Wojciech Zieliński (chemik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy chemika. Zobacz też: inne osoby, które tak się nazywają.
Wojciech Zieliński
Ilustracja
W. Zieliński podczas Inauguracji Roku w 2004 r.
Data i miejsce urodzenia 1938-10-055 października 1938
Ruda Śląska
Profesor nauk technicznych
Specjalność: chemia organiczna
Alma Mater Politechnika Śląska
Profesura 1995
Doktor honoris causa
(Politechnika Lwowska, Ukraina – 2008)
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Śląska
Okres zatrudn. od 1962
Prorektor ds. Dydaktyki
Okres spraw. 1996–2002
Rektor
Okres spraw. 2002–2008
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Wojciech Zieliński (urodzony 5 października 1938 r. w Rudzie Śląskiej) – chemik, profesor i rektor Politechniki Śląskiej.

Mieszka i pracuje w Gliwicach. Absolwent Politechniki Śląskiej. Od 1962 r. pracuje na Wydziale Chemicznym w Instytucie Chemii i Technologii Organicznej, kolejno na stanowiskach: asystenta (od 1962), adiunkta (od 1968), docenta (1985), profesora nadzwyczajnego (1991), profesora zwyczajnego (2000). Jego zainteresowania naukowe i znaczące osiągnięcia w tym zakresie dotyczą chemii organicznej, a w szczególności badań nad syntezą związków heterocyklicznych o potencjalnej aktywności biologicznej (leki, pestycydy). Jest autorem ponad 150 publikacji i 19 patentów oraz wielu opracowań niepublikowanych, realizowanych na potrzeby przemysłu. Ma uznaną pozycję w środowisku naukowym, będąc wybranym członkiem prezydium Rady Naukowej Instytutu Przemysłu Organicznego w Warszawie (od 1992 r.), RN Centrum Polimerów PAN (od 1998 r.), RN Zakładu Karbochemii PAN (od 1998 r.), aktualnie Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych PAN, członkiem Komitetu ds. Pestycydów PAN, Komitetu PAN w Katowicach oraz Polskiego Komitetu Normalizacyjnego ds. Pestycydów. Recenzował liczne prace doktorskie – w tym zagraniczne – i habilitacyjne, oraz wnioski na tytuł profesora. Współpracuje także z redakcją czasopisma Polish Journal of Applied Chemistry, recenzując liczne prace z zakresu chemii i technologii organicznej. Współpracuje z wieloma ośrodkami naukowymi w kraju i za granicą. Ma bardzo dobre kontakty z przemysłem, będąc wieloletnim konsultantem w P.P.H. POCh w Gliwicach i utrzymując ścisłe kontakty z przedsiębiorstwami produkującymi środki ochrony roślin. Wdrożył kilkanaście technologii.

Pełnił z wyboru przez kilka kadencji funkcje zastępcy dyrektora (1981–1991) i dyrektora Instytutu Chemii i Technologii Organicznej Politechniki Śląskiej (1991–1997). W latach 1996–2002 pełnił funkcję prorektora ds. dydaktyki Politechniki Śląskiej, a następnie w latach 2002–2008 – rektora Politechniki Śląskiej[1]. W tym czasie rozwinął szeroką działalność międzynarodową w dziedzinie edukacji. Jest w komitecie sterującym cyklicznej międzynarodowej konferencji edukacji inżynierskiej (ICEE), utworzył międzynarodową sieć na rzecz edukacji inżynierskiej i badań (iNEER) i jest w jej władzach (iNEER Board)[2], jest członkiem Rady w Internationales Hochschulinstitut Zittau (Niemcy), a od 2006 r. jest jej prezydentem[3]. Aktywnie działał w Konferencji Prorektorów ds. Kształcenia Uczelni Technicznych, będąc między innymi inicjatorem powstania Komisji Akredytacyjnej Uczelni Technicznych, której był członkiem.

Za swoją działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną był wielokrotnie wyróżniony nagrodami Ministra. Był odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderem Odrodzenia Polski oraz wieloma odznaczeniami branżowymi i okolicznościowymi. W październiku 2008 roku otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa Politechniki Lwowskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]