Jan Duwall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Duwall
Data i miejsce urodzenia 13 kwietnia 1720
Żegocina
Data i miejsce śmierci 13 grudnia 1785
Tarnów
Biskup nominat (cesarski) tarnowski
Okres sprawowania 1783–1785
Wikariusz generalny dla galicyjskiej części diecezji krakowskiej
Okres sprawowania 1781–1785
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1 kwietnia 1747
Nominacja biskupia 20 września 1783

Jan Duwall (ur. 13 kwietnia 1720 w Żegocinie, zm. 13 grudnia 1785 w Tarnowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor obojga praw, biskup nominat tarnowski w latach 1783–1785.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził ze spolonizowanej rodziny francuskiej. Święcenia kapłańskie przyjął w 1 kwietnia 1747 z rąk biskupa Michała Kunickiego. W latach 1752–1755 był prałatem kolegiaty w Wojniczu, w latach 1755–1757 proboszczem w Prandocinie, następnie w Radłowie, gdzie przebudował kościół w stylu barokowym. Od 1758 był rezydentem w Wojniczu.

Doktorat obojga praw uzyskał 19 maja 1763 na Akademii Krakowskiej.

W latach 1781–1783 pełnił funkcję administratora części diecezji krakowskiej na terenie monarchii habsburskiej. W 1783 został mianowany przez cesarza Józefa II pierwszym w historii biskupem tarnowskim, jednakże nigdy nie uzyskał papieskiego potwierdzenia swej nominacji i święceń biskupich, pozostając biskupem nominatem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]