Ilja Muromiec (samolot)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy samolotu. Zobacz też: inne znaczenia słów "Ilja Muromiec".
Ilja Muromiec G-II
Ilja Muromiec G-II
Dane podstawowe
Państwo  Rosja
Producent Russko-Bałtijski Wagonny Zawod
Typ bombowiec
Konstrukcja drewniana
Załoga 4-8
Historia
Data oblotu 1913
Wycofanie ze służby 1924
Dane techniczne
Napęd 4 * Sunbeam Crusader V8
Wymiary
Rozpiętość 29.8 m
Długość 17.5 m
Wysokość 4 m
Powierzchnia nośna 125 m²
Masa
Własna 3.150 kg
Paliwa 600 kg
Osiągi
Prędkość maks. 110 km/h
Dane operacyjne
Użytkownicy
 Rosja (Carskie Siły Powietrzne)
 ZSRR (Radzieckie Siły Powietrzne, Aerofłot),
 Ukraina (Siły Powietrzne URL),
 Polska
Rzuty
Rzuty samolotu

Ilja Muromiec G-II (G-36) – ciężki, wielosilnikowy samolot bombowy, skonstruowany przez Igora Sikorskiego[1]. Pierwsza tego typu konstrukcja w dziejach lotnictwa budowana seryjnie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowa prototypu oznaczonego RBWZ S-22 IM-A nr 107 została ukończona w 1913 r. Produkcja uruchomiona w Russko-Bałtijskim Wagonnym Zawodzie w Petersburgu. Był to największy samolot na świecie w tamtym okresie, o największym udźwigu i najsilniejszym uzbrojeniu (8 km; próbowano też montażu działa kal. 76 mm). Już podczas prób pobił rekord zasięgu lotu. Wykonano około 80 egzemplarzy w wersjach B, W, G, D. Poszczególne egzemplarze różniły się uzbrojeniem, silnikami i osiągami. W samoloty tego typu zdążono wyposażyć Eskadrę Wozdusznych Korablieji operującą z bazy w Jabłonnie, później w Pskowie, a wreszcie w Winnicy. Dzięki samolotowi Rosja stała się pierwszym krajem świata posiadającym eskadrę ciężkich bombowców[2].

Został użyty w I wojnie światowej, wojnie polsko-bolszewickiej, po wojnie – w transporcie pasażerskim do 1924 r.

W lotnictwie polskim[edytuj | edytuj kod]

Jeden z egzemplarzy był w służbie I Polskiego Oddziału Awiacyjnego[1]. Był to egzemplarz z numerem bocznym G-36 i wojskowym 182. Jego nazwa własna brzmiała pierwotnie Korab Kijewski V. W 1914 r. został na nim pobity jeden z rekordów lotniczych – konstruktor wzniósł się na wysokość 2000 metrów z 10 pasażerami. W 1917 przeszedł remont generalny, podczas którego, jako jedyna maszyna tego typu, otrzymał silniki Beadmore.

26 maja 1918 samolot wylądował przymusowo w Juchnowie, załoga została aresztowana przez bolszewików, zdołała jednak zbiec.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Czterosilnikowy dwupłatowiec o konstrukcji drewnianej. Kadłub, skrzydła i usterzenie drewniane, kryte płótnem. Uzbrojenie samolotu stanowiły 3 lub 4 karabiny maszynowe (typu Lewis, Madsen lub Maxim).

Załogę stanowili pilot, drugi pilot, mechanik pokładowy, drugi mechanik pokładowy i artylerzysta.

Przypisy

  1. a b RBWZ S-22 „Ilia Muromiec”, 1913. [dostęp 2017-06-06].
  2. Wiktor Suworow Dzień "M", Rebis Poznań 2008, s. 38-39.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]