Georgios Averof (1911)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Georgios Averof
Georgios Averof
Historia
Stocznia Cantiere Orlando w Livorno
Wodowanie 12 marca 1910
 Wasilikon Naftikon
Wejście do służby 16 maja 1911
Los okrętu od 1985 okręt-muzeum w Paleo Faliro w Grecji
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 9956 t (konstrukcyjna)
10 200 t (pełna)
Długość 140 m
Szerokość 21 m
Zanurzenie 7,5 m
Prędkość 22,5 węzła (projektowana)
23,9 węzła (na próbach)
Zasięg 2600 Mm przy 12 w.
Załoga 550 (etat pokojowy)
670 (w czasie wojny)
Napęd
22 kotły wodnorurkowe, 2 maszyny parowe, 19 000 KM
Uzbrojenie
po modernizacji w 1927:
4 działa kal. 234 mm (2 x II)
8 dział kal. 191 mm (4 x II)
8 dział kal. 76 mm (8 x I)
4 działa plot. kal. 76 mm (4 x I)
4 działa kal. 47 mm (4 x I)
4 działa plot. kal. 40 mm (4 x I)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Georgios Averof (gr.: Θ/Κ Γεώργιος Αβέρωφ, używana jest również skrócona forma „Averof”) – grecki krążownik pancerny zbudowany w 1911 roku, w służbie w marynarce greckiej do 1952 roku, od 1985 roku okręt muzeum, jedyna zachowana jednostka swojej klasy na świecie.

Odegrał ważną rolę w działaniach morskich podczas I wojny bałkańskiej w latach 1912–1913 oraz w wojnie z Turcją lat 1919–1922. W 1935 roku jego załoga dołączyła do republikańskiego powstania, przewodząc zbuntowanym jednostkom. Podczas II wojny światowej został ewakuowany do Aleksandrii i uczestniczył w działaniach u boku Royal Navy. W październiku 1944 roku na jego pokładzie powrócili do Grecji rodzina królewska i członkowie rządu. Po zakończeniu czynnej służby został ostatecznie zachowany jako pamiątka narodowa.

Zamówienie i budowa[edytuj | edytuj kod]

Dążąc do unowocześnienia swojej floty, rząd grecki od 1907 roku prowadził poufne negocjacje z włoską stocznią Cantiere Orlando w Livorno[1]. W 1909 roku podjęto już oficjalne rozmowy, na skutek których strona grecka złożyła w stoczni zamówienie na nowoczesny krążownik pancerny; jego plany oparto na nieznacznie zmodyfikowanym projekcie włoskich krążowników pancernych typu Pisa[2], którego dwa okręty: „Pisa” i „Amalfi” służyły w Regia Marina[3]. Okręt miał w założeniu przewyższać każdy okręt, jakim w owym czasie dysponowała flota turecka, potencjalny przeciwnik Grecji w regionie[1].

W trakcie negocjacji stocznia zażądała wpłaty zaliczki w wysokości 250 000 funtów szterlingów w złocie (25% planowanych kosztów budowy), co przekraczało możliwości finansowe greckiej marynarki. Jednak w tym czasie wykonawcy testamentu zmarłego w 1898 roku kupca, przemysłowca, działacza społecznego i filantropa Georgiosa Averofa zdecydowali, że pieniądze, które przeznaczył on na budowę okrętu szkolnego dla floty greckiej można spożytkować na sfinansowanie w 1/3 nowego krążownika. Wobec tego kontrakt na budowę okrętu został podpisany[1]. Według większości źródeł jego spekulacyjną budowę podjęła stocznia już po rozpoczęciu poufnych negocjacji w 1907 roku[3], ceremonia wodowania odbyła się 12 marca 1910 roku, w jej trakcie jednostce nadano nazwę „Georgios Averof” na cześć fundatora[1].

