Boston Celtics

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boston Celtics
Boston Celtics
Przydomek Celtowie
Maskotka Lucky the Leprechaun
Barwy zielone, białe, czarne, złote
                   
Data założenia 6 czerwca 1946
Liga National Basketball Association
Konferencja Wschodnia
Atlantic Division
Adres Boston, Massachusetts
Hala sportowa TD Garden
Właściciel Boston Basketball Partners L.L.C.
Prezes Danny Ainge
Trener Brad Stevens
Asystent trenera Armond Hill
Kit body basket in white.png
Kit shorts blanksides2.png
Stroje
domowe
Kit body basket with white.png
Kit shorts whitesides.png
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa
Boston Celtics

Boston Celticsamerykańska profesjonalna drużyna koszykarska, występująca w dywizji atlantyckiej w konferencji wschodniej w lidze National Basketball Association. Swoje spotkania rozgrywają w hali TD Garden, którą dzielą z drużyną występującą w National Hockey League Boston Bruins. W 2012 roku magazyn Forbes wycenił ich wartość na 730 milionów dolarów, co dało im 4. miejsce w NBA[1][2].

Klub powstał w 1946 roku w Bostonie, współtworząc ligę BAA, która trzy lata później przekształciła się w NBA. W pierwszych latach istnienia zespół prowadził Red Auerbach, a gwiazdą zespołu był Bob Cousy. Nieco później do drużyny dołączył Bill Russell, który wkrótce objął też stanowisko głównego i grającego trenera. Za ich czasów, Celtics zdobyli 11 tytułów mistrzowskich, dominując resztę ligi. W końcówce lat 70., w Bostonie pojawił się Larry Bird, który doprowadził Celtics do trzech tytułów mistrzowskich. Jego rywalizacje z Magikiem Johnsonem w owych latach, stały się klasykiem światowej koszykówki[3]. Po zakończeniu kariery przez Birda w 1993 roku, Celtics przeżywali kryzys, jednakże wszystko zmieniło się, gdy wybrali oni w drafcie NBA 1998 Paula Pierce’a. Przez 9 kolejnych lat drużyna wracała powoli do dawnej sławy. W 2007[4] roku zawodnikami Celtics zostali Kevin Garnett i Ray Allen, którzy wraz z Pierce'em stworzyli tzw. „Wielką Trójkę”. Ówczesny sezon zasadniczy, Celtics zakończyli z bilansem 66–16, zwyciężając o 40 spotkań więcej niż sezon wcześniej. Dotarli do Finałów NBA, gdzie to pokonali wynikiem 4:2 Los Angeles Lakers. Tym samym zdobyli kolejny – 17 tytuł mistrzowski, po 22 latach przerwy. W 2010 roku, Celtics awansowali do Finałów NBA i prowadzili już 3:2[5], jednakże przegrali ostatecznie w 7 meczach z Los Angeles Lakers[6].

Z 17 tytułami mistrzowskimi na koncie, Celtics są najbardziej utytułowaną drużyną w historii NBA[7]. 16 z zawodników i 12 innych pracowników w historii drużyny jest członkiem koszykarskiej galerii sław[8]. W swoich szeregach zespół ten miał 4 MVP sezonu zasadniczego NBA[9]. Bob Cousy, Bill Russell, Dave Cowens i Larry Bird przynieśli łącznie drużynie 10 takich tytułów[9].

Historia[edytuj]

1946–1950: Pierwsze lata[edytuj]

Boston Celtics zostali utworzeni w 1946, przez prezydenta Boston Garden-Arena Corporation Waltera A. Browna i dołączyli do Basketball Association of America, stając się też po połączeniu BAA i National Basketball League członkiem nowej ligi, National Basketball Association[10]. W 1950 roku Celtics stali się pierwszym zespołem, który wybrał w drafcie afroamerykańskiego gracza, którym stał się Chuck Cooper[11]. W 1951 roku, Brown stał się właścicielem Boston Bruins z National Hockey League, kiedy to ich poprzedni zarządca Charles Adams borykał się z problemami finansowymi. Brown posiadał już wówczas dwie zawodowe drużyny, które rozgrywały swoje mecze w Boston Garden.

