Huang Fu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Huang.
Huang Fu
ilustracja
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 黄郛
Pismo tradycyjne 黃郛
Hanyu pinyin Huáng Fú
Huang Fu
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1883
Hangzhou
Data i miejsce śmierci 1936
Pekin
tymczasowy prezydent Republiki Chińskiej
Okres od 2 listopada 1924
do 24 listopada 1924
Poprzednik Cao Kun
Następca Duan Qirui
tymczasowy premier Republiki Chińskiej
Okres od 2 listopada 1924
do 24 listopada 1924
Poprzednik Yan Huiqing
Następca Xu Shiying

Huang Fu (ur. 1883, zm. 1936) – chiński polityk, tymczasowy prezydent i premier Republiki Chińskiej w 1924 roku.

Pochodził z Hangzhou w prowincji Zhejiang, gdzie uczęszczał do szkoły wojskowej[1]. W latach 1905–1910 studiował na akademii wojskowej w Tokio. Podczas pobytu w Japonii poznał Czang Kaj-szeka i wstąpił do Ligi Związkowej[2]. Po powrocie do Chin działał w szanghajskiej komórce Ligi, w czasie rewolucji Xinhai współpracując z Chen Qimeiem. W 1913 roku wziął udział w tzw. drugiej rewolucji przeciwko dążącemu do władzy dyktatorskiej prezydentowi Yuan Shikaiowi. Po klęsce powstańców musiał udać się na emigrację. Wyjechał do Japonii, skąd udał się do USA, a następnie do Singapuru[1].

Powrócił do Chin w 1916 roku, po śmierci Yuan Shikaia. Lata 1917–1920 spędził w Tiencinie, gdzie napisał po chińsku dwie książki poświęcone ocenie skutków I wojny światowej, a także we współpracy z byłym prezydentem Xu Shichangiem rozprawę na temat zagadnień gospodarczo-finansowych[1]. W 1921 roku odbył podróż po Europie i Ameryce, następnie został doradcą chińskiej delegacji na konferencji waszyngtońskiej[1]. Po powrocie do Chin pełnił tymczasowo urząd ministra spraw zagranicznych (1923) oraz ministra edukacji (1923–1924)[1]. W okresie od 2 do 24 listopada 1924 pełnił urząd tymczasowego prezydenta Republiki Chińskiej, będąc jednocześnie szefem rządu oraz ministrem spraw wewnętrznych[2].

W późniejszym okresie był burmistrzem Szanghaju (1927) oraz ministrem spraw zagranicznych (1928)[2]. Negocjował warunki podpisanego w 1933 roku porozumienia Tanggu, w którym rząd chiński zgodził się na przyłączenie do marionetkowego państwa Mandżukuo zajętych wcześniej zbrojnie przez Japonię przygranicznych terenów[1][2]. W grudniu 1934 roku został powołany na ministra spraw wewnętrznych, po kilku miesiącach zrezygnował jednak z tej funkcji ze względu na pogarszający się stan zdrowia. Resztę życia spędził na emeryturze w wiejskiej posiadłości Moganshan koło Hangzhou, gdzie poświęcił się studiowaniu filozofii[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Who’s who in China. Biographies of Chinese. T. 4: Leaders. Shanghai: China Weekly Review, 1973, s. 111.
  2. a b c d Chengzhi Wang, Su Chen: Archival Resources of Republican China in North America. New York: Columbia University Press, 2016, s. 100. ISBN 978-0-231-16140-4.