Inżynieria społeczna (informatyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia frazy „inżynieria społeczna”.

Socjotechnika (również inżynieria społeczna) – stosowanie środków psychologicznych i metod manipulacji mających na celu przekazaniu lub wyłudzeniu określonych informacji bądź nakłonieniu do realizacji określonych działań[1].

Marketing internetowy[edytuj | edytuj kod]

W Marketingu internetowym inżynieria społeczna wykorzystywana jest w celu podniesienia wskaźnika SEM lub SEO. Na przykład użyciem większej ilości Pacynek. Tak zwanych farm botów. Na portalach społecznościowych z pomocą dostępnych funkcji tworzone są grupy użytkowników nie-powiązanych lub powiązanych wspólnym czynnikiem ( np: Miejscowość, zainteresowania, wiek). Następnie wykorzystywane są skrypty automatyzujące udostępnianie treści - boty rozpoczynają aktywność internetową zachęcająca do interakcji użytkownika z udostępnianą informacją (np: światopoglądem, produktem, usługą, fake newsem).

Politologia[edytuj | edytuj kod]

W Politologii socjotechnika może zostać użyta do przekazywania informacji społeczeństwu w celu:

  • Destabilizacji ekonomicznej kraju, organizacji lub firmy. [2]

Bezpieczeństwo[edytuj | edytuj kod]

Hakerzy często wykorzystują niewiedzę bądź łatwowierność użytkowników systemów informatycznych, aby pokonać zabezpieczenia odporne na wszelkie formy ataku. Wyszukują przy tym najsłabszy punkt systemu bezpieczeństwa, którym jest człowiek.

Oszuści komputerowi często podają się za inne osoby, aby wyłudzić od swoich ofiar cenne dane. Cracker może dla przykładu podać się za administratora banku i przesłać ofiarom adres swojej strony, która łudząco przypomina stronę banku internetowego. Dzięki opanowaniu inżynierii socjalnej oszust wie, że przeciętny użytkownik nigdy nie sprawdza, czy strona jego banku jest oznaczona kłódką symbolizującą nawiązanie bezpiecznego połączenia. Nieostrożni klienci pozostawiają internetowemu złodziejowi swoje dane, które ten może wykorzystać do oczyszczenia ich kont z pieniędzy. Działanie opisane w tym przykładzie określane jest mianem phishingu.

Mimo wysokich kosztów ponoszonych przez większe przedsiębiorstwa na zapewnienie bezpieczeństwa, które obejmują zakup wyspecjalizowanej infrastruktury (np. zapora sieciowa) czy zatrudnianie najlepszych administratorów dbających o stałe aktualizowanie oprogramowania, wysiłki mogą okazać się bezowocne, jeżeli każdy pracownik nie zostanie poddany szkoleniu uczącemu go technik obrony przed inżynierią społeczną.

Stosowanie technik inżynierii społecznej w celu uzyskania dostępu do danych w sposób nieuprawniony (bez zgody drugiej strony lub bez postanowienia wydanego przez prawomocny organ) jest przestępstwem ściganym przez prawo polskie. Podszywanie się pod inną osobę oraz przejmowanie informacji niejawnych jest zagrożone karą pozbawienia wolności. Instytucje publiczne oraz przedsiębiorstwa muszą wprowadzać systemy uwierzytelniania osób kontaktujących się z pracownikami przedsiębiorstwa elektronicznie. Konieczne jest ciągłe podnoszenie kwalifikacji wszystkich pracowników posiadających dostęp do informacji niejawnych w zakresie zasad bezpieczeństwa teleinformatycznego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]