Ignacy Łobos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ignacy Łobos
Ignacy Łobos
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1827
Drohobycz
Data i miejsce śmierci 15 kwietnia 1900
Tarnów
Biskup diecezjalny tarnowski
Okres sprawowania 1885–1900
Biskup pomocniczy przemyski
Okres sprawowania 1882–1885
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1851
Nominacja biskupia 27 marca 1882
Sakra biskupia 1882

Ignacy Łobos (ur. 16 sierpnia 1827 w Drohobyczu, zm. 15 kwietnia 1900 w Tarnowie) – duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy przemyski w latach 1882–1885, biskup diecezjalny tarnowski w latach 1885–1900.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w rodzinie mieszczańskiej. Uczył się w Drohobyczu w szkole oo. Bazylianów, a potem w Samborze. Studia filozoficzne ukończył w Przemyślu i tam wstąpił do seminarium duchownego. Święcenia prezbiteratu przyjął w 1851. Mianowany kooperatorem dla Strzałkowic pod Samborem, wkrótce został prefektem seminarium przemyskiego, a potem kanclerzem biskupa Monasterskiego. W 1873 mianowany kanonikiem honorowym. W 1868 został szambelanem dworu cesarskiego, a w 1874 szambelanem papieskim. W 1882 został biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej, a 12 grudnia 1885 roku biskupem diecezjalnym diecezji tarnowskiej. Przeprowadził gruntowny remont katedry w Tarnowie.

Był honorowym obywatelem Drohobycza, Biecza, Leżajska i Tarnowa, tajnym radcą, prałatem domowym papieża, hrabią rzymskim i asystentem domu papieskiego[1].

Pochowany na Starym Cmentarzu w Tarnowie[2].

Przypisy

  1. Kronika. Ks. Ignacy ŁobosKurier Lwowski” 1900 nr 107 s. 3.
  2. Pogrzeb x. biskupa ŁobosaCzas” 1900 nr 102 s. 1.

Linki zewnętrzne[edytuj]