Hélder Câmara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hélder Pessôa Câmara
emerytowany arcybiskup Olindy i Recife
Ilustracja
Kraj działania  Brazylia
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1909
Fortaleza
Data i miejsce śmierci 27 sierpnia 1999
Recife
Arcybiskup metropolita Olindy i Recife
Okres sprawowania 1964-1985
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół łaciński
Prezbiterat 15 sierpnia 1931
Nominacja biskupia 3 marca 1952
Sakra biskupia 20 kwietnia 1952
Sukcesja apostolska
Konsekrator Jaime de Barros Câmara
Współkonsekratorzy Rosalvo Costa Rêgo
Jorge Marcos de Oliveira

Hélder Pessôa Câmara (ur. 7 lutego 1909 w Fortaleza, Ceará, zm. 27 sierpnia 1999 w Recife) – biskup katolicki, jeden z czołowych przedstawicieli teologii wyzwolenia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Hélder Pessôa Câmara urodził się w wielodzietnej rodzinie jako jedenaste dziecko. W roku 1923 wstąpił do seminarium duchownego, a w wieku 22 lat został przyjął święcenia kapłańskie. W roku 1952 otrzymał sakrę biskupią, został biskupem pomocniczym archidiecezji Rio de Janeiro, później biskupem Recife i Olindy w stanie Pernambuco (uważanych za najbiedniejsze części Brazylii).

Zyskał sobie przydomek "czerwonego biskupa". Uznał, że Marks w kulturze współczesnej osiągnął taką rangę, jak Arystoteles w czasach średniowiecza, przeto należy, podobnie jak to uczynił św. Tomasz z Arystotelesem, dostosować teorię Marksa do wymogów wiary chrześcijańskiej. Do historii przeszło jego powiedzenie: "Kiedy daję biednym chleb, nazywają mnie świętym. Kiedy pytam, dlaczego biedni nie mają chleba, nazywają mnie komunistą"[1].

Câmara odrzucał nauczanie Kościoła w kwestii rozwodów, "kapłaństwa kobiet" i antykoncepcji. Krytycznie odnosił się do encykliki Humanae vitae Pawła VI nazywając ją "pomyłką"[2].

W latach dyktatury wojskowej 1964–1985 odznaczał się odwagą jako obrońca poszanowania praw człowieka.

W 1973 był zgłoszony do Pokojowej Nagrody Nobla przez amerykańskie stowarzyszenie religijne American Friends Service Committee (AFSC).

W 2008 do Watykanu skierowano dokumentację w sprawie jego beatyfikacji[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Natale Benazzi: 1001 faktów z historii Kościoła. Kraków: Wydawnictwo Salwator, 2010, s. 422,423.
  2. Come i progressisti non vinsero al Concilio, di Massimo Introvigne, www.cesnur.org [dostęp 2017-11-23] (wł.).
  3. Nasz Dziennik, 09.02.2009 r., str. 8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]