Jan Grajewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Grajewski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1932
Gdańsk
Data śmierci 22 maja 2009
profesor nauk prawnych
Specjalność: postępowanie karne
Alma Mater Uniwersytet Poznański
Doktorat 1975
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Habilitacja 1983 – prawo
Profesura 1998
dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego (1984–1990), sędzia Sądu Najwyższego (1990–2000)

Jan Grajewski (ur. 13 lutego 1932 w Gdańsku, zm. 22 maja 2009 w Gdańsku[1]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Gdańskiego, dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego w latach 1984–1990, sędzia Izby Karnej Sądu Najwyższego w latach 1990–2000.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jan Grajewski urodził się 13 lutego 1932 w Gdańsku. W 1955 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Pracę dyplomową napisał pod kierunkiem Antoniego Peretiatkowicza. Po studiach przez 20 lat wykonywał zawód prokuratora. Jego awans zawodowy w prokuraturze był ograniczany ze względu na brak przynależności do PZPR[1][2].

W 1975 uzyskał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie napisanej pod kierunkiem Tadeusza Nowaka rozprawy pt. Zażalenie jako środek odwoławczy w polskim procesie karnym (rozprawa początkowo powstawała na seminarium Jana Habera)[2]. W tym samym roku podjął pracę naukowo-dydaktyczną na Wydziale Prawa Uniwersytetu Gdańskiego. W 1980 został członkiem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”[1]. W 1983 otrzymał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Ściganie na wniosek w polskim procesie karnym[2].

W latach 1984–1990 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Administracji UG. W latach 1990–2000 był sędzią Izby Karnej Sądu Najwyższego[1]. Pełnił funkcję kierownika Zakładu Prawa Karnego Procesowego i Kryminologii (1990–1992), przekształconego w Katedrę Prawa Karnego Procesowego i Kryminologii Uniwersytetu Gdańskiego (1992–2002 oraz 2004–2009). W 1998 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk prawnych[3][4].

Był autorem około 120 publikacji krajowych i zagranicznych, współautorem trzech komentarzy do k.p.k. (z 1969 i 1997), a także autorem dwóch podręczników procedury karnej[2].

Ekspert Sejmowej Komisji Śledczej mającej zbadać aferę Rywingate.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Przebieg procesu karnego, C.H. Beck Warszawa 2004
  • Kodeks postępowania karnego i inne teksty prawne Wydanie X, C.H. Beck Warszawa 2004
  • Prawo karne procesowe – część ogólna, C.H. Beck Warszawa 2007[4]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego synem jest Krzysztof Grajewski[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Praktyk z przekonania. ms.gov.pl, 8 maja 2015. [dostęp 2018-01-18].
  2. a b c d Sławomir Steinborn, Jan Grajewski (1932-2009). lex.pl. [dostęp 2018-01-19].
  3. prof. Jan Grajewski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2018-01-19].
  4. a b prof. zw. dr hab. Jan Grajewski. univ.gda.pl. [dostęp 2018-01-19].