Język faliskijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Język faliskijski
Liczba mówiących 0
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
*Języki italskie
**Języki latynofaliskie
***Język faliskijski
Pismo/alfabet etruskiefaliskiełacińskie
ISO 639-3 xfa
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Słownik faliskijsko-polski, polsko-faliskijski online
Przybliżone rozmieszczenie języków italskich w VI wieku p.n.e.

Język faliskijski (zwany też faliskim) – język z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, używany w starożytnej Italii na północ od Tybru do około 200 roku p.n.e., kiedy to został wyparty przez blisko z nim spokrewnioną łacinę. Językiem faliskijskim mówili Faliskowie, którzy następnie ulegli stopniowej asymilacji z Latynami.

Obecnie przetrwał głównie w formie krótkich inskrypcji na ceramice, np.:

Foied vino pipafo cra carefo (łac. hodie vinum bibabo [bibam] cras carebo) – dziś będę pił wino, jutro nie będę miał

Najstarsza znana inskrypcja w języku faliskijskim, została znaleziona w Falerii[1] i datowana jest na początek VI w. p.n.e.[2], zaczyna się następującą linijką:

Ceres far me[la]ton Louf[e]r ui[no]m p[a]rad (łac. Ceres far molitum, Liber vinum *pariat) – Ceres przynosi (miele) ziarno, Liber wino[3]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Danuta Musiał: Dionizos w Rzymie. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze "Historia Iagellonica", 2009, seria: Mediterraneum. ISBN 978-83-88737-89-3.
  • Benjamin W. Fortson: Indo-European Language and Culture: An Introduction. Malden: Blackwell Publishing, 2010. ISBN 978-1-4051-8895-1. (ang.)
  • Richard F. Thomas: Reading Virgil and His Texts: Studies in Intertextuality. Michigan: The University of Michigan Press, 1999. ISBN 0-472-10897-2. (ang.)