John Wayne Gacy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
John Wayne Gacy
Ilustracja
John Wayne Gacy z Rosalynn Carter w 1978 roku
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1942
Chicago
Data i miejsce śmierci 10 maja 1994
Crest Hill
Przyczyna śmierci egzekucja

John Wayne Gacy (ur. 17 marca 1942 w Chicago, zm. 10 maja 1994 w Crest Hill) – amerykański seryjny morderca i gwałciciel. Jego ofiarami stało się w sumie 33 młodych mężczyzn i chłopców. Słynął z tego, że występował charytatywnie jako klaun. Aresztowano go w 1978, skazano na śmierć w 1980, a wyrok wykonano 10 maja 1994[1].

Mieszkał na przedmieściach Chicago wraz z polskimi rodzicami i dwójką sióstr. Dzieciństwo Gacy'ego nie przebiegało spokojnie – jego ojciec nadużywał alkoholu i często bił swoje dzieci. John w wieku 11 lat został uderzony huśtawką prosto w głowę, co spowodowało u niego krwiaka mózgu, wykrytego dopiero pięć lat później.

Gacy był przenoszony ze szkoły do szkoły, gdyż miał problemy z nauką. W pewnym momencie rzucił szkołę i przeniósł się do Las Vegas. Tam zatrudnił się w zakładzie pogrzebowym. Parę miesięcy później niezadowolony ze swojej pracy wrócił do Chicago, gdzie ukończył studia menedżerskie. Wkrótce znalazł pracę w jednej z dobrze prosperujących firm odzieżowych.

W 1964 ożenił się ze współpracownicą Marilyn Myer. W niedługim czasie para przeprowadziła się do Waterloo w stanie Iowa, gdzie John dostał pracę w restauracji teścia, którą zresztą później otrzymał na własność. Tym sposobem John stał się jednym z najbardziej szanowanych obywateli miasta.

Sielskie życie nie trwało długo. Już w 1968 miał problemy z tytułu molestowania seksualnego dzieci. Było to dużym zaskoczeniem dla jego żony, z którą miał już dwójkę potomstwa. Został uznany winnym zachowań homoseksualnych (ang. sodomy) i skazany na pobyt w więzieniu na 10 lat, ale w nagrodę za dobre sprawowanie zwolniono go po 18 miesiącach[2].

W 1975 John założył własną firmę budowlaną i ponownie się ożenił, tym razem jego wybranką była koleżanka z czasów szkolnych. Para przeprowadziła się do Des Plaines na przedmieściach Chicago. Gacy miał talent do interesów – doskonale prowadził firmę, oszczędzał mnóstwo pieniędzy zatrudniając młodych chłopców (pięciu z nich padło później jego ofiarą). W wolnych chwilach przebierał się za klauna i dawał przedstawienia dla dzieci w okolicznych szpitalach, udzielał się również charytatywnie i należał do Partii Demokratów.

W marcu 1976 druga żona wystąpiła o rozwód – podobno nie mogła znieść ciągłych wahań nastroju męża.

Po pewnym czasie jego skłonności dały o sobie znać. 12 grudnia 1978 zaginął Robert Piest, którego ostatni raz widziano w towarzystwie Johna. Policja dowiedziała się, że Gacy już kilka razy był aresztowany za napaść na młodych chłopców, dlatego też szybko dostała pozwolenie na rewizję jego domu. Pod podłogą znaleziono 27 rozkładających się ciał; policjanci odkryli również sygnet należący do zaginionego Piesta. Wobec coraz większej liczby dowodów John zaczął zeznawać oraz postanowił pokazać, gdzie leży reszta ciał.

Śmierć z jego rąk poniosły prawdopodobnie 33 osoby. Większość ciał zakopał na terenie swojej posesji, a część wrzucił do pobliskiej rzeki. Siedem z nich było w tak zaawansowanym stopniu rozkładu, że nie zidentyfikowano ich. Ofiarami Gacy'ego były głównie męskie prostytutki, ale zwabił też kilkoro dzieci z przystanków autobusowych.

Obraz klauna autorstwa Gacy'ego

Większości ofiar zakładał kajdanki pod pretekstem pokazania sztuczek magicznych, potem je ogłuszał, gwałcił i brutalnie mordował. Gacy utrzymywał, że ma trzy oblicza: John Klaun, John Biznesmen oraz John Morderca, zwany Jackiem Harleyem. Utrzymywał również, że jest chory psychicznie, jednak lekarze uznali, że podczas popełniania zbrodni był w pełni świadomy swych czynów.

Proces rozpoczął się 6 lutego 1980. Powołano 100 świadków. Obrońca Johna zgłaszał niepoczytalność klienta, jednak ława przysięgłych odrzuciła tę wersję. W ciągu dwóch godzin udowodniono mu winę. Morderca nie wyraził skruchy; stwierdził, że nie przywróciłby życia żadnej ze swoich ofiar. Przed wykonaniem wyroku (zastrzyk trucizny) powiedział strażnikowi, że „może go pocałować w dupę”.

