Język malezyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
bahasa Malaysia
Obszar

Malezja

Pismo/alfabet

łacińskie, arabskie

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
język urzędowy  Malezja
Organ regulujący Dewan Bahasa dan Pustaka
Kody języka
Kod ISO 639-3 zsm
IETF ms-MY
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język malezyjski (malez. bahasa Malaysia) – określenie języka malajskiego używanego w Malezji[1]. Termin ten może określać standard języka malajskiego funkcjonujący w Malezji, pozwalając odróżnić ten wariant od odmian stosowanych w sąsiednich krajach, takich jak język indonezyjski[2]. Sformułowanie to podkreśla także, że narodowy język malajski należy nie tylko do Malajów, lecz do wszelkich grup etnicznych zamieszkujących kraj[3].

Od 1986 roku zamiast nazwy bahasa Malaysia (dosł. „język malezyjski”) funkcjonowała nazwa urzędowa bahasa Melayu („język malajski”)[3]. W 2007 roku ponownie wprowadzono termin bahasa Malaysia, aby zaszczepić wśród różnych grup etnicznych poczucie związku języka ze wspólną tożsamością malezyjską[3][4]. Według konstytucji Malezji język urzędowy nosi jednak nazwę bahasa Melayu[4].

Standard języka malajskiego używany w Malezji jest stosunkowo bliski temu, którym posługują się mieszkańcy Indonezji[5]. Większe różnice i idące za tym słabsze poziomy wzajemnej zrozumiałości dotyczą natomiast potocznych odmian języka, które są używane w kontaktach codziennych przez ludność różnego pochodzenia[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Natalia Laskowska, Malajskość, język malajski, język malezyjski – kilka uwag o wytwarzaniu tożsamości narodowej, [w:] Maciej Klimiuk (red.), Azja i Afryka. Religie – kultury – języki, 2013, s. 13–20, ISBN 978-83-903188-6-8.
  2. Uri Tadmor, Malay-Indonesian, [w:] Bernard Comrie (red.), The World's Major Languages, Routledge, 2009, s. 791–818, ISBN 978-1-134-26156-7 (ang.).
  3. a b c Wong Chun Wai, Audrey Edwards, Back to Bahasa Malaysia, The Star, 4 czerwca 2007 [zarchiwizowane z adresu 2020-06-13] (ang.).
  4. a b Pusat Rujukan Persuratan Melayu, Dewan Bahasa dan Pustaka [dostęp 2020-06-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-06-13] (malajski).
  5. Lars S. Vikør: Principles of corpus planning – as applied to the spelling reforms of Indonesia and Malaysia. W: Ernst H. Jahr (red.): Language Conflict and Language Planning. Walter de Gruyter, 2011, s. 279. ISBN 978-3-11-088658-0. [dostęp 2021-07-28]. (ang.)
  6. David Gil: Reflexive Anaphor Or Conjunctive Operator: Riau Indonesian Sendiri. W: Peter Cole, Gabriella Hermon, C.-T. James Huang (red.): Long Distance Reflexives. Brill, 2000, s. 83–117. DOI: 10.1163/9781849508742_004. ISBN 978-1-84950-874-2. [dostęp 2021-07-28]. (ang.)