Leon Wałęga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leon Wałęga
Arcybiskup ad personam
Leon Wałęga
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1859
Moszczenica
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 1933
Tuchów
Biskup diecezjalny tarnowski
Okres sprawowania 1901–1933
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 24 marca 1883
Nominacja biskupia 15 kwietnia 1901
Sakra biskupia 12 maja 1901
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 12 maja 1901
Konsekrator Jan Puzyna
Współkonsekratorzy Józef Bilczewski
Joseph Weber

Leon Wałęga (ur. 25 marca 1859 w Moszczenicy, zm. 22 kwietnia 1933 w Tuchowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny tarnowski w latach 1901–1933, arcybiskup ad personam.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia teologiczne we Lwowie, doktorat z teologii uzyskał w Rzymie na Uniwersytecie Gregoriańskim. Tam też 24 marca 1883 został wyświęcony na prezbitera. Został wikariuszem we Lwowie. Był wicerektorem Seminarium Duchownego we Lwowie i profesorem Uniwersytetu Lwowskiego.

Papież Leon XIII 15 kwietnia 1901 bullą Ramani Pontifices prekonizował go na biskupstwo tarnowskie. 12 maja 1901 został konsekrowany na biskupa diecezjalnego tarnowskiego. W 1928 zwołał pierwszy synod diecezji tarnowskiej. W maju 1932 złożył rezygnację z rządów diecezją i osiadł w klasztorze redemptorystów w Tuchowie, pozostał jednak zwierzchnikiem diecezji – ze stolicą tytularną Tlos – jako administrator apostolski do czasu wyboru nowego ordynariusza. W styczniu 1933 Pius XI wyniósł go do godności arcybiskupa tytularnego Oxyrinchus, a na nowego ordynariusza tarnowskiego wyznaczył biskupa pomocniczego lwowskiego Franciszka Lisowskiego. Ingres do katedry odbył on kilka dni po śmierci Leona Wałęgi.

W 1914 otrzymał godność c. k. tajnego radcy wraz z uwolnieniem od taksy[1]. Został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1930)[2], a pośmiertnie, 25 kwietnia 1933, Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski[3].

Przypisy

  1. Kronika. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 4 z 8 marca 1914. 
  2. 4 czerwca 1930 „za zasługi na polu pracy obywatelskiej i społecznej” M.P. z 1930 r. Nr 132, poz. 192
  3. M.P. z 1933 r. Nr 109, poz. 135

Bibliografia[edytuj]

  • Nitecki P., Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 2000.

Linki zewnętrzne[edytuj]