[12]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Na stronie internetowej ZAiKS (online.zaiks.org.pl) w wyszukiwarce utworów A. Korzyńskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kuba P.: Franek Kimono – strona oficjalna. franekkimono.com. [dostęp 2019-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-31)].
  2. Lidia Becela: Kto jest kim w Polsce 1984: informator biograficzny, Tom 1. Wydawn. Interpress, 1984, s. 431. ISBN 978-83-223-2073-0.
  3. a b c d e Filip Lech: Andrzej Korzyński. culture.pl. [dostęp 2021-01-08].
  4. Franek Kimono rozjaśniał świat. Rozmawiamy z twórcą kultowych piosenek. legalnakultura.pl, 2018-05-30. [dostęp 2021-01-08].
  5. Bartek Chaciński: Kręte ścieżki "ojca" Franka Kimono. Polityka, 2012-09-04. [dostęp 2021-02-27].
  6. Andrzej Korzyński. Zagubiony diament w bazie filmpolski.pl
  7. Znam wszystkie Wasze numery. Świat Książki. [dostęp 2021-02-27].
  8. Mikołaj Korzyński w bazie filmpolski.pl
  9. Andrzej Korzyński w bazie filmpolski.pl
  10. Medal Zasłużony Kulturze - Gloria Artis. www.mkidn.gov.pl. [dostęp 2020-06-21].
  11. Glorie Artis dla wybitnych przedstawicieli polskiej kultury MKiDN - Wydarzenia 2018, www.mkidn.gov.pl [dostęp 2018-09-09].
  12. Nagroda „Człowiek ze Złotym Uchem”. soundedit.pl. [dostęp 2021-02-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]