W dniu egzekucji Gacy'ego miały miejsce w USA demonstracje, podczas których ludzie cieszyli się, że morderca został stracony. Po stwierdzeniu zgonu z czaszki zabójcy usunięto mózg i przekazano go pracownikom naukowym. Chcieli oni sprawdzić, czy mózg seryjnego mordercy różni się w jakiś sposób od zwyczajnego. Faktu takiego jednak nie stwierdzono.

Ofiary Gacy'ego[edytuj]

  1. Timothy McCoy (lat 16) – zamordowany 3 stycznia 1972.
  2. Niezidentyfikowany (lat 14–18) – zam. w styczniu 1974.
  3. John Butkovitch (lat 17) – zam. 29 lipca 1975.
  4. Darrell Sampson (lat 18) – zam. 6 kwietnia 1976.
  5. Randall Reffett (lat 15) – zam. 14 maja 1976.
  6. Samuel Stapleton (lat 14) – zam. 14 maja 1976.
  7. Michael Bonnin (lat 17) – zam. 3 czerwca 1976.
  8. William Carroll (lat 16) – zam. 13 czerwca 1976.
  9. Niezidentyfikowany (lat 22–30) – zam. 13 czerwca 1976.
  10. Rick Johnston (lat 17) – zam. 6 sierpnia 1976.
  11. James Byron Haakenson (lat 16) – zam. 5 sierpnia 1976.
  12. Niezidentyfikowany (lat 17–21) – zam. 5 października 1976.
  13. Michael Marino (lat 14) – zam. 24 października 1976.
  14. Kenneth Parker (lat 16) – zam. 24 października 1976.
  15. Niezidentyfikowany (lat 21–27) – zam. 24 października 1976.
  16. William Bundy (lat 19) – zam. 26 października 1976.
  17. Niezidentyfikowany (lat 22–32) – zam. w grudniu 1976.
  18. Gregory Godzik (lat 17) – zam. 12 grudnia 1976.
  19. John Szyc (lat 19) – zam. 20 stycznia 1977.
  20. Jon Prestidge (lat 20) – zam. 15 marca 1977.
  21. Niezidentyfikowany (lat 17–21) – zam. w marcu 1977.
  22. Matthew Bowman (lat 19) – zam. 5 lipca 1977.
  23. Robert Gilroy (lat 18) – zam. 15 września 1977.
  24. John Mowery (lat 19) – zam. 25 września 1977.
  25. Russell Nelson (lat 21) – zam. 17 października 1977.
  26. Robert Winch (lat 16) – zam. 10 listopada 1977.
  27. Tommy Boling (lat 20) – zam. 18 listopada 1977.
  28. David Talsma (lat 19) – zam. 9 grudnia 1977.
  29. William Kindred (lat 19) – zam. 16 lutego 1978.
  30. Timothy O'Rourke (lat 20) – zam. 16 czerwca 1978.
  31. Frank Landingin (lat 19) – zam. 4 listopada 1978.
  32. James Mazzara (lat 21) – zam. 24 listopada 1978.
  33. Robert Piest (lat 15) – zam. 11 grudnia 1978.

Za jedną z ofiar Gacy'ego uznawany był przez lata Harold Wayne Lovell, który zaginął w maju 1977, jednak odnalazł się w roku 2011[3].

Nawiązania w kulturze[edytuj]

Postaci mordercy poświęcone były filmy:

  • amerykański film biograficzny Złapać mordercę (To Catch a Killer) z 1992, w reżyserii Erica Tilla[4][5].
  • amerykański film biograficzny Gacy (2003), w reżyserii Clive'a Saundersa[6].

Biografię Gacy'ego przedstawił Sufjan Stevens w utworze John Wayne Gacy Jr z płyty Illinois (2005), wyprowadzając jego zbrodnicze skłonności od okresu dzieciństwa. Postać mordercy jako klauna w czerwono-białym kostiumie znajduje się też w ilustracjach do płyty[7].

Postać Gacy'ego była też inspiracją dla kilku bohaterów w serialu American Horror Story: Freak Show (klaun Twisty)[8] oraz Hotel (postać samego Gacy'ego)[9]. W obie postaci wcielił się John Carroll Lynch[10].

Przypisy

  1. Long-delayed Execution Set For John Wayne Gacy (ang.). Orlando Sentinel, 1993-12-18. [dostęp 2017-02-21].
  2. David Lohr: Boy Killer: John Wayne Gacy (ang.). An Encyclopedia of Crime. [dostęp 30 stycznia 2017].
  3. Przez 34 lata myśleli, że zabił go seryjny morderca (http://www.tvn24.pl). TVN24, 2011-10-28. [dostęp 2017-01-30].
  4. Złapać mordercę / To Catch a Killer.
  5. To Catch a Killer. Brian Dennehy, Michael Riley, Margot Kidder, Meg Foster 1992-05-15.
  6. Gacy. Mark Holton, Adam Baldwin, Tom Waldman, Charlie Weber 2003-05-13.
  7. Dan Caffrey: Rock History 101: Sufjan Stevens’ “John Wayne Gacy, Jr.”. Consequence of Sound, 2009-05-03. [dostęp 2017-01-30].
  8. American Horror Story: Freak Show.
  9. American Horror Story: Hotel.
  10. John Carroll Lynch. IMDb. [dostęp 2017-03-01].