Po okresie prac wyposażeniowych oraz prób morskich, 16 maja 1911 roku okręt został przyjęty do służby[2]. Stanowił wówczas najbardziej wartościowy okręt floty greckiej[4], będąc jednocześnie ostatnim zbudowanym na świecie krążownikiem pancernym (wobec zdeklasowania ich przez krążowniki liniowe)[2]. Ogólny koszt budowy wyniósł 950 750 funtów szterlingów[1], co stanowiło równowartość 6962 kg czystego złota[2].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Rzut boczny i górny krążownika „Averof” z Brassey’s Naval Annual 1923

Konstrukcja krążownika pancernego „Georgios Averof” była bardzo zbliżona do włoskiego typu Pisa – z niskimi nadbudówkami na śródokręciu, dwoma trójnożnymi masztami za pomostem bojowym i ostatnim kominem oraz trzema kominami o okrągłym przekroju. Kadłub miał typowy dla ówczesnych okrętów dziób taranowy. Na rufie znajdowała się galeryjka admiralska, nad nią umieszczono herb Grecji i tablicę z nazwą okrętu (w skróconej formie: G. Averof)[1].

Przy długości całkowitej 140 m i szerokości maksymalnej 21 m, wyporność konstrukcyjna została określona na 9958 ton angielskich (ts), a pełna na 10 200 ts[2] (dane w innych źródłach różnią się nieznacznie). Średnie zanurzenie przy wyporności pełnej wynosiło 7,5 m[1].

Załoga według etatu czasu pokoju liczyła około 550 osób, według etatu wojennego wzrastała do około 670[2]. Oficerowie zajmowali kabiny w rufowej części okrętu, marynarze kubryki na dziobie[1].

Urządzenia napędowe[edytuj | edytuj kod]

Napęd okrętu stanowiły dwie pionowe, czterocylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej projektowanej mocy indykowanej 19 000 KM, zbudowane przez zakłady Ansaldo z Genui[2]. Poruszały one dwa wały napędowe z trójłopatowymi śrubami[1]. Parę do maszyn dostarczały 22 kotły wodnorurkowe francuskiego typu Belleville, opalane węglem, o ciśnieniu roboczym 21 at[2]. Całość siłowni podzielona była na cztery pomieszczenia kotłowni oraz dwie maszynownie[1].

Projektowana prędkość maksymalna wynosiła 22,5 węzła, na próbach osiągnięto 23,9 węzła przy zmierzonej mocy 21 500 KM[2]. Maksymalny zapas paliwa wynoszący 1500 ton węgla pozwalał przepłynąć 2600 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 12 węzłów[1].

Do zasilania instalacji elektrycznej okręt posiadał dwie prądnice napędzane pomocniczymi silnikami parowymi. Inne silniki parowe poruszały również kabestany kotwic[1].

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Główne uzbrojenie artyleryjskie krążownika składało się z dział dwóch kalibrów produkcji brytyjskich zakładów zbrojeniowych koncernu Armstronga. Cztery armaty Mk X kal. 234 mm i długości lufy 45 kalibrów były umieszczone po dwie w wieżach na dziobie i rufie okrętu. Przy maksymalnym kącie podniesienia równym 30° ich donośność wynosiła 23 500 m dla pocisku o masie 172,4 kg[2]. Osiem armat kal. 190 mm i długości lufy 45 kalibrów w czterech dwudziałowych wieżach znajdowało się na śródokręciu, po dwie na każdej burcie. Ich barbety wystawały nieco poza obrys kadłuba[1].

Do zwalczania mniejszych celów służyło 18 szybkostrzelnych dział kal. 76 mm (część z nich zastąpiono w trakcie modernizacji pod koniec lat 20. artylerią przeciwlotniczą[3]) i 4 działa kal. 47 mm[2]. Pierwotnie na krążowniku zainstalowano trzy podwodne wyrzutnie torped kal. 457 mm, które w trakcie eksploatacji zostały zdemontowane[3]. W odróżnieniu od wcześniejszych konstrukcji, „Georgios Averof” nie miał zainstalowanej artylerii średniego kalibru w kazamatach, jedynie dwa działa kal. 76 mm znajdowały się w zasłoniętych klapami wnękach nadbudówki dziobowej[1].

System kierowania ogniem był prosty, składał się z trzech dalmierzy optycznych, umieszczonych na szczycie pomostu bojowego, marsie masztu przedniego oraz na nadbudówce rufowej. Służyły one do naprowadzania na cel dział dwóch kalibrów artylerii głównej, pozostałe uzbrojenie naprowadzane było indywidualnie[1].

