Grochowiska (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy Grochowisk - wsi w województwie świętokrzyskim. Zobacz też: Grochowiska ujednoznacznienie.
Grochowiska
Krzyż na mogile z powstania styczniowego.
Krzyż na mogile z powstania styczniowego.
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat pińczowski
Gmina Pińczów
Strefa numeracyjna (+48) 41
Tablice rejestracyjne TPI
SIMC 0262912
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Grochowiska
Grochowiska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Grochowiska
Grochowiska
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Grochowiska
Grochowiska
Ziemia 50°29′51″N 20°38′13″E/50,497500 20,636944

Grochowiskawieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Pińczów.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Grochowiska są punktem początkowym szlak turystyczny zielony zielonego szlaku turystycznego prowadzącego do Wiślicy. Przez wieś przechodzi szlak turystyczny niebieski niebieski szlak turystyczny z Pińczowa do Wiślicy.

Historia[edytuj]

Rekonstrukcja bitwy pod Grochowiskami z 18 marca 1863 r. (marzec 2008)

18 marca 1863 r. rozegrała się jedna z najkrwawszych bitew powstania styczniowego, w której 3-tysięczny oddział powstańczy dowodzony przez dyktatora powstania Mariana Langiewicza starł się z 5-tysięcznym, dysponującym 6 działami, korpusem regularnej rosyjskiej piechoty. W trakcie walk, kierowany przez François Rochebruna oddział „Żuawów Śmierci” przeprowadził brawurowy atak na artylerię rosyjską i zdobył ich armaty. W walce brał też udział młody powstaniec Adam Chmielowski, przyszły święty Brat Albert.

Całodzienny, ciężki bój, który pochłonął po ok. 300 ofiar po obu walczących stronach, zakończył się zwycięstwem Polaków i zapisał się na trwałe w historii polskiej wojskowości jako bitwa pod Grochowiskami[1].

Na pamiątkę tych wydarzeń, na polach Grochowisk, corocznie odgrywana jest inscenizacja walk, w której bierze udział m.in. wiernie zrekonstruowany i wyposażony przez Roberta Osińskiego oddział „Żuawów Śmierci” z pobliskiego Buska-Zdroju[2][3].

Przypisy