Jean Anouilh

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jean-Marie-Lucien-Pierre Anouilh fr: /ʒɑ̃ maʀi lysjɛ̃ pjɛʀ anuj/ (ur. 23 czerwca 1910[1] w Bordeaux[1], zm. 3 października 1987 w Lozannie) – francuski dramatopisarz[1] i reżyser teatralny, autor dialogów filmowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jean Anouilh był synem krawca. Od 1920 roku mieszkał w Paryżu, gdzie studiował prawo na Sorbonie, lecz go nie ukończył. Następnie był sekretarzem znanego francuskiego reżysera i aktora Louisa Jouveta[1]. Przyjmuje się, iż jego inspiracją artystyczną było przedstawienie sztuki autorstwa Jeana Giraudoux pt. Siegfried z 1928, dzięki któremu w wieku 22 lat rozpoczął pisanie własnych utworów teatralnych. Anouilh podejmował problematykę moralną dotyczącą współczesności, choć niejednokrotnie posługiwał się sztafażem mitów antycznych. Ożenił się z aktorką Monelle Valentin.

Odniesienia w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Jean Anouilh jest wspomniany w piosence Kabaretu Starszych Panów Shimmy szuja (słowa Jeremiego Przybory): Szuja! Pióra by pożyczyć od Anouilha – szuja! by opisać, co to jest za typ.


Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Mandarine (Mandarynka, 1929)
  • L’Hermine (Gronostaj, 1932)
  • Le Bal des voleurs (Bal złodziejaszków, 1932)
  • Y avait un prisonnier (Był sobie więzień, 1934)
  • Le Voyageur sans bagage (Pasażer bez bagażu, 1936)
  • Le Rendez-vous de Senlis (Spotkanie, 1937)
  • Léocadia
  • Eurydice (Eurydyka, 1942)
  • Antigone (Antygona, 1943)
  • Médée (Medea, 1946)
  • Roméo et Jeannette (Romeo i Janeczka, 1947)
  • L’Invitation au chateau (Zaproszenie do zamku, 1947)
  • Le Repetition ou l’Amour puni (Próba, czyli Miłość ukarana, 1950)
  • La Valse des toréadors (Walc toreadorów, 1952)
  • L’Alouette (Skowronek, 1953)
  • La petite Molière (Molierówna, 1959)
  • L’Hurluberlu ou le Réactionnaire amoureux (Fanfaron czyli zakochany reakcjonista, 1959)
  • Becket ou l’Honneur de Dieu (Becket czyli Honor Boga, 1959)
  • Poissons rouges (Czerwone rybki, 1971 Prix du Brigadier
  • La belle vie (Wspaniałe życie)
  • Arrestation (Aresztowanie, 1975)
  • Le Nombril (Pępek, 1981)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Elke Schwarck: Autoren in Wort und Bild. Gütersloh: Bartelsmann, Reinhardt Mohn. (niem.)
  • Leksykon pisarzy świata XX wiek (autor hasła Krzysztof Zabłocki), Fundacja "Literatura Światowa" Warszawa 1993 s. 18-19 ​ISBN 83-900273-2-1