Opancerzenie[edytuj | edytuj kod]

Opancerzenie wykonane ze stali pancernej Kruppa przez włoskie zakłady Terni składało się z burtowego pasa pancernego grubości do 200 mm i wysokości około 3,5 m, rozciągającego się na linii wodnej pomiędzy barbetami wież artylerii głównej. Nad nim znajdował się drugi pas, grubości 175–180 mm i wysokości około 1,5 m, chroniący śródokręcie na odcinku pomiędzy barbetami wież artylerii sekundarnej[1]. Pozostałe powierzchnie burt były pokryte pancerzem grubości do 83 mm[3]. Pancerz horyzontalny stanowił główny pokład pancerny grubości 50 mm, łączący się skosami z głównym pasem burtowym[1]. Wieże artyleryjskie posiadały pancerz grubości do 140 mm (według innego źródła do 203 mm[3]), ich barbety do 190 mm, zaś stanowiska dowodzenia 180 mm[2].

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Po podniesieniu greckiej bandery „Georgios Averof” został wysłany z Włoch do Wielkiej Brytanii, gdzie wziął udział w rewii morskiej z okazji koronacji króla Jerzego V. Rewia odbyła się 24 czerwca 1911 roku na redzie Spithead, a grecki krążownik zamykał szereg uczestniczących w niej zagranicznych okrętów[2]. W trakcie pobytu na wodach brytyjskich okręt wszedł na mieliznę w pobliżu Portsmouth, co spowodowało zmianę dowódcy krążownika. Dotychczasowego komandora Damiano, zastąpił przysłany w tym celu w Grecji komandor Pawlos Kunduriotis. Przyprowadził on okręt do portu wojennego w Pireusie. Napięte stosunki międzynarodowe z Turcją spowodowały w drugiej połowie 1912 roku postawienie floty w stan gotowości bojowej, a Kunduriotis został mianowany jej Głównodowodzącym[1].

W Wielkiej Brytanii na krążownik miała zostać dostarczona amunicja do dział Armstronga, ale wobec napiętej sytuacji międzynarodowej na Bałkanach rząd brytyjski nałożył embargo na dostawy broni do Grecji. W związku z tym „Averof” odpłynął do kraju bez ostrej amunicji na pokładzie. Dostarczono ją ostatecznie wczesną jesienią 1912 roku bez zgody władz brytyjskich, na greckim frachtowcu[1].

Wojny bałkańskie[edytuj | edytuj kod]

Admirał Kunduriotis i załoga „Averofa” na jego pokładzie, 1912

I wojna bałkańska wybuchła 8 października, a Grecja wystąpiła przeciwko Turcji 19 października 1912 roku. Na lądzie greckie wojska uderzyły w kierunku Salonik, na morzu skierowały się ku wyspom północnej części Morza Egejskiego[1]. 21 października flota grecka, z krążownikiem „Georgios Averof” jako okrętem flagowym, zdobyła wyspę Lemnos[3], gdzie w zatoce Mudros urządzono kotwicowisko. Tam na krążownik załadowano amunicję z przybyłego z Wielkiej Brytanii frachtowca[1]. Jako kolejne zdobyto wyspy: Psara, Samotraka, Thasos, Lesbos, Skiathos, Athos, Chios oraz Imroz, nie napotykając przeciwdziałania ze strony marynarki tureckiej, zaangażowanej w walki przeciwko Bułgarii na Morzu Czarnym[2].

Turcy zorganizowali kontrakcję na morzu dopiero w grudniu 1912 roku, po zawarciu rozejmu z Bułgarią[3]. 16 grudnia flota turecka starła się z grecką niedaleko przylądka Elli przy wejściu do Dardaneli. Dzięki przewadze prędkości swojego okrętu flagowego i śmiałemu działaniu Kunduriotisa (który został w międzyczasie mianowany kontradmirałem), Grecy rozstrzygnęli bitwę na swoją korzyść, zmuszając okręty tureckie do odwrotu w kierunku Dardaneli[5]. „Georgios Averoff” otrzymał w czasie godzinnej wymiany ognia trzy bezpośrednie trafienia w pokład łodziowy i w komin. Odłamki pocisków zabiły jednego marynarza i raniły dziewięciu[1].

