Janusz Kiszka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Kiszka
Ilustracja
Herb
Dąbrowa
Rodzina Kiszkowie
Data urodzenia 1586
Data i miejsce śmierci 1653
Krzywicze
Ojciec Stanisław Kiszka
Żona

Krystyna Drucka-Sokolińska

Janusz Kiszka herbu Dąbrowa (ur. 1586, zm. 1653 w Krzywiczach[1]) – syn Stanisława, wojewodzica mścisławskiego, walczył pod Chodkiewiczem w bitwach pod Białym Kamieniem, Kircholmem i Parnawą, oraz w wyprawach moskiewskich 1611 i 1618, a potem, jako wojewoda połocki, z Gustawem Adolfem pod Mitawą w 1622. Władysław IV mianował go hetmanem polnym litewskim w 1635, a 17 kwietnia 1646 wielkim litewskim. Stary już wówczas Janusz Kiszka w wojnach kozackich pozostał bezczynny, wyręczając się hetmanem polnym Januszem Radziwiłłem.

Wychowany w kaliwnizmie, przeszedł na katolicyzm ok. 1606, ale był tolerancyjnym jego wyznawcą – również dlatego, że co najmniej dwie jego żony były kalwinistkami. Był młodszym bratem Stanisława, biskupa żmudzkiego.[2]

Zmarł bezpotomnie.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., t. V, Lipsk 1840, s. 103.
  2. Encyklopedyja powszechna, t. XIV, Warszawa 1863, s. 714.

Bibliografia[edytuj]