Janowice (powiat ostrowiecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w woj. świętokrzyskim, w powiecie ostrowieckim, w gminie Waśniów. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Janowice
Dom rodzinny mjr Jana Piwnika „Ponurego”
Dom rodzinny mjr Jana Piwnika „Ponurego”
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat ostrowiecki
Gmina Waśniów
Liczba ludności 140
Strefa numeracyjna (+48) 41
Tablice rejestracyjne TOS
SIMC 0275978
Położenie na mapie gminy Waśniów
Mapa lokalizacyjna gminy Waśniów
Janowice
Janowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Janowice
Janowice
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Janowice
Janowice
Położenie na mapie powiatu ostrowieckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu ostrowieckiego
Janowice
Janowice
Ziemia50°50′58″N 21°14′38″E/50,849444 21,243889

Janowicewieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie ostrowieckim, w gminie Waśniów.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego.

Przez wieś przechodzi szlak rowerowy czarny czarny szlak rowerowy z Nowej Słupi do Opatowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś sięga metryką XIV wieku, z Janowic pisał się Jan Nagowcza (Iohanne Nagowcza de Ianowicze), co potwierdzają dokumenty z 1380-01-2727 stycznia 1380 roku wydane w w Opatowie.

Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego, Janowice były wsią rządową w powiecie opatowskim, gminie Boksyce, parafii Momina, położoną w odległości 17 wiorst od Opatowa.

W 1827 roku było tam 12 domów i 92 mieszkańców; pod koniec XIX wieku – 25 domów, 149 mieszkańców, 2 morgi ziemi dworskiej i 329 mórg ziemi włościańskiej[1].

Według Jana Długosza (w roku 1442), wieś była własnością klasztoru świętokrzyskiego. W 1578 roku opat płacił tu od 7 osadników, 3,5 łana, 3 komorników i 2 ubogich.

W 1912 roku urodził się tutaj Jan Piwnik pseudonim Ponury. W jego rodzinnym domu zorganizowano Izbę Pamięci. Zgromadzone są w niej pamiątki rodzinne oraz przedmioty, których używał Ponury podczas swojej działalności partyzanckiej. Przed domem znajduje się głaz z metalową tablicą podającą krótką biografię Jana Piwnika[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880-1885, Tom III, s. 427; Tom XVI, cz. 1., s. 637.
  2. Wojciech Königsberg, Droga „Ponurego”. Rys biograficzny majora Jana Piwnika. Wyd. Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej, Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa 2011, s. 360. ​ISBN 978-83-7399-475-1​.