Po bitwie koło przylądka Elli greckie okręty powróciły na kotwicowisko przy Lemnos. Flota turecka próbowała nielicznych wypadów w celu wprowadzenia chaosu wśród lekkich okrętów patrolujących wejście do Dardaneli, ale nie zdecydowała się na poważniejszą akcję aż do stycznia 1913 roku[1]. W połowie miesiąca krążownik pancernopokładowy „Hamidiye” przedarł się niespostrzeżenie przez blokadę i rozpoczął działania przeciwko greckim liniom komunikacyjnym. Władze w Atenach zażądały od Kunduriotisa ścigania rajdera, lecz ten odmówił, podejrzewając, iż jest to turecka dywersja, mająca odciągnąć jego flotę od Dardaneli[5]. 18 stycznia tureckie pancerniki ponownie opuściły cieśninę, licząc na zaskoczenie Greków w zatoce Mudros. Kunduriotis, ostrzeżony przez przebywający na patrolu niszczyciel „Leon”, zdecydował się podjąć bitwę na dogodnych dla siebie warunkach, daleko od tureckich baterii nadbrzeżnych. Flota grecka wypłynęła z zatoki Mudros. Także w tej bitwie Grecy, wykorzystując przewagę szybkości swojego krążownika, celnym ogniem zmusili Turków do wycofania się[1]. „Averof” został niegroźnie trafiony czterema pociskami, tracąc jednego zabitego i czterech rannych członków załogi[5]. Była to już ostatnia turecka próba odzyskania panowania nad północną częścią Morza Egejskiego i dzięki śmiałym działaniom Kunduriotisa, dysponującego nowoczesnym okrętem flagowym, Grecja utrzymała zajęte na początku I wojny bałkańskiej wyspy[2].

„Averof” nie uczestniczył aktywnie w działaniach morskich podczas II wojny bałkańskiej, w której zaangażowanie marynarki greckiej sprowadzało się do ochrony własnych szlaków komunikacyjnych, realizowanej siłami mniejszych okrętów[1]. W tym okresie greckie dowództwo rozważało plan częściowego przezbrojenia krążownika w działa większego kalibru, jednak ostatecznie projekt nie zyskał akceptacji[4]. W 1914 roku, tuż przed wybuchem I wojny światowej, Grecja wzmocniła swoją flotę, zakupując w Stanach Zjednoczonych dwa przeddrednoty: „Mississippi” i „Idaho”, nazwane odpowiednio „Kilkis” i „Lemnos”, na cześć greckich zwycięstw w wojnach bałkańskich[4].

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych latach wielkiej wojny Grecja pozostawała neutralna. Od lutego 1915 roku jej flota postawiona została w stan podwyższonej gotowości w związku z walkami toczącymi się w nieodległej Cieśninie Dardanelskiej. Na przełomie 1915 i 1916 roku wojska ententy opanowały Korfu i rejon Salonik[1], we wrześniu 1916 roku flota sprzymierzonych zablokowała, a następnie zajęła okręty greckie w bazie morskiej na wyspie Salamina. Mniejsze jednostki zostały obsadzone przez francuskich marynarzy i włączone do Marine nationale, większe: oba pancerniki oraz „Averof” rozbrojone i pozostawione jedynie ze szkieletowymi załogami[4]. W styczniu 1917 roku sojusznicy wystosowali do rządu greckiego ultimatum, żądając przejścia Grecji na ich stronę, a po jego odrzuceniu przez proniemiecko nastawionego króla Konstantyna I rozpoczęli przygotowania do podjęcia akcji zbrojnej. W razie oporu Greków, Francuzi zamierzali zniszczyć okręty internowane na Salaminie[6].

