Goncz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Goncz według Siebmachera i Ledebura
Herb Goncz według Ostrowskiego

Goncz (Gonsch, Gonschen, Gonsz, Gończ, Gącz)pomorski herb szlachecki, przypisywany także, prawdopodobnie błędnie, rodzinie kaszubskiej.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu srebrnym pas czerwony. Klejnot: nad hełmem bez korony pęk siedmiu włóczni przewiązanych w środku sznurem czerwonym. Labry: czerwone. podbite srebrem.

Juliusz Karol Ostrowski podaje zamiast pęku włóczni sajdak ze strzałami.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Wariant podstawowy przytaczany przez Nowego Siebmachera, Ostrowskiego (Księga herbowa rodów polskich) i Bagmihla (Adelslexikon der preussiche Monarchie von...).

Rodzina Gącz[edytuj]

 Osobny artykuł: Gącz (herb szlachecki).

Herbowni[edytuj]

Goncz (Gonsch, Gonschen, Gonsz, Gącz). Była to wygasła zachodniopomorska rodzina, jej herb przypisywano też, zapewne niesłusznie z powodu podobieństwa nazwisk, kaszubskiej rodzinie Gączów oraz pochodzącym od nich Czerniewskim i Dąbrowskim. Właściwy herb kaszubskich Gączów-Czerniewskich to Gącz.

Według Seweryna Uruskiego z herbem takim (pod nazwą Gończ) wylegitymował się w 1859 Teodor Kulman, syn Jana. Nie jest jasne jak rodzina inna niż Gonczowie mogła wejść w posiadanie tego herbu własnego[2].

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104–108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. Seweryn Uruski: Rodzina - herbarz szlachty polskiej. T. 8. Warszawa: Główny skład Księgarnia Gebethnera i Wolffa, 1904, s. 192.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Bibliografia[edytuj]