Jerzy Stanisław Kmieciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jerzy Stanisław Kmieciński (ur. 8 listopada 1927 w Piotrkowie Trybunalskim) – polski archeolog o specjalizacji w zakresie antropologii kulturowej, germanoznawstwa oraz prahistorii, profesor nauk humanistycznych, do 1991 nauczyciel akademicki Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytetu Łódzkiego. Znawca okresu późnolateńskiego (przedrzymskiego) i rzymskiego Europy środkowej i północnej oraz metodyki i metodologii badań archeologicznych.

Życiorys[edytuj]

W 1951 otrzymał tytuł magistra na podstawie pracy napisanej pod kierunkiem Konrada Jażdzewskiego. Był m.in. kierownikiem misji archeologicznej w Węsiorach i Odrach (1962) oraz kierował pracami Pomorskiej Ekspedycji Archeologicznej . Jest autorem licznych artykułów i publikacji opisujących zagadnienia osadnicze na pograniczu gocko-gepidzkim na Pomorzu w okresie wpływów rzymskich od I-IV w n.e. Współpracował z Uniwersytetem w Santiago de Compostela.

Jest redaktorem serii wydawniczej semirocznika Eastern Review oraz redaktorem Archeologia Balthica (t. 2: 1977 - t. 10: 1992), Folia Archaeologica, Acta Universitatis Lodziensis (t. 7: 1985 - t. 15: 1991), Pradzieje ziem polskich (t. 1: 1989 o), Eastern Review (t. 1: 1977 -).

Członek Instytutu Studiów Politologicznych UŁ, członek zarządu Łódzkiego Towarzystwa Naukowego.

Za działalność naukową i społeczną został wyróżniony; otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, medal za zasługi dla UMCS "Nauka w Służbie Ludu". W 2005 odznaczony za wybitne zasługi w pracy naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej krzyżem oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Kariera naukowa[edytuj]

  • 1948-1950 - asystent Kierownictwa Badań nad Początkami Państwa Polskiego
  • 1951-1952 - asystent Muzeum Archeologicznego w Łodzi
  • 1952 - magisterium na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego
  • 1952 - inspektor-rzeczoznawca zabytków archeologicznych na woj. łódzkie, bydgoskie, gdańskie (do roku 1956)
  • 1956 - st. asystent, adiunkt w Katedrze Archeologii UŁ (do roku 1968)
  • 1968 - docent na UŁ (do roku 1992)
  • 1962 - doktorat na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego pod opieką prof. dr hab. Konrada Jażdżewskiego
  • 1972 - kierownik Katedry Archeologii (do roku 1993)
  • 1980 - docent w Katedrze Archeologii UMCS (do roku 1994)
  • 1984-1996 Kierownik międzynarodowego programu badawczego Peregrinatio Gothica
  • 1991 - Rozprawa habilitacyjna po tytułem Nacjonalizm w germanoznawstwie niemieckim w XIX i początkach XX wieku na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego
  • 1992 - profesor UŁ
  • 1993 - kierownik Ośrodka Badań i Studiów Wschodu UŁ
  • 1994 - profesor UMCS i kierownik Katedry
  • 1995 - Kierownik międzynarodowego programu badawczego Przemiany ekologiczne biokulturowa adaptacja człowieka
  • 1996 - Kierownik międzynarodowego programu badawczego Szlaki pielgrzymie i drogi handlowe jako czynnik integracji
  • 1998 - profesor nauk humanistycznych

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Jerzy Kmieciński (red.), Pradzieje ziem polskich, wyd. PWN Warszawa-Łódź 1989 r.
  • Jerzy Kmieciński, Jan Gurba. Szlaki handlowe jako ponadczasowy nośnik innowacji kulturowych, Pomorania Antiqua Tom XXI
  • Jerzy Kmieciński. Niektóre społeczne aspekty epizodu gockiego w okresie środkowo-rzymskim na Pomorzu. Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego. Seria I, zeszyt 12, Łódź 1959, s. 3-32
  • Jerzy Kmieciński. Niektóre zagadnienia wędrówki Gotów w świetle dotychczasowych badań, oraz w świetle wykopalisk w Węsiorach w pow. kartuskim.Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego. Seria I, zeszyt 8, Łódź 1958, s. 37-49

Ciekawostka[edytuj]

Zbigniew Nienacki zadedykował mu w 1960 książkę Pan Samochodzik i skarb Atanaryka. Dedykacja brzmi: „Mgr. Jerzemu Kmiecińskiemu, kierownikowi ekspedycji archeologicznej w Węsiorach”[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Zbigniew Nienacki, Pan Samochodzik i skarb Atanaryka, Wydawnictwo Edipresse-Kolekcje, Warszawa 2016 ISBN 83-7989-760-5 s. 5.

Bibliografia[edytuj]