Zdecydowana interwencja zbrojna Francji w czerwcu 1917 roku doprowadziła do abdykacji Konstantyna I na rzecz jego syna Aleksandra i przejęcia rządów przez proalianckiego premiera Elefteriosa Wenizelosa. 2 lipca Grecja wypowiedziała wojnę państwom centralnym[6]. Francuzi zwolnili wówczas internowane okręty, które po długim postoju bez odpowiedniej konserwacji były mocno zdewastowane. Wobec tego „Averof” nie wziął czynnego udziału w działaniach wojennych[2]. W 1918 roku otrzymał pojedyncze działo przeciwlotnicze kal. 76 mm[3], a na początku następnego roku przepłynął do stoczni na Malcie, gdzie dokonano niezbędnego remontu oraz zakonserwowania podwodnej części kadłuba[1].

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu remontu „Georgios Averof” wziął udział w działaniach przeciwko Turcji. Wraz z pancernikami „Klikis” i „Lemnos” wszedł w skład alianckiej eskadry, która miała nadzorować wykonywanie przez Turcję postanowień zawieszenia broni z 30 października 1918 roku[4]. 15 maja 1919 roku osłaniał lądowanie wojsk greckich w Smyrnie[7]. Następnie z większością floty przeszedł przez Bosfor na Morze Czarne, gdzie jego artyleria aktywnie wspierała działania wojsk lądowych, bombardując pozycje tureckie. Po załamaniu się ofensywy na lądzie, odsłaniał odwrót armii i ewakuację ludności cywilnej z Azji Mniejszej[1]. Między innymi w dniach od 10 do 13 września 1922 roku bombardował pozycje wojsk tureckich pod Pandermą[8].

W latach 1925–1927 „Georgios Averof” przeszedł remont generalny, połączony z modernizacją, we francuskiej stoczni Forges et Chantiers de la Méditerranée w La Seyne (równocześnie w tej samej stoczni modernizowano krążownik lekki „Elli”)[9]. Remont obejmował między innymi: przegląd i renowację poszycia; wymianę kotłów parowych na nowe; instalację nowego, trójnożnego masztu przedniego z umieszczonym na jego szczycie dalmierzem o bazie 6 m; montaż dwóch dalmierzy o bazie 3,5 m na dachach głównego i zapasowego stanowisk dowodzenia; wymianę reflektorów bojowych; częściowe przezbrojenie okrętu. Zdemontowano wyrzutnie torpedowe oraz część dział kal. 76 mm (pozostało osiem), instalując cztery działa przeciwlotnicze kal. 76 mm i cztery (lub pięć[3]) kal. 40 mm[1]. Koszt remontu wyniósł w przeliczeniu około 140 tys. ówczesnych funtów brytyjskich[2].

Po zakończeniu remontu okręt powrócił do kraju, pełniąc głównie funkcję okrętu szkolnego[1]. W marcu 1935 roku część załogi krążownika wzięła udział w republikańskim powstaniu, skierowanym przeciwko podejrzewanemu o rojalistyczne nastawienie rządowi premiera Tsaldarisa. 1 marca jego oficerowie opanowali główny arsenał bazy morskiej w Salaminie, po czym podjęli próbę przejęcia innych stacjonujących tam okrętów[10]. Udało im się to jedynie w przypadku krążownika „Elli” i kilku mniejszych jednostek, których załogi dołączyły do powstania[1]. Następnego dnia oddziały wierne rządowi zablokowały wyjście z bazy, jednak zbuntowana eskadra, dowodzona przez emerytowanego wiceadmirała Ioannisa Demestichasa na „Averofie”, po ostrzelaniu pozycji wojsk lądowych, urządzeń portowych oraz pozostających w bazie okrętów, wypłynęła z Zatoki Sarońskiej i podążyła w stronę Krety. Próby negocjacji podjęte podczas pobytu eskadry na wodach w pobliżu wyspy Milos nie dały rezultatu[10], i rząd ogłosił, że zbuntowane okręty i ich załogi zostały uznane za jednostki pirackie i wyjęte spod prawa[1]. Jeszcze po południu 2 marca lotnictwo rządowe przeprowadziło naloty na eskadrę, dwa spośród atakujących samolotów zostały zestrzelone przez artylerzystów „Averofa”[10]. 3 marca powstańcy dopłynęli do portu w Chanii, gdzie wsparli siły republikańskie w toczących się walkach. Wieczorem, podczas kolejnego nalotu, krążownik został trafiony bombą lotniczą, odnosząc nieznaczne uszkodzenia. Następnie eskadra przepłynęła do Zatoki Suda[1]. Aby wesprzeć przybierające na sile powstanie, okręty zbuntowanej eskadry operowały w następnych dniach w północnej części Morza Egejskiego, powodując przejście na stronę republikanów wysp: Samos, Chios, Lesbos, Limnos i Thasos[10]. 8 marca, po powrocie do Zatoki Suda, „Averof” został ponownie zaatakowany przez lotnictwo, a jego artylerzyści zestrzelili kolejne dwa samoloty. Okręt znów został nieznacznie uszkodzony, a dwóch marynarzy poniosło śmierć[10]. Wkrótce na skutek nacisków mocarstw, przewagi sił rządowych oraz rozdźwięków wśród przywódców powstania, zaczęło ono wygasać[1]. 12 marca na pokład „Averofa” weszli główni przywódcy spisku z Elefteriosem Wenizelosem na czele, którzy zostali przewiezieni na wyspę Kasos na Dodekanezie. Następnie okręt powrócił do bazy w Salaminie i 13 marca zbuntowana załoga oddała się w ręce władz[10].

