Gabriel Kniaginin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gabriel Kniaginin
Data i miejsce urodzenia

8 maja 1905
Mediolan

Data i miejsce śmierci

23 czerwca 1980
Warszawa

profesor nauk technicznych
Specjalność: odlewnictwo
Alma Mater

Akademia Górniczo-Hutnicza

Profesura

1957

Uczelnia

Politechnika Śląska
Akademia Górniczo-Hutnicza

Rektor Politechniki Śląskiej
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Order Sztandaru Pracy II klasy Medal Komisji Edukacji Narodowej
Grób profesora Gabriela Kniaginina na Cmentarzu Rakowickim

Gabriel Kniaginin (ur. 8 maja 1905 w Mediolanie, zm. 23 czerwca 1980 w Warszawie) – polski inżynier, specjalista w dziedzinie odlewnictwa żeliwa i staliwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1923-1930 studiował na Wydziale Hutniczym Akademii Górniczej w Krakowie (dyplom w 1933). Jednocześnie pobierał lekcje śpiewu operowego (bas) w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie[1].

Po zakończeniu studiów pracował w hucie "Pokój" w Rudzie Śląskiej i odlewni Zieleniewski i Fitzner-Gamper w Dąbrowie Górniczej. W latach 1937-1945 był dyrektorem odlewni Huty Bankowej. Od 1945 do 1947 pełnił funkcję dyrektora technicznego huty "Zabrze", od 1947 do 1949 był jej dyrektorem naczelnym. W latach 1949-1950 pozostawał na stanowisku dyrektora naczelnego Gliwickich Zakładów Hutniczych. W tym czasie wykładał w Szkole Hutniczej w Dąbrowie Górniczej.

Był prorektorem ds. nauki Politechniki Śląskiej w latach 1950-1952 i rektorem od 1952 do 1954. Od 1957 pracował w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W 1957 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1958 profesorem zwyczajnym oraz kierownikiem Katedry Metalurgii i Odlewnictwa Staliwa, którym pozostawał do 1975. Pełnił także funkcje dyrektora Instytutu Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa (1969-72)[2].

W 1963 obronił pracę doktorską nt. „Austenityczne paliwo magmowe”[1]. Prowadził badania nad wpływem technologii wytapiania na czystość stali i odporność na zużycie staliwa wysokomanganowego.

Działał w Komisji i Komitecie Hutnictwa PAN. Był przewodniczącym gliwickiego koła Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Hutniczego oraz Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich, Rady Redakcyjnej Archiwum Hutnictwa (1956-1959) oraz członkiem Rady Naukowej Instytutu Odlewnictwa w Krakowie (1949-1958)[2].

Pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Rakowickiego w Krakowie (kwatera LXIX pas A-II-5)[3].

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Odlewnictwo staliwa. Staliwo węglowe (Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Techniczne, 1956)
  • Austenityczne staliwo manganowe: studium monograficzne (PWN, Oddział w Krakowie, 1968)
  • Staliwo: metalurgia i odlewnictwo (Katowice, Śląsk, 1977)

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Gabriel Kniaginin. historia.agh.edu.pl. [dostęp 2019-02-24].
  2. a b KNIAGININ Gabriel (1905-1980), prof. zw. dr inŜ. polsl.pl. [dostęp 2019-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-25)].
  3. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Gabriel Kniaginin. rakowice.eu. [dostęp 2018-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-27)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]