1950–1969: Lata Auerbacha i Russella[edytuj]

Prawie od początku istnienia drużyną kierował trener Arnold „Red” Auerbach. Za jego kadencji Celtics zdobyli dziewięć tytułów mistrzowskich NBA, z czego osiem zostało wywalczonych rok po roku. Pierwszy znaczącym posunięciem transferowym Auerbacha było pozyskanie w 1951 znakomitego rozgrywającego Boba Cousy. Kilka lat później oddał do St. Louis Hawks dwóch doświadczonych zawodników, Eda Macauleya i Cliffa Hagana, w zamian za prawo pierwszego wyboru w drafcie przed sezonem 1956-1957, zyskując w ten sposób 208-centymetrowego Billa Russella, grającego na pozycji środkowego. Auerbach zaangażował również K.C. Jonesa i Tommy’ego Heinsohna. Po roku korzystając z przysługującego Celtics wyboru w pierwszej rundzie draftu, dodał do ekipy obrońcę, Sama Jonesa. Z tymi zawodnikami Auerbach zdominował ligę w latach 60. Po zakończeniu sezonu 1965-1966 Auerbach przekazał swoje obowiązki Russellowi, który stał się pierwszym w NBA czarnym głównym trenerem. Pod wodzą Russella, pełniącego przez trzy sezony podwójną rolę trenera i zawodnika, Boston Celtics wywalczyli mistrzostwo ligi jeszcze dwa razy.

1970–1978: Duet Heinsohn-Cowens[edytuj]

Dorobek ten powiększył się o dwa tytuły w latach 70., gdy trenerem był Heinson, a czołowymi zawodnikami John Havlicek i Dave Cowens. Jednak bostończycy już w sezonie 1977-1978 uzyskali poniżej 50% zwycięstw.

1979–1993: Era Larry’ego Birda[edytuj]

Auerbach, mając prawo pierwszego wyboru w drafcie zdecydował się na Larry’ego Birda. Następne posunięcie Auerbacha polegało na dość skomplikowanym „handlu wymiennym” z Golden State Warriors. „Red” oddał im dwa prawa wyboru w drafcie za środkowego Roberta Parisha oraz wybór nr 3, który został wykorzystany później na Kevina McHale’a. Auerbachowi udało się też pozyskać obrońców, Dennisa Johnsona i Danny’ego Ainge'a. W tym składzie Celtics, pod wodzą Larry’ego Birda, pięciokrotnie walczyli wówczas w finałach NBA, trzy razy zdobywając mistrzostwo ligi.W 1986, dwa dni po drafcie, umarł utalentowany Len Bias na skutek przedawkowania narkotyków, w 1992 kontuzja wyeliminowała z gry Larry’ego Birda, a w lecie 1993 zmarł nowy lider drużyny, Reggie Lewis. Te wydarzenia zapoczątkowały wielki kryzys w zespole.

1993–2007: Przebudowa zespołu[edytuj]

W 1997 Auerbach ściągnął do Bostonu trenera Ricka Pitino, który wcześniej pomógł wrócić do świetności New York Knicks, a następnie doprowadził drużynę uniwersytetu Kentucky do mistrzostwa uczelnianej ligi NCAA. Pitino dokonał gruntownej przebudowy Boston Celtics angażując młodych graczy. Trzon zespołu tworzyli: dwaj utalentowani debiutanci – rozgrywający Chauncey Billups (obecnie zawodnik Detroit Pistons) i wszechstronny Ron Mercer, grający wcześniej w drużynie uniwersytetu Kentucky, a także młodzi skrzydłowi Antoine Walker i Eric Williams oraz środkowy Travis Knight. Niestety, duże rotacje kadrowe nie przyniosły efektów. Po rezygnacji Pitino w 2001, zespół prowadzili kolejno: Jim O’Brien, Danny Ainge i w końcu Doc Rivers, a zespół przechodził bezustanną przebudowę. Wskutek tego, największym sukcesem w ciągu ostatnich 15 lat był zaledwie finał konferencji w 2002.

