Jerzy Marek Nowakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Marek Nowakowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1959
Radom
Ambasador Polski na Łotwie
Okres od 2010
do 2014
Poprzednik Maciej Klimczak
Następca Ewa Dębska
Ambasador Polski w Armenii
Okres od 2014
do 2017
Poprzednik Zdzisław Raczyński
Następca Paweł Cieplak
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu „Za Zasługi dla Litwy” Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa)

Jerzy Marek Nowakowski (ur. 5 lipca 1959[1] w Radomiu) – polski historyk, dziennikarz, publicysta i polityk. Ambasador Rzeczypospolitej Polskiej na Łotwie oraz w Armenii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego, studiował również na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Uzyskał stopień doktora nauk historycznych.

Od 1984 pracował jako kierownik działu, a następnie zastępca redaktora naczelnego w Tygodniku Polskim. W latach 80. współpracował z „Solidarnością”, od 1988 był jej łącznikiem ze środowiskami opozycyjnymi na Litwie. W latach 1989–1993 kierował Ośrodkiem Studiów Międzynarodowych Senatu RP. W 1991 był doradcą w Kancelarii Prezydenta ds. polityki wschodniej. Od 1993 pracował w Polskim Radiu jako dyrektor i redaktor naczelny Programu V dla zagranicy. Prowadził program Racja stanu w TVP. W latach 1997–2001 był podsekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz głównym doradcą premiera do spraw międzynarodowych.

W latach 2001–2002 był wiceprezesem Centrum Stosunków Międzynarodowych. Od 2002 pełnił funkcje zastępcy redaktora naczelnego oraz kierownika działu zagranicznego w tygodniku „Wprost”. W 2007 objął stanowisko prezesa Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie, a także został dyrektorem Centrum Wschodniego Polish Open University.

22 grudnia 2009 mianowany ambasadorem RP w Republice Łotewskiej[2]. W marcu 2010 przystąpił do wykonywania obowiązków dyplomatycznych[3]. 4 listopada 2014 otrzymał nominację na ambasadora RP w Armenii[4]. Zakończył pełnienie tej funkcji w lipcu 2017[5].

Jest autorem publikacji dotyczących m.in. państw byłego ZSRR, polityki międzynarodowej i polskiej polityki zagranicznej (w tym polityki wschodniej). Publikował m.in. w tygodniku „Newsweek Polska” oraz w „Przewodniku Katolickim”.

W latach 90. działał w Ruchu Stu i Akcji Wyborczej Solidarność, a następnie w Przymierzu Prawicy. Jako jego członek bez powodzenia kandydował do Sejmu RP z listy Prawa i Sprawiedliwości, którego następnie został członkiem. Opuścił PiS w 2007.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kronika terroru. Ruchy anarchistyczne w RFN 1969–1980, Łódź 1981, ​ISBN 83-211-0220-4
  • Walery Sławek (1879–1939). Zarys biografii politycznej, Warszawa 1988, ​ISBN 83-202-0688-X
  • Ukraina na zakręcie. Drogi i bezdroża pomarańczowej rewolucji, Warszawa 2005 (współautor), ​ISBN 83-7436-058-5

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 maja 1998 r. o treści oświadczeń złożonych przez osoby powoływane lub mianowane na kierownicze stanowiska państwowe przez Prezesa Rady Ministrów (M.P. z 1998 r. Nr 13, poz. 206).
  2. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2009 r. nr 110-51-2009 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2010 r. Nr 1, poz. 5).
  3. Ārlietu ministrs Māris Riekstiņš ar Polijas vēstnieku pārrunā reģionālās sadarbības stiprināšanu abu valstu interešu īstenošanā (łot.). mfa.gov.lv, 12 marca 2010. [dostęp 2016-09-27].
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 listopada 2014 r. nr 110-46-2014 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2015 r. poz. 84).
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 lipca 2017 r. nr 110.53.2017 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2017 r. poz. 856).
  6. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). grybauskaite1.lrp.lt. [dostęp 2016-09-27].
  7. Ar Triju Zvaigžņu ordeni apbalvotie, sākot no 2004. gada 1.oktobra (łot.). president.lv. s. 91. [dostęp 2016-09-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]