20 maja 1937 roku „Georgios Averof” wziął udział w rewii morskiej, która odbyła się na redzie Spithead dla uczczenia koronacji króla Jerzego VI[2] (był jedynym okrętem, który uczestniczył także w rewii koronacyjnej jego ojca w 1911 roku[1]). Również w 1937 roku krążownik popłynął z wizytą kurtuazyjną do Stambułu. Miała ona na celu poprawę stosunków grecko-tureckich (porty greckie rewizytował wkrótce turecki krążownik liniowy „Yavuz”)[1]. Wobec nie najlepszego stanu technicznego starego i przestarzałego koncepcyjnie okrętu, jakim był w końcu lat 30. XX wieku „Averof”, był on wykorzystywany jedynie jako jednostka szkolna i pozostawał w linii jedynie z powodu braku funduszy na budowę następcy[1].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Już po agresji włoskiej, na przełomie lat 1940–1941, krążownik został wycofany z czynnej służby i odstawiony do rezerwy w porcie Eleusis koło Aten. Tam, po agresji niemieckiej, miał być pozostawiony jako bezwartościowy[1]. Około 300 ochotników, dowodzonych przez oficera artylerii, komandora porucznika Dalilatisa, doprowadziło jednak okręt do stanu używalności i wyprowadziło w morze. Po dołączeniu do brytyjskiego konwoju AS-129, 22 kwietnia 1941 roku „Averof” dotarł do bazy Royal Navy w Aleksandrii, a w lipcu przepłynął Kanał Sueski, kierując się do Port Sudan nad Morzem Czerwonym[1]. Po skompletowaniu załogi rozpoczął działalność bojową na Morzu Czerwonym i Oceanie Indyjskim, chroniąc alianckie konwoje przed ewentualnymi atakami niemieckich rajderów[2]. Został w tym czasie wyposażony w radar[1]. Bazując w indyjskim Bombaju, w 1942 roku przepłynął 8850 mil morskich[11].

10 listopada 1942 roku okręt został zacumowany na stałe w Port Saidzie jako jednostka sztabowa marynarki greckiej. Jego stan techniczny powodował, że nie nadawał się do użycia w akcji. Większość załogi krążownika zasiliła załogi okrętów, wydzierżawionych od Royal Navy[1]. W 1944 roku, w związku z buntem wśród greckich wojskowych w Aleksandrii, których część popierała lewicową partyzantkę ELAS, Brytyjczycy wydali rozkazy, aby w przypadku przyłączenia się załogi „Averofa” do buntowników, zatopić okręt[1]. Wraz z rozpoczęciem wycofywania się wojsk niemieckich z Grecji, krążownik został skierowany do transportu żołnierzy i sprzętu. 12 października 1944 roku wypłynął z Aleksandrii do Pireusu. W drodze przyjął na pokład rodzinę królewską oraz przedstawicieli rządu greckiego z premierem Papandreu. W nocy z 17 na 18 października okręt wpłynął do portu w Pireusie[11]. Pozostawał w tym porcie przez kolejnych kilka miesięcy, pełniąc rolę pływającej baterii[1]. W maju 1945 roku „Georgios Averof” przyjął kapitulację niemieckiego garnizonu na wyspie Rodos i na pozostałych wyspach Dodekanezu[2].