W 2006 Celtowie pozyskali nowego gracza wybrany z numerem 21 w drafcie. Był to Rajon Rondo który został wysłany do Phoenix Suns jednak natychmiast został odesłany do Bostonu. W swoim drugim sezonie stał się graczem pierwszej piątki, a zespół z wielkimi gwiazdami: Paulem Pierce'em, Kevinem Garnettem i Rayem Allenem, w składzie sięgnął po mistrzowskie pierścienie. Obecnie uznawany za jednego z najlepszych rozgrywających NBA.

2007–2013: Wielcy Celtowie[edytuj]

2007 rok przyniósł największe pozytywne zmiany w składzie od lat. Do zespołu zaangażowano dwie wielkie gwiazdy: Kevina Garnetta i Raya Allena. Wraz z Paulem Pierce'em i Rajonem Rondo stanowili oni trzon Celtów, których od początku stawiało się w gronie faworytów ligi w sezonie 2007-2008. Sezon zasadniczy Celtics zakończyli na pierwszym miejscu w lidze, odnosząc najwięcej zwycięstw (bilans 66-16). W fazie play-off bostończycy, mający zapewnioną przewagę własnego boiska, rozegrali aż 20 meczów (Lakers – 15), zwyciężając kolejno Atlanta Hawks 4-3, Cleveland Cavaliers 4-3 i Detroit Pistons 4-2, i po raz pierwszy od 1987 wystąpili w finałach ligi, spotykając się z odwiecznymi rywalami – Los Angeles Lakers. Zakończyli je zwyciężając w serii 4-2, a w ostatnim, szóstym meczu w swojej własnej hali deklasując przeciwników 39 punktami (131-92). MVP finałów został ogłoszony Paul Pierce.

W sezonie 2009-10 Celtics ponownie – pomimo dopiero czwartego miejsca w Konferencji Wschodniej po sezonie zasadniczym – dotarli do finałów NBA, w których zmierzyli się z Lakers. W siedmiomeczowej serii Celtics ostatecznie przegrali 3:4.

W sezonie 2010-11 do klubu dołączył Shaquille O'Neal. Zespół z Bostonu zakończył jednak sezon na półfinale konferencji, przegrywając 1-4 z Miami Heat.

Rok później gracze Celtics postraszyli Heat w finale konferencji. Jednakże pomimo prowadzenia w serii 3-2, Boston przegrał 3-4 ,a po sezonie, do zwycięzców tej serii dołączył rzucający obrońca Celtics Ray Allen.

W sezonie 2012-13 Boston odpadł już w pierwszej rundzie playoffs, przegrywając z New York Knicks 2-4. Pracę w klubie stracił Doc Rivers, a do Brooklyn Nets w wyniku transferu odeszli Kevin Garnett, Paul Pierce i Jason Terry.

Stanowisko Riversa objął Brad Stevens, trener uniwersyteckiej drużyny Butler Bulldogs. Przez sezony 2013-14, 2014-15 i 2015-16 w klubie dokonywano zmian w składzie. Celtics raz nie dostali się do playoffs, a dwa razy zakończyli sezon na 1. rundzie.

W sezonie 2016-17 prowadzeni przez Isaiaha Thomas gracze z Bostonu uzyskali najlepszy wynik w konferencji wschodniej, notując 53 zwycięstwa. W playoffs pokonali Chicago Bulls 4-2 oraz Washington Wizards 4-3 i dotarli do finału konferencji, po raz pierwszy od 2012 roku. Ulegli w nim 1-4 Cleveland Cavaliers.

W drafcie 2017 roku, Boston Celtics wybrali z trzecim numerem Jaysona Tatuma.

