Henryk Ostaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Ostaszewski
Henryk Ostaszewski.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1892
Lwów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 25 marca 1957
Grenoble, Francja
Wojewoda białostocki
Okres od 22 grudnia 1937 (od 9 listopada 1937 p.o.)
do 17 września 1939 (funkcję wykonywał do 10 września 1939)
Poprzednik Stefan Kirtiklis
Następca Okupacja ZSRR, funkcja zlikwidowana
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa PCK II stopnia

Henryk Kazimierz Ostaszewski (ur. 20 maja 1892 we Lwowie – zm. 25 marca 1957 w Grenoble we Francji), polski prawnik, urzędnik państwowy II Rzeczypospolitej, wojewoda białostocki.

Był synem Stanisława i Henryki Ostaszewskich. Ukończył gimnazjum we Lwowie. Był absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Kolejno wicestarosta w Piotrkowie (1922-1924) i w Kaliszu (1924-1927), starosta w Łęczycy (1927-1931) i w Kaliszu (1931-1937) oraz wojewoda białostocki (1937-1939)

We wspomnieniach "Requiem dla ziemiaństwa” pamiętnikarz Mieczysław Jałowiecki (1876-1963) humorystycznie opisał jak Henryk Ostaszewski salwował się ucieczką w czasie rozruchów robotniczych, do jakich doszło w lutym 1926 w Kaliszu. Gdy "rozagitowany tłum", jak pisze Jałowiecki, wtargnął do magistratu miasta, „pan Ostoja-Ostaszewski, […] mimo mocnego utykania na prawą nogę, z niezrozumiałą dla śmiertelnika zręcznością wyskoczył przez okno sali posiedzeń na gzyms pierwszego piętra. […] Zebrani na placu entuzjastycznymi okrzykami powitali ten śmiały wyczyn pana starosty i od tego czasu zmieniono przydomek Ostoja na Gzyms i pana Henryka nazywano Gzyms-Ostaszewski." [1]

We wrześniu 1937 premier Sławoj-Składkowski powierzył mu pełnienie obowiązków wojewody białostockiego. W grudniu Rada Ministrów przyjęła wniosek o mianowanie go wojewodą, a 7 stycznia 1938 nominację podpisał prezydent Ignacy Mościcki.

Gdy po serii nominacji nowych wojewodów w grudniu 1938 pewna dama zarzuciła w senacie Składkowskiemu, że „niektórzy wojewodowie spadają z nieba”, premier odparł jej: "Jest to powiedziane bardzo obrazowo. Mianowałem pięciu wojewodów i chciałbym, aby pani była łaskawa wskazać, który z nich 'spadł z nieba'. [...] wojewoda białostocki Ostaszewski był długoletnim starostą kaliskim i ze starosty właśnie awansował na wojewodę." [2]

Na stanowisku wojewody Ostaszewski postawił przede wszystkim na szybki rozwój zacofanego gospodarczo regionu białostockiego i w związku z tym ogłosił 4-letni plan radiofonizacji szkół w tym regionie, gdyż jedynie co szósta placówka edukacyjna na Białostocczyznie miała odbiornik radiowy. Planu tego nie zdążył jednak zrealizować z powodu wybuchu wojny.

Po ataku hitlerowskich Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 wydał w zarządzenie o rozpoczęciu częściowej ewakuacji urzędów i instytucji państwowych z Białegostoku. Dnia 10 września 1939, wobec pogarszającej się sytuacji na froncie, wydał dalsze zarządzenia ewakuacyjne i w nocy z 10 na 11 września opuścił Białystok.

Ostatecznie losy wojenne rzuciły go do Francji. Zmarł w Grenoble 25 marca 1957. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu Św. Rocha. Odznaczony był między innymi Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1936) i Złotym Krzyżem Zasługi (1932).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mieczysław Jałowiecki: Requiem dla ziemiaństwa. Warszawa: Czytelnik, 2005, s. 40, 45, 60. ISBN 83-07-03009-9.
  2. Gazeta administracji i policji państwowej, Ministerstwo spraw wewnętrznych, t.20, 1938 r., s. 213

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik biograficzny Wielkopolski Południowo-Wschodniej - ziemi kaliskiej, t.3. Kalisz: Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 2007, s. 307. ISBN 978-83-85638-73-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

[Polski Słownik Biograficzny]