Guo Moruo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Guo.
Guo Moruo
Guo Moruo
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 郭沫若
Pismo tradycyjne 郭沫若
Hanyu pinyin Guō Mòruò
Wade-Giles Kuo Mo-jo

Guo Moruo (ur. 16 listopada 1892, zm. 12 czerwca 1978) – chiński pisarz, poeta, dramaturg, historyk, archeolog, lekarz i tłumacz.

Urodził się w Shawan (obecnie część Leshan) w prowincji Syczuan. W 1914 roku wyjechał do Japonii, gdzie ukończył medycynę na uniwersytecie w Fukuoce; do Chin powrócił w 1923 roku. Zadebiutował w 1921 zbiorem wierszy Bogini (女神, nǚshén). W swoich opowiadaniach i powieściach, często o charakterze autobiograficznym, podejmował tematykę społeczną. W 1927 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Chin. W tym samym roku z powodu rozpoczętych przez Kuomintang prześladowań działaczy komunistycznych uciekł za granicę. Podczas 10-letniego pobytu na emigracji pisał prace naukowe poświęcone filologii i historii starożytnych Chin. Był pierwszym uczonym, który odczytał napisy na kościach wróżebnych oraz napisy na brązach, będące najstarszymi zabytkami pisma chińskiego. W czasie wojny chińsko-japońskiej opublikował dwa tomy wierszy patriotycznych: Odgłosy wojny i Cykady. Tworzył także dramaty, z których najbardziej znanymi są Znak tygrysa i Qu Yuan.

Od 1949 roku aż do śmierci był przewodniczącym Chińskiej Akademii Nauk. Był także członkiem Polskiej Akademii Nauk[1].

W 1951 roku został laureatem Międzynarodowej Leninowskiej Nagrody Pokoju. Po rozpoczęciu rewolucji kulturalnej w 1966 roku jako jeden z pierwszych intelektualistów został poddany krytyce, a jego prace potępiono i zabroniono ich publikacji[2]. Po dojściu do władzy Deng Xiaopinga zrehabilitowany.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Guo Moruo (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2011-02-03].
  2. Guo Moruo (ang.). britannica.com. [dostęp 2011-02-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]