Jerzy Łukaszewicz (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Łukaszewicz
Data i miejsce urodzenia 24 września 1931
Warszawa
Data i miejsce śmierci 18 lipca 1983
Warszawa
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Okres od 23 czerwca 1980
do 19 grudnia 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi
Grób Jerzego Łukaszewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Jerzy Łukaszewicz (ur. 24 września 1931 w Warszawie, zm. 18 lipca 1983 tamże) – polski działacz partyjny z okresu PRL.

Syn Wacława i Janiny. Działał w organizacjach młodzieżowych. Ukończył studia na Wydziale Historyczno-Socjologicznym Wyższej Szkoły Nauk Społecznych. 29 września 1949 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, a od 1961 pracował w partyjnym aparacie (m.in. jako I sekretarz Komitetu Dzielnicowego w warszawskiej Woli w latach 1964–1969, zastępca członka Komitetu Centralnego od 1964 do 1968, członek KC w latach 1968–1980, sekretarz organizacyjny Komitetu Warszawskiego od 1969 do 1972 i kierownik Wydziału Propagandy, Prasy i Wydawnictw w latach 1972–1975). W latach 1971–1980 był sekretarzem KC PZPR odpowiedzialnym za prasę i propagandę. Członek Prezydium i Sekretariatu Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1972[1]. Od 12 grudnia 1975 do 15 lutego 1980 był zastępcą członka Biura Politycznego KC PZPR, a następnie – do 24 sierpnia 1980 – członkiem Biura Politycznego KC PZPR. Jako bliski współpracownik Edwarda Gierka został usunięty ze składu Komitetu Centralnego PZPR oraz pozbawiony mandatu posła na Sejm PRL VIII kadencji. 15 lipca 1981 został wykluczony z PZPR. W latach 1981–1982 internowany wraz z innymi członkami ekipy Edwarda Gierka.

W latach 1972–1980 był posłem na Sejm VI, VII i VIII kadencji.

Zmarł w 1983 i został pochowany na warszawskich Powązkach.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Trybuna Robotnicza”, nr 25 (8701), 31 stycznia 1972, s. 1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]