Jan Styrna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jan Styrna
Jan Styrna
In nomine Domini
W Imię Pana
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1941
Przyborów
Biskup diecezjalny elbląski
Okres sprawowania od 2003
Biskup pomocniczy tarnowski
Okres sprawowania 1991–2003
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 27 czerwca 1965
Nominacja biskupia 22 czerwca 1991
Sakra biskupia 28 lipca 1991
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 28 lipca 1991
Miejscowość Tarnów
Miejsce bazylika katedralna Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Józef Życiński
Współkonsekratorzy Ignacy Tokarczuk
Piotr Bednarczyk

Jan Styrna (ur. 25 stycznia 1941 w Przyborowie) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor teologii pastoralnej, biskup pomocniczy tarnowski w latach 1991–2003, biskup diecezjalny elbląski od 2003.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 25 stycznia 1941 w Przyborowie. Od 1955 kształcił się w IV Liceum Ogólnokształcącym w Tarnowie, gdzie też w 1959 złożył egzamin dojrzałości[1].

W latach 1959–1965 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Święceń prezbiteratu udzielił mu 27 czerwca 1965 w katedrze Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnowie tamtejszy biskup diecezjalny Jerzy Ablewicz[1].

Magisterium z teologii otrzymał w 1971 na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Dalsze studia odbył w latach 1971–1975 w Instytucie Teologii Pastoralnej Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Uwieńczył je uzyskaniem w 1975 stopnia doktora teologii pastoralnej na podstawie dysertacji Przemiana religijnej funkcji rodziny w środowisku wiejskim (na przykładzie wybranych wsi powiatu tarnowskiego)[1].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1965–1967 pracował jako wikariusz w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Wiśniczu, następnie w latach 1967–1971 w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krynicy Zdroju. Po ukończeniu studiów doktoranckich, w latach 1975–1977 był ponownie wikariuszem parafii w Krynicy Zdroju, a później w latach 1977–1978 parafii św. Mateusza w Mielcu[1].

Od 1978 do 1980 przebywał w diecezji berlińskiej, gdzie zajmował się duszpasterstwem wśród polskich robotników. W 1980 na własną prośbę wrócił do diecezji tarnowskiej, gdzie został mianowany proboszczem parafii Bożego Ciała w Bieczu[1][2]. W latach 1982–1991 pełnił jednocześnie funkcję dziekana dekanatu Biecz[1].

W 1980 objął stanowisko adiunkta w Instytucie Studiów nad Rodziną Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie do 1982 prowadził wykłady z socjologii rodziny[1][3].

W latach 1984–1989 był członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Ogólnego[1].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

22 czerwca 1991 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji tarnowskiej i biskupem tytularnym Aquipendium[2]. Święcenia biskupie otrzymał 28 lipca 1991 w bazylice katedralnej Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnowie[1]. Głównym konsekratorem był biskup diecezjalny tarnowski Józef Życiński, zaś współkonsekratorami arcybiskup Ignacy Tokarczuk, biskup diecezjalny przemyski, oraz Piotr Bednarczyk, emerytowany biskup pomocniczy tarnowski[4]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In nomine Domini” (W imię Pana)[5].

W 1991 został ustanowiony wikariuszem generalnym diecezji. W kurii diecezjalnej pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego[1]. W jego kompetencjach znajdowały się: duszpasterstwo specjalistyczne, działanie Wydziału Katechetycznego oraz sprawy personalne wikariuszy[2]. Był ponadto przewodniczącym Komisji Kaznodziejskiej, należał do diecezjalnej rady kapłańskiej, a także przewodniczył Komisji II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego w diecezji tarnowskiej[1].

W 1991 został wykładowcą katolickiej nauki społecznej w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie[1].

2 sierpnia 2003 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji elbląskiej[6][2]. Ingres do katedry w Elblągu odbył 23 sierpnia 2003[7].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski w 1997 został członkiem Komisji Misyjnej, a w 2001 objął funkcję krajowego duszpasterza rolników[8]. Ponadto został członkiem Rady Ekonomicznej, a także członkiem Komisji Rewizyjnej Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[5].

W październiku 2013 ze względu na stan zdrowia złożył rezygnację z urzędu biskupa diecezjalnego elbląskiego. Została ona przyjęta przez papieża Franciszka, który jednocześnie zlecił mu pełnienie obowiązków do czasu ustanowienia następcy[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 1998, s. 135–136. ISBN 83-7052-900-3.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Papież przyjął rezygnację bp. Śliwińskiego. ekai.pl, 2003-08-02. [dostęp 2013-03-12].
  3. G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 352. ISBN 83-911554-0-4.
  4. Jan Styrna w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-03-12].
  5. 5,0 5,1 Jan Styrna na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-03-12].
  6. Rinuncia del vescovo di Elbląg (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2003-08-02. [dostęp 2013-12-01].
  7. Ingres bpa Jana Styrny – nowego ordynariusza elbląskiego. ekai.pl, 2003-08-23. [dostęp 2013-03-12].
  8. Tarnów: bp Styrna obchodzi 10-lecie sakry bskupiej [sic!]. ekai.pl, 2001-09-07. [dostęp 2013-03-12].
  9. Komunikat biskupa elbląskiego Jana Styrny. diecezja.elblag.opoka.org.pl, 2013-11-23. [dostęp 2013-11-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]