Nazwa[edytuj]

Celtowie to rdzenni mieszkańcy obszarów zachodniej Europy – Irlandii, Bretanii i Wysp Brytyjskich. Nazwa nawiązuje w ten sposób do licznych emigrantów, głównie irlandzkich, spośród których rekrutuje się trzon ludności zamieszkującej północno-wschodnie stany USA, w tym Massachusetts. Do tej tradycji nawiązuje także logo klubu – Lucky the Leprechaun.

Hale klubu[edytuj]


Hala Lokalizacja Okres użytkowania
Początek Koniec
Boston Arena Boston, Massachusetts 1946 1955
Boston Garden Boston, Massachusetts 1946 1995
Hartford Civic Center Hartford, Connecticut 1975 1995
TD Garden Boston, Massachusetts 1995

Zawodnicy[edytuj]

Skład na sezon 2017/18[edytuj]

Stan na 15 lipca 2017[12]

Boston Celtics
Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Masa ciała
45 G Stany Zjednoczone Allen, Kadeem 1993–01–15 191 cm 93 kg
26 G Stany Zjednoczone Bird, Jabari 1994–07–03 198 cm 90 kg
7 F Stany Zjednoczone Brown, Jaylen 1996–10-24 201 cm 102 kg
99 SF Stany Zjednoczone Crowder, Jae 1990–04–06 198 cm 107 kg
20 SF Stany Zjednoczone Hayward, Gordon 1990–03–23 203 cm 103 kg
42 C/F Stany Zjednoczone Horford, Al 1986–06–03 208 cm 111 kg
9 G Stany Zjednoczone Jackson, Demetrius 1994–09–07 185 cm 91 kg
F Stany Zjednoczone Morris, Marcus 1989–09–02 206 cm 107 kg
51 F Stany Zjednoczone Nader, Abdel 1993–09–25 198 cm 102 kg
37 F Stany Zjednoczone Ojeyle, Semi 1994–12–05 201 cm 107 kg
12 PG Stany Zjednoczone Rozier, Terry 1994–03–17 188 cm 86 kg
36 PG Stany Zjednoczone Smart, Marcus 1994–03–06 193 cm 100 kg
0 F Stany Zjednoczone Tatum, Jayson 1998–03–03 203 cm 93 kg
4 PG Stany Zjednoczone Thomas, Isaiah 1989–02–07 175 cm 84 kg
54 C Chorwacja Zizic, Ante 1997–01–04 212 cm 117 kg
Trener: Stany Zjednoczone Brad Stevens
Asystenci: Jamie Young • Jay Larranaga • Micah Shrewsberry • Walter McCarty • Jerome Allen

Zastrzeżone numery[edytuj]

Statystyki[edytuj]

Statystyczni liderzy NBA[edytuj]

Liderzy w zbiórkach[13]

Liderzy w asystach[14]

Liderzy w przechwytach[15]

Liderzy w skuteczności rzutów z gry[16]

Liderzy w skuteczności rzutów wolnych[17]

Liderzy wszech czasów klubu[edytuj]

Sezon regularny

(Stan na 15 lutego 2017, a na podstawie[18])
pogrubienie – oznacza nadal aktywnego zawodnika
kursywa – oznacza nadal aktywnego zawodnika, występującego w innym klubie

Kategoria Zawodnik Statystyki
Gry John Havlicek 1270
Minuty John Havlicek 46471
Punkty John Havlicek 26395
Zbiórki Bill Russell 21620
Asysty Bob Cousy 6945
Przechwyty Paul Pierce 1583
Bloki Robert Parish 1703
Straty Paul Pierce 3213
Faule John Havlicek 3281
Celne rzuty z gry John Havlicek 10513
Oddane rzuty z gry John Havlicek 23930
Skuteczność rzutów z gry Kendrick Perkins 56,3
Celne rzuty za 3 punkty Paul Pierce 1823
Oddane rzuty za 3 punkty Paul Pierce 4928
Skuteczność rzutów za 3 punkty Marcus Thornton 41,9
Celne rzuty wolne Paul Pierce 6434
Oddane rzuty wolne Paul Pierce 7979
Skuteczność rzutów wolnych Ray Allen 91,4
Średnia punktów Isaiah Thomas 24,3
Średnia zbiórek Bill Russell 22,5
Średnia asyst Rajon Rondo 8,5
Średnia przechwytów Rajon Rondo 1,9
Średnia bloków Kevin McHale 1,7

