Chiang Ching-kuo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Chiang.
Chiang Ching-kuo
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1910
Zhejiang
Data i miejsce śmierci 13 stycznia 1988
Tajpej
Republika Chińska Prezydent Republiki Chińskiej
Okres od 20 maja 1978
do 13 stycznia 1988
Przynależność polityczna Kuomintang
Wiceprezydent Hsieh Tung-min (1978-1984)

Lee Teng-hui (1984-1988)

Poprzednik Yen Chia-kan
Następca Lee Teng-hui
Republika Chińska Premier Republiki Chińskiej
Okres od 29 maja 1972
do 20 maja 1978
Przynależność polityczna Kuomintang
Poprzednik Yen Chia-kan
Następca Sun Yun-suan
Przewodniczący Kuomintangu
Okres od 5 kwietnia 1975
do 13 stycznia 1988
Poprzednik Czang Kaj-szek
Następca Lee Teng-hui
Republika Chińska Wicepremier Republiki Chińskiej
Okres od 1 lipca 1969
do 1 czerwca 1972
Przynależność polityczna Kuomintang
Poprzednik Huang Shao-ku
Następca Hsu Ching-chung
Republika Chińska Minister Obrony Narodowej Republiki Chińskiej
Okres od 14 stycznia 1965
do 30 czerwca 1969
Przynależność polityczna Kuomintang
Poprzednik Yu Da-wei
Następca Huang Chieh
Republika Chińska Minister bez teki
Okres od 15 lipca 1958
do 13 stycznia 1965
Przynależność polityczna Kuomintang
podpis

Chiang Ching-kuo (chiń. upr. 蒋经国; chiń. trad. 蔣經國; pinyin: Jiǎng Jīngguó, wym. [tɕiã.tɕiŋ.koʔ]; ur. 27 kwietnia 1910 w Fenghua w prow. Zhejiang, zm. 13 stycznia 1988 w Tajpej) – polityk chiński (tajwański), prezydent Republiki Chińskiej (Tajwanu) w latach 1978-1988. Najstarszy syn Czang Kaj-szeka i jego pierwszej żony Mao Fumei.

W 1925 roku wyjechał do ZSRR, gdzie podjął studia na moskiewskim Uniwersytecie im. Sun Jat-sena. Jego szkolnymi kolegami było wielu działaczy komunistycznych, m.in. Deng Xiaoping. Popadł w niełaskę władz radzieckich po podjęciu przez Czang Kaj-szeka w 1927 roku działalności antykomunistycznej w Chinach. Pomimo złożenia publicznej krytyki polityki ojca, został zesłany w region Uralu, gdzie pracował w zakładzie przemysłu ciężkiego. Tam poznał swoją przyszłą żonę, Białorusinkę Fainę Jepaczewą Wachaliewą (ur. 1916, zm. 2004), znaną później pod chińskim nazwiskiem Chiang Fang-liang (chiń. upr. 蒋方良; chiń. trad. 蔣方良; pinyin: Jiǎng Fāngliáng). Z małżeństwa tego doczekał się 3 synów i córki.

Na początku 1937 roku za zezwoleniem władz radzieckich wrócił wraz z rodziną do Chin. Rok później wstąpił do Kuomintangu. Początkowo przebywał z ramienia partii w prowincji Jiangxi, natomiast w 1948 roku został skierowany do Szanghaju. Jego polityka uzdrowienia stosunków w mieście, naznaczona radykalną walką z korupcją, spowodowała iż popadł w konflikt ze swoją macochą Song Meiling.

W 1949 roku wraz z rządem Republiki Chińskiej ewakuował się na Tajwan. Pełnił wiele funkcji we władzach państwowych – był szefem tajnej policji (1950–1965), ministrem obrony (1965–1969), wicepremierem (1969–1972). W latach 1972–1978 premier Tajwanu, w 1978 roku został wybrany przez Zgromadzenie Narodowe na urząd prezydenta (zastąpił Yen Chia-kana). Jako głowa państwa został zmuszony do złagodzenia polityki autokratycznej, dopuścił działalność partii opozycyjnych, zniósł stan wyjątkowy (1987) i zezwolił na ruch turystyczny do Chin kontynentalnych.

Pełnił funkcję prezydenta do końca życia, zmarł na atak serca. Zastąpił go Lee Teng-hui.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • James Z. Gao, Historical Dictionary of Modern China (1800-1949), Scarecrow Press, Lanham 2009.


Poprzednik
Yen Chia-kan
Prezydent Republiki Chińskiej
19781988
Następca
Lee Teng-hui
Poprzednik
Yen Chia-kan
Premier Republiki Chińskiej
19721978
Następca
Sun Yun-suan