John Keane (1. baron Keane)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z John Keane, 1. baron Keane)
Skocz do: nawigacja, szukaj
John Keane, 1. baron Keane
John Keane, 1. Baron Keane
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1781
Belmont
Data i miejsce śmierci 26 sierpnia 1844
Burton Lodge
Gubernator Jamajki (p.o.)
Okres od 1827
do 1829
Poprzednik książę Manchester
Następca lord Belmore
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Order Gwelfów (Hanower)

John Keane, 1. baron Keane GCB, GCH (ur. 6 lutego 1781 w Belmont w Irlandii, zm. 26 sierpnia 1844 w Burton Lodge w Hampshire) – brytyjski wojskowy i gubernator kolonialny.

Był drugim synem sir Johna Keane'a, 1. baroneta. W 1792 r. wstąpił do British Army. Doszedł do rangi podpułkownika 60 pułku piechoty. Podczas wojny na Półwyspie Iberyjskim dowodził brygadą. Brał udział w bitwach pod Nivelle i Vitorią. W 1814 r. otrzymał stopień generała-majora.

Pod koniec 1814 r. został wysłany na wojnę ze Stanami Zjednoczonymi. Dowodził brygadą w składzie 93 pułku Sutherland Highlanders, sześciu kompanii 95 pułku piechoty, 5 pułku Indii Zachodnich, kompanii artylerii i kompanii inżynierów[1]. Do czasu przybycia głównodowodzącego generała Edwarda Pakenhama dowodził całością sił brytyjskich[2]. Podczas bitwy pod Nowym Orleanem 8 stycznia 1815 r. dowodził lewym skrzydłem wojsk brytyjskich[3] i został ranny podczas ataku na amerykańskie pozycje[4].

Po powrocie do zdrowia Keane został naczelnym dowódcą wojsk brytyjskich w Indiach Zachodnich. W latach 1818-1819 był gubernatorem Saint Lucii, a w latach 1827-1829 pełnił obowiązki gubernatora Jamajki. Następnie został wysłany do Indii, gdzie w latach 1833-1839 dowodził wojskami brytyjskimi w prezydencji Bombaju. W 1830 r. otrzymał rangę generała-porucznika.

Kiedy w 1839 r. wybuchła I wojna brytyjsko-afgańska, Keane stanął na czele Armii Indusu. W lipcu wygrał bitwie pod Ghazni i zdobył Kabul, za co otrzymał tytuł 1. barona Keane (wraz z miejscem w Izbie Lordów) oraz pensję od parlamentu w wysokości 2000 funtów rocznie[5]. Wkrótce przekazał dowodzenie nad armią generałowi Cottonowi i powrócił do Wielkiej Brytanii.

Był kawalerem Krzyża Wielkiego Orderu Łaźni i Krzyża Wielkiego Orderu Gwelfów. Zmarł w 1844 r. Tytuł barona odziedziczył jego syn, Edward.

Przypisy

  1. Robert Kłosowicz, Nowy Orlean 1815, wyd. Bellona, Warszawa, 2000, ​ISBN 83-11-09253-2​, str. 187
  2. ibidem
  3. ibidem, str. 220
  4. ibidem, str. 227
  5. ibidem, str.235

Linki zewnętrzne[edytuj]


Poprzednik
nowa kreacja
Baron Keane
1839-1844
Następca
Edward Keane, 2. baron Keane