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Sezon[edytuj]

MVP[19]

MVP Finałów[19]

Debiutanci roku[20]

Rezerwowi roku[21]

Obrońcy roku[22]

Trenerzy roku[23]

Menedżer Roku[24]

I skład NBA[25]

II skład NBA[25]

III skład NBA[25]

I skład defensywny NBA[26]

II skład defensywny NBA[26]

I skład debiutantów NBA[27]

II skład debiutantów NBA[28]

NBA All-Star Weekend[edytuj]

Nominowani do meczu gwiazd[29]

Uczestnicy Rookie Challenge[30]

Trenerzy meczu gwiazd[31]

MVP meczu gwiazd[32]

Zwycięzcy konkursu wsadów[33]

Zwycięzcy konkursu rzutów za 3 punkty[33]

^ – nie wystąpił z powodu kontuzji

Włączeni do Koszykarskiej Galerii Sław[edytuj]

(W nawiasie lata występów w klubie)

Włączeni do Koszykarskiej Galerii Sław FIBA[edytuj]

Trenerzy[edytuj]

Główni trenerzy[edytuj]

Trener Początek Koniec Sezony Sezon regularny Playoffs
W P  % Gry W P  % Gry
Honey Russell[35] Początek istnienia klubu Koniec sezonu 1947/48 2 42 66 38,9 108 1 2 33,3 3
Doggie Julian[36] 11 kwietnia 1948 Koniec sezonu 1949/50 2 47 81 36,7 128
Red Auerbach[37] 27 kwietnia 1950 Koniec sezonu 1965/66 16 795 397 66,7 1192 90 58 60,8 148
Bill Russell[38] Początek sezonu 1966/67 Koniec sezonu 1968/69 3 162 83 66,1 245 28 18 60,9 46
Tom Heinsohn[39] Początek sezonu 1969/70 3 stycznia 1978 9 427 263 61,9 690 47 33 58,8 80
Tom Sanders[40] 3 stycznia 1978 listopad 1978 2 23 39 37,1 62
Dave Cowens[41] listopad 1978 Koniec sezonu 1978/79 1 27 41 39,7 68
Bill Fitch[42] 23 maja 1979 27 maja 1983 4 242 86 73,8 328 26 19 57,8 45
K. C. Jones[43] 7 czerwca 1983 Koniec sezonu 1987/88 5 308 102 75,1 410 65 37 63,7 102
Jim Rodgers[44] Początek sezonu 1988/89 8 maja 1990 2 94 70 57,3 164 2 6 25 8
Chris Ford[45] 12 czerwca 1990 17 maja 1995 5 222 188 54,1 410 13 16 44,8 29
M.L. Carr[46] 20 czerwca 1995 30 kwietnia 1997 2 48 116 29,3 164
Rick Pitino[47] 8 maja 1997 8 stycznia 2001 4 102 146 41,1 248
Jim O’Brien[48] 8 stycznia 2001 27 stycznia 2004 4 139 119 53,9 258 13 13 50 26
John Carroll[49] 27 stycznia 2004 Koniec sezonu 2003/04 1 14 22 38,9 36 0 4 0 4
Doc Rivers[50] 29 kwietnia 2004 23 czerwca 2013 9 416 305 57,7 721 56 43 56,6 99
Brad Stevens 3 lipca 2013 Obecnie 1 25 57 30,5 82 - - -

Asystenci trenerów[edytuj]

Sukcesy[edytuj]