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

„Averof” jako okręt muzeum w 2007

„Georgios Averof” został wycofany z czynnej służby w 1946 roku[2]. Następnie do 1951 roku pełnił funkcję hulku sztabowego w stoczni marynarki w Salaminie. W 1951 roku został przeholowany do wybrzeży wyspy Poros, gdzie służył jako szkoła podchorążych[1]. W 1952 roku zapadła decyzja o przekształceniu starego krążownika w okręt-muzeum, jednak z braku funduszy na ten cel nie podjęto żadnych działań w tym kierunku. Dopiero w 1984 roku pierwszą renowację okrętu przeprowadziła stocznia w Salaminie[1]. Dzięki przeprowadzonej wśród społeczeństwa kampanii pozyskano niezbędne fundusze na generalny remont i odbudowę okrętu, który przeprowadziły w 1985 roku stocznie Nicholas Yard i Elefsis Yard[2]. Okręt został na stałe zacumowany w Paleo Faliro w pobliżu Pireusu i pełni rolę narodowej pamiątki[1].

„Georgios Averof” był w momencie zbudowania ostatnim krążownikiem pancernym wchodzącym do służby i jest jedynym zachowanym na świecie okrętem tej klasy[2]. Okręt udostępniony jest zwiedzającym. Pomieszczenia admiralskie posiadają odtworzone wyposażenie z czasów, gdy okrętem i flotą grecką dowodził Pawlos Kunduriotis, admirał, późniejszy regent i prezydent Grecji[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 1,21 1,22 1,23 1,24 1,25 1,26 1,27 1,28 1,29 1,30 1,31 1,32 1,33 1,34 1,35 1,36 1,37 1,38 1,39 1,40 1,41 1,42 1,43 1,44 1,45 Jerzy Lewandowski, Jarosław Malinowski. Grecki krążownik pancerny Georgios Averof. „Okręty Wojenne”. Numer specjalny 4 (2000). s. 7–19. ISSN 1231-014X. 
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 2,15 2,16 2,17 2,18 2,19 2,20 2,21 2,22 2,23 Krzysztof Kubiak. Georgios Averof – ostatni krążownik pancerny. „Morza, Statki i Okręty”. 1/2002. s. 80–84. ISSN 1426-529X. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 3,9 Robert Gardiner, Gray (red.): Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906-1921. London: Conway Maritime Press, 1986, s. 382–383, 385. ISBN 0-85177-245-5.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Tomasz Walczyk. Greckie pancerniki 1867–1941. „Okręty Wojenne”. Nr 14. s. 8–14. ISSN 1231-014X. 
  5. 5,0 5,1 5,2 Nikołaj Mitiuckow. „W Grecji jest wszystko...”. „Okręty Wojenne”. Nr 114. s. 2–6. ISSN 1231-014X. 
  6. 6,0 6,1 Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1973, s. 454–455.
  7. Józef W. Dyskant: Konflikty i zbrojenia morskie 1918–1939. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1983, s. 104. ISBN 83-215-3243-8.
  8. Józef W. Dyskant: Konflikty i zbrojenia morskie 1918–1939. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1983, s. 112. ISBN 83-215-3243-8.
  9. Robert Gardiner, Roger Chesneau (red.): Conway’s all the World’s Fighting Ships 1922-1946. London: Conway Maritime Press, 1980, s. 404. ISBN 0-85177-146-7.
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 10,5 Józef W. Dyskant: Konflikty i zbrojenia morskie 1918–1939. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1983, s. 235–239. ISBN 83-215-3243-8.
  11. 11,0 11,1 Zvonimir Freivogel. Flota grecka w II wojnie światowej. „Okręty Wojenne”. Nr 27. s. 23–28. ISSN 1231-014X. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]