Henryk Budkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Budkowski
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data urodzenia 2 lutego 1879
Data i miejsce śmierci 14 października 1928
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby do 1928
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzeł hallerczyków.jpg Armia Polska we Francji
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki XVII Brygada Kawalerii
Stanowiska dowódca brygady kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Kawaler Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Włochy) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa

Henryk Budkowski (ur. 2 lutego 1879, zm. 14 października 1928 w Warszawie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był zawodowym oficerem kawalerii Armii Imperium Rosyjskiego. W stopniu rotmistrza pełnił służbę w 13 Włodzimierskiego pułku ułanów. W styczniu 1915 roku, w Puławach, został organizatorem i dowódcą 1 szwadronu ułanów[1]. Szwadron wchodził w skład Legionu Puławskiego i był protoplastą 1 pułku Ułanów Krechowieckich. W marcu 1915 roku przeniósł się ze szwadronem do folwarku Krempa, położonym na terenie bitwy pod Maciejowicami. W sierpniu 1915 roku, w Brześciu, opuścił szwadron i powrócił do macierzystego 13 pułku ułanów.

Był bliskim współpracownikiem generała Józefa Hallera, z którym 3 lipca 1918 roku, na angielskim statku „City of Maresille”, wypłynął z Murmańska i po dziesięciu dniach przybył do Hawru[2]. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. Był wówczas zastępcą dowódcy miasta Warszawa[3].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[4]. 30 grudnia 1922 roku ogłoszono jego przeniesienie z Komendy miasta Warszawy znajdował się w rezerwie oficerów sztabowych przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[5][6]. 31 grudnia 1924 roku został mianowany dowódcą XVII Brygady Kawalerii w Hrubieszowie, pozostając oficerem nadetatowym 1 pułku Ułanów Krechowieckich[7][8]. 31 marca 1927 roku został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[9][10].

Zmarł 14 października 1928 roku Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, w następstwie obrażeń ciała doznanych w pojedynku na rewolwery z por. Janem de Rossetem[11].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Bagiński, Wojsko Polskie na Wschodzie 1914-1920 s. 36. W ówczesnej rosyjskiej nomenklaturze wojskowej szwadron nazywany był 104 Konną Sotnią Pospolitego Ruszenia.
  2. Wacław Lipiński, Walka zbrojna ... s. 390.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 9 czerwca 1920 roku, s. 400.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 30 grudnia 1922 roku, s. 952.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 601, 675.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 136 z 31 grudnia 1924 roku, s. 764.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 85, 543, 597.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 97.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 327, 336.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 41.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 29 października 1921 roku, s. 1465.
  13. a b c d e Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 85.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]