Jerzy Morawski (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Morawski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

11 sierpnia 1918
Warszawa

Data i miejsce śmierci

4 lutego 2012
Warszawa

Ambasador PRL w Wielkiej Brytanii
Okres

od 15 września 1964
do 12 lutego 1969

Poprzednik

Witold Rodziński

Następca

Marian Dobrosielski

Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II i III kadencji
Okres

od 1945
do 1965

Przynależność polityczna

Polska Partia Robotnicza / Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Odznaczenia
Medal za Warszawę 1939–1945
Jerzy Morawski w Berlinie w 1958

Jerzy Morawski (ur. 11 sierpnia 1918 w Warszawie, zm. 4 lutego 2012 tamże[1][2]) – polski ekonomista, polityk komunistyczny, sekretarz Komitetu Centralnego PZPR w latach 1955–1956 i 1957–1960 (jeden z trzech tzw. młodych sekretarzy), członek Biura Politycznego KC PZPR w latach 1956–1960, ambasador PRL w Wielkiej Brytanii w latach 1964–1969. Wiceprezes Najwyższej Izby Kontroli. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II i III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jerzego i Marii[1]. W 1934 został członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polski (w organizacji tej działał do jej rozwiązania w 1938)[3]. Uzyskał wykształcenie ekonomiczne na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie studiów był sekretarzem Zarządu Głównego Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”. Był członkiem Polskiej Partii Robotniczej od jej powstania w 1942, był redaktorem podziemnego organu Komitetu Centralnego PPR „Trybuny Wolności”[4]. Od lipca 1944 do stycznia 1945 zasiadał w sekretariacie KC PPR[3].

Od lutego do czerwca 1945 był przewodniczącym Zarządu Głównego Związku Walki Młodych. W latach 1946–1948 sprawował funkcję wiceprzewodniczącego ZWM. W latach 1948–1950 był z kolei wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Związku Młodzieży Polskiej. W 1948 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, został zastępcą członka Komitetu Centralnego (którym był do 1950). Następnie do 1952 pełnił funkcję sekretarza ds. propagandy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Poznaniu, w latach 1952–1954 był zastępcą kierownika Wydziału Propagandy KC, a następnie do 1956 kierownikiem Wydziału Propagandy i Agitacji KC. Od marca 1954 do czerwca 1964 zasiadał w KC PZPR, od marca 1955 do stycznia 1960 będąc jego sekretarzem[3] (należał do grupy tzw. młodych sekretarzy, obok Władysława Matwina i Jerzego Albrechta). Od 21 października 1956 do października 1960 członek Biura Politycznego KC PZPR (od grudnia 1956 do marca 1957 przewodniczący Komisji ds. Młodzieży KC PZPR, od maja 1957 odpowiadał w BP za oświatę[5]). W latach 50. był uważany za jednego z nieformalnych przywódców puławian – grupy wewnątrz PZPR, która zamierzała dokonać w Polsce liberalizacji systemu stalinowskiego[6][7].

W latach 1945–1965 poseł kolejno do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II i III kadencji[4]. Od maja do lipca 1956 był redaktorem naczelnym „Trybuny Ludu”. W latach 1959–1964 był wiceprezesem Najwyższej Izby Kontroli, a w latach 1964–1969 był ambasadorem PRL w Wielkiej Brytanii[3].

Był żonaty z Ireną Tarłowską-Morawską (1918–1991). Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach (kwatera A4-2-8)[8].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 17 stycznia 1946 został odznaczony Medalem za Warszawę 1939–1945[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jerzy Morawski. rejestry-notarialne.pl.
  2. Nekrolog w "Gazecie Wyborczej" [dostęp 2020-10-26].
  3. a b c d Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL, bip.ipn.gov.pl [dostęp 2020-10-26].
  4. a b Profil na stronie Biblioteki Sejmowej [dostęp 2020-10-26].
  5. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90.
  6. Październik i "Mała stabilizacja". W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944–1989. Warszawa: POW „BGW", 1992, s. 61–62. ISBN 83-7066-208-0.
  7. Jerzy Morawski (11 VIII 1918 – 4 II 2012), wyborcza.pl, 1 listopada 2012 [dostęp 2020-10-26].
  8. Wyszukiwarka grobów w Warszawie [dostęp 2020-10-26].
  9. M.P. z 1946 r. nr 26, poz. 43.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon Historii Polski z 1995