Jiang Qing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Jiang.
Jiang Qing
Jiang Qing
Nazwisko chińskie
Pismo tradycyjne 江青
Hanyu pinyin Jiāng Qīng
Wade-Giles Chiang Ching
Jiang Qing
Jiang qing yanan 001.JPG
Jiang Qing w Yan’anie, zima 1940/41 roku
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1914
Zhucheng
Data i miejsce śmierci 14 maja 1991
Pekin
Przewodniczący Chińskiej Republiki Ludowej[1]
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Chin

Jiang Qing (chiń.: 江青; pinyin: Jiāng Qīng, wym. [tɕjɑ́ŋ tɕʰíŋ]; ur. 19 marca 1914, zm. 14 maja 1991) – czwarta żona Mao Zedonga, która jako główny członek tzw. bandy czworga miała wielki wpływ na przebieg rewolucji kulturalnej (1966-1976). Z zawodu była aktorką.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Zhucheng w prowincji Shandong jako Lǐ Shūméng (李淑蒙). W młodości jako aktorka grała niewielkie role w filmach pod pseudonimem Lán Píng (蓝苹), działała też w organizacjach komunistycznych. Określana również mianem Madame Mao.

Po wybuchu wojny chińsko-japońskiej w 1937 uciekła z Szanghaju na stronę kontrolowaną przez wojska komunistyczne, gdzie poznała Mao Zedonga. Mao porzucił przebywającą wówczas w Moskwie na leczeniu żonę i przy powszechnym oburzeniu partyjnych kolegów związał się z Jiang Qing, ta zaś obiecała przez trzydzieści lat nie mieszać się do polityki.

Po 1963 Jiang Qing rozpoczęła intensywną działalność w sferze kultury, będąc główną agitatorką włączenia do tradycyjnej opery pekińskiej i baletu treści rewolucyjnych, sama stworzyła kilka takich dzieł.

Aktywność Jiang Qing nasiliła się w okresie rewolucji kulturalnej, gdy z działalności kulturalnej przeszła do polityki. Rozpoczęła aktywną walkę z aparatem partyjnym (Liu Shaoqi, Deng Xiaoping) i stała się głównym animatorem czerwonej gwardii. Jej pozycja umocniła się znacząco po klęsce Lin Biao w 1971. Ciesząc się pełnym zaufaniem Mao wraz z grupą współpracowników (tzw. banda czworga) wywierała silny wpływ na politykę państwową, inicjując oszczercze kampanie przeciw politycznym przeciwnikom.

Po śmierci Mao w 1976 została wraz z resztą członków bandy czworga poddana krytyce, usunięta z partii i aresztowana. Podczas trwającego w latach 1980-1981 procesu Jiang Qing broniła się głośno protestując i rzucając oskarżenia wobec przywódców partyjnych. Wyrokiem sądu została skazana na karę śmierci, którą w 1983 zamieniono na dożywotnie więzienie. Z powodu złego stanu zdrowia (chorowała na raka) została w 1991 roku tymczasowo zwolniona i przewieziona do szpitala, gdzie powiesiła się w łazience[2].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1949-54 przewodniczący Centralnego Rządu Ludowego, faktyczny przywódca kraju do śmierci w 1976 r.
  2. Roderick MacFarquhar, Michael Schoenhals: Mao's Last Revolution. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 2006, s. 455. ISBN 978-0-674-02332-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]