Język partyjski
Wygląd
![]() |
Ten artykuł od 2022-02 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł. |
Obszar | |||
---|---|---|---|
Liczba mówiących |
martwy | ||
Pismo/alfabet | |||
Klasyfikacja genetyczna | |||
Kody języka | |||
ISO 639-3 | xpr | ||
IETF | xpr | ||
Glottolog | part1239 | ||
SIL | xpr | ||
W Wikipedii | |||
| |||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Język partyjski – wymarły zachodnioirański język okresu średnioirańskiego[1]. Był używany w starożytnej Partii, na terenie dzisiejszego Iranu. Był językiem urzędowym obok języka greckiego w okresie Arsacydów między III w. p.n.e. a III w. n.e.
Został poddany silnym wpływom wschodnioirańskich języków Azji Środkowej[2].
Pismo i teksty
[edytuj | edytuj kod]Najstarsze zapiski języka partyjskiego to ostraki z Nisy koło Aszchabadu z I w.p.n.e. Język partyjski zapisywany był, podobnie jak średnioperski, uproszczonym pismem aramejskim, przez Manichejczyków zaś – pismem manichejskim. Zawierał zaledwie 17 liter.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Leszek Bednarczuk (red.), Języki indoeuropejskie, t. 1, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 147, ISBN 83-01-03352-5, OCLC 17446920 (pol.).
- ↑ Bobodżan G. Gafurow , Dzieje i kultura ludów Azji Centralnej : Prehistoria, Starozytność, Średniowiecze: Bobodzan Gafurow ; przełożył Stefan Michalski, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1978, s. 3-4, OCLC 7027881 [dostęp 2023-09-26], Cytat: [...] poddany jednak dużym wpływom innych, wschodnioirańskich języków Azji Środkowej. (pol.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- O języku partyjskim. parthia.com. [dostęp 2016-01-06]. (ang.).