Alfabet etruski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przykłady różnych wariantów liter etruskich. Inskrypcje archaiczne (VII–V w. p.n.e.)

Alfabet etruski – fonetyczny system pisma wywodzący się z zachodniej odmiany alfabetu greckiego, używany w starożytności do zapisywania języka etruskiego. Zawiera również greckie znaki, niestosowane do słów rdzennie etruskich, na podobnej zasadzie jak litery x czy v w języku polskim. Etruskowie byli prawdopodobnie prekursorami pisma na Półwyspie Apenińskim[1]. Najstarsze znane inskrypcje pochodzą z VI w. p.n.e.[2] Etruskie pismo zazwyczaj pisano od prawej do lewej, czyli odwrotnie niż w języku polskim, łacińskim czy greckim. W okresie archaicznym pisano również w liniach poziomych, na zmianę od lewej do prawej i od prawej do lewej (tzw. bustrofedon)[2] – dosłownie „jak orzący wół”[3]. System ten stosowany był wcześniej przez Greków, na początkowym etapie rozwoju ich pisma. Większość innych alfabetów staroitalskich, łącznie z łacińskim, stanowi modyfikację alfabetu etruskiego[4][5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy