Freeman Williams

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Freeman Williams
#20, 5
rzucający obrońca/niski skrzydłowy
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1956
Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone
Wzrost 193 cm
Masa ciała 86 kg
Kariera
Aktywność 1978–1993
Szkoła średnia Manual Arts (Los Angeles, Kalifornia)
College Portland State (1974–1978)
Draft 1978, numer: 8
Boston Celtics

Freeman Williams (ur. 15 maja 1956 w Los Angeles) – amerykański koszykarz, obrońca.

Na liście najlepszych strzelców w historii NCAA zajmuje drugie miejsce z łączną liczbą 3 249 punktów, tuż za Petem Maravichem[1]. W trakcie swojej kariery uczelnianej zostawał dwukrotnie (1977 – 38,8 pkt., 1978 – 35,9) liderem strzelców ligi[1]. Swój życiowy rekord zanotował 3 lutego 1978 roku, zdobywając 81 punktów w spotkaniu z Rocky Mountain[1]. Wcześniej, 9 lutego 1977 roku uzyskał 71 punktów podczas konfrontacji z Southern Oregon[1]. Trzecim najlepszym, pod względem zdobyczy punktowych, spotkaniem okazała się rywalizacja z uczelnią George Fox, która odbyła się 13 stycznia 1978 roku. Williams zdobył wtedy 66 punktów[1]. Jego średnia zdobytych punktów (38,8) z 1977 roku jest szóstą najwyższą w historii rozgrywek NCAA, przy czym pierwsze trzy należą do Maravicha[1].

W 1977 roku zdobył wraz z reprezentacją USA złoty medal podczas letniej uniwersjady w Sofii[2]. W kadrze występował między innymi z takimi zawodnikami jak: Larry Bird, Darrell Griffith, czy Sidney Moncrief[2].

W 1978 roku został wybrany w drafcie do NBA z numerem ósmym przez Boston Celtics[3]. Niecałe dwa miesiące później, jeszcze przed rozpoczęciem sezonu, został wytransferowany do San Diego Clippers wraz z Kevinem Kunnertem, Kermitem Washingtonem oraz Sidney'em Wicksem[4]. Do Bostonu trafili natomiast Nate Archibald, Marvin Barnes, Billy Knight oraz dwa wybory drugich rund draftu 1981 (Danny Ainge) i 1983 (Rod Foster)[4].

Jako debiutant notował średnio 10,4 punktu[4]. Rok później jego średnia wzrosła do 18,4 punktu, a w trzecim roku kariery do 19,3 punktu[4]. 20 stycznia 1982 roku został wymieniony do Atlanty Hawks, w zamian za Charliego Crissa oraz Ala Wooda[4]. W nowym klubie jego minuty gry zostały ograniczone do nieco ponad 8 na mecz, na czym ucierpiały statystyki. Kolejny sezon (1982/83) rozpoczął w barwach Utah Jazz. Został zwolniony po rozegraniu zaledwie 18 spotkań sezonu zasadniczego, 21 grudnia 1982 roku[4].

Po opuszczeniu ligi był bez pracy przez kilka lat, borykając się z uzależnieniem od kokainy. Postawiono mu również zarzuty za jej posiadanie[5].

W 1985 roku dostał szanse od zespołu Tampa Bay Thrillers z ligi CBA. Stał się jedną z jej gwiazd, notując średnio podczas sezonu regularnego 22 punkty na mecz[6]. Ustanowił też rekord finałów ligi, trafiając 36 z 37 rzutów wolnych, podczas całej serii finałowej (97,3%)[6]. W spotkaniu numer 2 oraz 4 zanotował po 43 punkty, natomiast w spotkaniu numer 7 – 47, co zapewniło mu tytuł MVP finałów[6]. Thrillers pokonali wtedy Detroit Spirits 4-3, sięgając po mistrzostwo[7].

Dzięki dobrym występom w CBA otrzymał możliwość powrotu do NBA. 27 grudnia 1985 roku podpisał 10-dniowy kontrakt z Washington Bullets, a następnie kolejny[4]. Łącznie w barwach zespołu ze stolicy rozegrał 9 spotkań, notując 7,7 punktu[4]. Był to jego ostatni epizod z NBA. Sezon dokończył w CBA, zdobywając kolejne mistrzostwo z Tampa Bay Thrillers, jednak już w marginalnej roli. Rok później próbował jeszcze swoich sił w lidze filipińskiej, po czym w jego życiu nastąpił kolejny rozbrat z zawodową koszykówką, a Williams udzielał się jedynie podczas turniejów streetballowych. W 1993 roku zaliczył kolejny epizod w lidze USBL, a jego zespół zdobył nawet mistrzostwo ligi, jednak po raz kolejny przy jego marginalnym wkładzie.

Magazyn koszykarski Slam uznał go za jedną z największych gwiazd koszykówki ulicznej w historii[8][9].

W 1992 roku zagrał niewielką rolę w komedii Biali nie potrafią skakać, u boku Wesley'a Snipesa oraz Woody'ego Harrelsona[10]. Wcielił się w fikcyjną postać legendy streetballa - Ducka Johnsona[11].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

NCAA
  • 2-krotny lider strzelców NCAA (1977-1978)[1]
  • Wybrany do II składu All-American (1977 przez AP, UPI, 1978)[12][13]
CBA
  • 2-krotny mistrz CBA (1985-1986)[7]
  • MVP finałów CBA (1985)[6]
USBL
NBA
Reprezentacja

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g NCAA Basketball Division I Records (ang.). ncaa.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  2. a b c NINTH WORLD UNIVERSITY GAMES -- 1977 (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. 1978 NBA Draft (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. a b c d e f g h Statystyki z NBA (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. Portland State basketball legend Freeman Williams returns for documentary screening (ang.). oregonlive.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  6. a b c d David L. Hudson Jr.: Basketball Championships' Most Wanted: The Top 10 Book of March Mayhem, Playoff Performances, and Tournament Oddities Most Wanted. Potomac Books, Inc., 2007, s. 225. ISBN 978-1-59797-014-3.
  7. a b HISTORY OF THE CONTINENTAL BASKETBALL ASSOCIATION (ang.). apbr.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  8. Old School Legends - Slam Magazine - Special Streetball Collector's Edition (ang.). courtsidebasketball.deep-ice.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  9. Ghetto Superstar (ang.). slamonline.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  10. Biali nie potrafią skakać (pol.). filmweb.pl. [dostęp 25 czerwca 2014].
  11. Freeman Williams - filmweb.pl (ang.). filmweb.pl. [dostęp 2 lipca 2014].
  12. Official NCAA Consensus All-Americans (ang.). ncaa.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  13. Freeman Williams - realgm.com (ang.). realgm.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  14. HISTORY OF THE UNITED STATES BASKETBALL LEAGUE (ang.). apbr.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  15. NBA Players of the Month (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]