Izrail Bieskin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Izrail Bieskin
Израиль Бескин
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1895
Witebsk, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 15 stycznia 1964
Irkuck, Rosyjska FSRR
Przebieg służby
Lata służby 1914–1917, 1918–1953
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego,
Armia Czerwona
Stanowiska dowódca artylerii 70. Armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
Wojna domowa w Rosji,
Wojna zimowa,
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Suworowa I klasy (ZSRR)Order Suworowa II klasy (ZSRR)Order Kutuzowa I klasy (ZSRR)Medal „Za Obronę Moskwy”Medal „Za Obronę Stalingradu”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”
Krzyż św. Jerzego III stopnia (Imperium Rosyjskie)Krzyż św. Jerzego IV stopnia (Imperium Rosyjskie)
Order Krzyża Grunwaldu II klasyMedal za Odrę, Nysę, BałtykMedal za Warszawę 1939–1945

Izrail Sołomonowicz Bieskin (ros. Израиль Соломонович Бескин; ur. 25 listopada 1895 w Witebsku, zm. 15 stycznia 1964 w Irkucku) – radziecki generał porucznik artylerii, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w żydowskiej rodzinie robotniczej. Uczył się w chederze, później w gimnazjum w Charkowie. W 1914 został powołany do rosyjskiej armii, został podoficerem artylerii, za zasługi bojowe otrzymał dwa Krzyże św. Jerzego. Od 1918 służył w Armii Czerwonej, w 1920 ukończył moskiewskie kursy artylerii ciężkiej, uczestniczył w walkach z białogwardzistami i interwentami na Dalekim Wschodzie, w 1939 przyjęto go do WKP(b). Brał udział w wojnie z Finlandią 1939–1940 i wojnie z Niemcami 1941–1945 jako szef artylerii korpusu zmechanizowanego i zastępcą szefa artylerii armii, od 27 stycznia 1943 w stopniu generała majora artylerii, a 22 sierpnia 1944 generała porucznika artylerii. W 1945 dowodził artylerią 70. Armii 2 Frontu Białoruskiego, organizował działania artylerii podczas operacji wiślańsko-odrzańskiej i przy forsowaniu Odry na południe od Szczecina, zadając wrogowi duże straty w sile żywej i technice. W czerwcu 1950 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego, dowodził artylerią Wschodniosyberyjskiego Okręgu Wojskowego, w 1953 zakończył służbę wojskową.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]