Gronostaj europejski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Gronostaj)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gronostaj europejski
Mustela erminea[1]
Linnaeus, 1758
Gronostaj europejski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Podrodzina łasice
Rodzaj łasica
Gatunek gronostaj europejski
Podgatunki
  • M. e. aestiva Kerr, 1792
  • M. e. alascensis Merriam, 1896
  • M. e. anguinae Hall, 1932
  • M. e. arctica Merriam, 1896
  • M. e. augustidens Brown, 1908
  • M. e. bangsi Hall, 1945
  • M. e. celenda Hall, 1944
  • M. e. cigognanii Bonaparte, 1838
  • M. e. erminea Linnaeus, 1758
  • M. e. fallenda Hall, 1945
  • M. e. ferghanae (Thomas, 1895)
  • M. e. gulosa Hall, 1945
  • M. e. haidarum Preble, 1898
  • M. e. hibernica Thomas & Barrett-Hamilton, 1895
  • M. e. initis Hall, 1945
  • M. e. invicta Hall, 1945
  • M. e. kadiacensis Merriam, 1896
  • M. e. kaneii (Baird, 1857)
  • M. e. karaginensis Jurgenson, 1936
  • M. e. lymani Hollister, 1912
  • M. e. martinoi Ellerman & Morrison-Scott, 1951
  • M. e. minima Cavazza, 1912
  • M. e. mongolica Ognev, 1928
  • M. e. muricus Bangs, 1899
  • M. e. nippon Cabrera, 1913
  • M. e. ognevi Jurgenson, 1932
  • M. e. olympica Hall, 1945
  • M. e. polaris Barrett-Hamilton, 1904
  • M. e. richardsonii Bonaparte, 1838
  • M. e. ricinae Miller, 1907
  • M. e. salva Hall, 1944
  • M. e. seclusa Hall, 1944
  • M. e. semplei Sutton & Hamilton, 1932
  • M. e. stabilis Barrett-Hamilton, 1904
  • M. e. streatori Merriam, 1896
  • M. e. teberdina Korneev, 1941
  • M. e. tobolica Ognev, 1923
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Gronostaj europejski[3], gronostaj[4], łasica gronostaj (Mustela erminea) – gatunek małego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych (Mustelidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Europa (w całej Polsce), Azja i Ameryka Północna. W Nowej Zelandii jako gatunek inwazyjny[5]. Mieszka na obrzeżach lasu, w zaroślach, jest zwierzęciem naziemnym, prowadzącym raczej nocny tryb życia.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Sierść

Gronostaj ma zmienne ubarwienie, zależne od pory roku. W lecie jego sierść jest koloru czekoladowo-brązowego na grzbiecie, żółto-białego na brzuchu, z czarnym końcem ogona; w zimie futro zmienia na białe z czarnym końcem ogona.

Polowanie i obrona

Poluje przede wszystkim w nocy, łapiąc lemingi, a nawet ptaki. Jeśli zostanie zaatakowany, broni się ostrymi pazurami i kłami.

Rozmiary
  • długość ciała (bez ogona) 17–33 cm, długość ogona 4,2–12 cm[6],
  • masa ciała samców 67–116 g, samic 25–80 g[6].
Pożywienie
Żywi się drobnymi owadami, kręgowcami, mięczakami. W zimie czasem atakuje też zwierzęta większe od siebie np. zające.
Rozród
W lutym i w marcu ma ruję i po 70 dniach ciąży rodzi od 3 do 18 (zwykle 4–9) młodych[6], które są ślepe przez około 10 dni. Samica karmi młode przez 2 miesiące. Gniazdo wyścieła mchem i sierścią.
Ochrona
Gronostaj jest objęty ścisłą ochroną.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się ponad trzydzieści podgatunków gronostaja[7][3]:

  • M. erminea aestiva
  • M. erminea alascensis
  • M. erminea anguinae
  • M. erminea arctica
  • M. erminea augustidens
  • M. erminea bangsi
  • M. erminea celenda
  • M. erminea cigognanii
  • M. erminea ermineagronostaj europejski
  • M. erminea fallenda
  • M. erminea ferghanaegronostaj indyjski
  • M. erminea gulosa
  • M. erminea haidarum
  • M. erminea hibernica
  • M. erminea initis
  • M. erminea invicta
  • M. erminea kadiacensis
  • M. erminea kaneii
  • M. erminea karaginensis
  • M. erminea lymani
  • M. erminea martinoi
  • M. erminea minima
  • M. erminea mongolica
  • M. erminea muricus
  • M. erminea nippon
  • M. erminea ognevi
  • M. erminea olympica
  • M. erminea polaris
  • M. erminea richardsonii
  • M. erminea ricinae
  • M. erminea salva
  • M. erminea seclusa
  • M. erminea semplei
  • M. erminea stabilis
  • M. erminea streatori
  • M. erminea teberdina
  • M. erminea tobolica

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mustela erminea, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Reid, F. & Helgen, K. 2008. Mustela erminea. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-19]
  3. 3,0 3,1 Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 159. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 97, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. ISSG Database: List of all species
  6. 6,0 6,1 6,2 Loso, H.: Mustela erminea (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 17 kwietnia 2011].
  7. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mustela erminea. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 10 września 2009]