Tytuł Liczba Rok
Mistrz NBA Larry O'Brien Championship Trophy icon.svg 17 1957, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976, 1981, 1984, 1986, 2008
Mistrz konferencji NBA 21 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976, 1981, 1984, 1985, 1986, 1987, 2008, 2010
Mistrz dywizji NBA 31 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1980, 1981, 1982, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1991, 1992, 2005, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2017
Występy w play-off 54 1948, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1995, 2002, 2003, 2004, 2005, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2015, 2016, 2017

Poszczególne sezony[edytuj]

Wyniki ze wszystkich sezonów Boston Celtics
Konferencja Wschodnia
  • 1946/47: 22-38; brak awansu do fazy play-off
  • 1947/48: 20-28; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1948/49: 25-35; brak awansu do fazy play-off
  • 1949/50: 22-46; brak awansu do fazy play-off
  • 1950/51: 39-30; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1951/52: 39-27; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1952/53: 46-25; awans do fazy play-off, porażka w finale konf.
  • 1953/54: 42-30; awans do fazy play-off, porażka w finale konf.
  • 1954/55: 36-36; awans do fazy play-off, porażka w finale konf.
  • 1955/56: 39-33; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1956/57: 44-28; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1957/58: 49-23; mistrzostwo dywizji, wicemistrzostwo
  • 1958/59: 52-20; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1959/60: 59-16; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1960/61: 57-22; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1961/62: 60-20; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1962/63: 58-22; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1963/64: 59-21; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1964/65: 62-18; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1965/66: 54-26; awans do play off, mistrzostwo
  • 1966/67: 60-21; awans do play off, porażka w finale konf.
  • 1967/68: 54-28; awans do play off, mistrzostwo
  • 1968/69: 48-34; awans do play off, mistrzostwo
  • 1969/70: 34-48; brak awansu do fazy play-off
Konferencja Wschodnia, Atlantic Division
  • 1970/71: 44-38; brak awansu do fazy play-off
  • 1971/72: 56-26; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1972/73: 68-14; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1973/74: 56-26; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1974/75: 60-22; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1975/76: 54-28; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1976/77: 44-38; awans do fazy play-off, porażka w 2. rundzie
  • 1977/78: 32-50; brak awansu do fazy play-off
  • 1978/79: 29-53; brak awansu do fazy play-off
  • 1979/80: 61-21; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1980/81: 62-20; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1981/82: 63-19; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1982/83: 56-26; awans do fazy play-off, porażka w 2. rundzie
  • 1983/84: 62-20; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1984/85: 63-19; mistrzostwo dywizji, wicemistrzostwo
  • 1985/86: 67-15; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1986/87: 59-23; mistrzostwo dywizji, wicemistrzostwo
  • 1987/88: 57-25; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1988/89: 42-40; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1989/90: 52-30; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1990/91: 56-26; mistrzostwo dywizji, porażka w 2. rundzie
  • 1991/92: 51-31; mistrzostwo dywizji, porażka w 2. rundzie
  • 1992/93: 48-34; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1993/94: 32-50; brak awansu do fazy play-off
  • 1994/95: 35-47; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1995/96: 33-49; brak awansu do fazy play-off
  • 1996/97: 15-67; brak awansu do fazy play-off
  • 1997/98: 36-46; brak awansu do fazy play-off
  • 1998/99: 19-31; brak awansu do fazy play-off
  • 1999/00: 35-47; brak awansu do fazy play-off
  • 2000/01: 36-46; brak awansu do fazy play-off
  • 2001/02: 49-33; awans do fazy play-off, porażka w finale konf.
  • 2002/03: 44-38; awans do fazy play-off, porażka w 2. rundzie
  • 2003/04: 36-46; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 2004/05: 45-37; mistrzostwo dywizji, porażka w 1. rundzie
  • 2005/06: 33-49; brak awansu do fazy play-off
  • 2006/07: 24-58; brak awansu do fazy play-off
  • 2007/08: 66-16; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 2008/09: 62-20; mistrzostwo dywizji, porażka w 2. rundzie
  • 2009/10: 50-32; mistrzostwo dywizji, wicemistrzostwo
  • 2010/11: 56-26; mistrzostwo dywizji, porażka w 2. rundzie
  • 2011/12: 39-27; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 2012/13: 41-40; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 2013/14: 25-57; brak awansu do fazy play-off
  • 2014/15: 40-42; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 2015/16: 48-34; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 2016/17: 53-29; mistrzostwo dywizji, w porażka finale konf.
Na podstawie:[51]. Stan na koniec sezonu 2016/17

Przypisy

  1. The Most Valuable NBA Teams (ang.). W: #4 Boston Celtics [on-line]. Forbes.com LLC™. [dostęp 2013-01-31].
  2. Jeff Zillgitt: Forbes' ranks Knicks, Lakers atop annual valuations list (ang.). usatoday.com, 2013-01-23. [dostęp 2013-01-24].
  3. 30 years ago, Larry Bird and Magic Johnson's matchup changed basketball (ang.). ww.indystar.com, 2009-03-26. [dostęp 2013-01-30].
  4. Im-posing! Pierce, Allen and Garnett Mug for Cameras in Waltham (ang.). celtics.nba.com, 2007-09-11. [dostęp 2013-01-31].
  5. Finał NBA. Celtics o krok od mistrzostwa! (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-01-31].
  6. Los Angeles Lakers mistrzami NBA! (pol.). [dostęp 2013-01-31].
  7. Finały NBA. Lakers tytuł numer 16, gonią Celtics (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-01-31].
  8. Hall of Famers (ang.). celtics.nba.com. [dostęp 2013-01-31].
  9. a b Award Winners (ang.). celtics.nba.com. [dostęp 2013-01-31].
  10. Celtics Related Books (ang.). nba.com/celtics. [dostęp 2013-01-31].
  11. Earl Lloyd – First Black Coach (ang.). [dostęp 2013-01-31].
  12. Celtics 2017-18 Roster (ang.). nba.com. [dostęp 2017-07-15].
  13. NBA Rebounds Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  14. NBA Assists Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  15. NBA Steals Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  16. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Field Goal Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  17. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Free Throw Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  18. Boston Celtics Career Leaders (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 15 lutego 2017].
  19. a b NBA Championships: Year by Year Champions (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  20. NBA Rookie of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  21. NBA Sixth Man of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  22. NBA Defensive Player of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  23. NBA Coach of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  24. NBA Executive of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  25. a b c All-NBA Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  26. a b All-Defensive Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  27. NBA History - All-Rookie 1st Team (ang.). espn.go.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  28. NBA History - All-Rookie 2nd Team (ang.). espn.go.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  29. Boston Celtics All-Star Game Selections (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  30. NBA ALL-STAR ROOKIE ROSTERS (ang.). nba-allstar.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  31. ALL TIME COACHES LIST NBA ALL STAR GAME (ang.). ba-allstar.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  32. NBA All-Star Game MVP's (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  33. a b NBA & ABA All-Star Game Contest Winners (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  34. Boston Celtics Player Statistics: Bob Houbregs (ang.). celtic-nation.com. [dostęp 15 lutego 2017].
  35. John Russell Coaching Record, nba.com/celtics. Retrieved November 4, 210
  36. Doggie Julian Coaching Record, nba.com/celtics. Retrieved November 4, 2010
  37. Red Auerbach Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  38. Bill Russell Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  39. Tom Heinsohn Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  40. Tom Sanders Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  41. Dave Cowens Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved November 4, 2010
  42. Bill Fitch Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  43. K.C. Jones Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  44. Jimmy Rodgers Coaching Record, nba.com/celtics. Retrieved November 4, 2010
  45. Chris Ford Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  46. M.L. Carr Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  47. Rick Pitino Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  48. Jim O’Brien Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved November 4, 2010
  49. John Caroll Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  50. Doc Rivers Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  51. Boston Celtics Franchise Index (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2017-05-26].

Linki zewnętrzne[edytuj]