John Wayne Gacy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
John Wayne Gacy
Ilustracja
John Wayne Gacy z Rosalynn Carter w 1978 roku
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1942
Chicago
Data i miejsce śmierci 10 maja 1994
Crest Hill
Przyczyna śmierci Egzekucja przez wstrzyknięcie trucizny
Zawód Przedsiębiorca budowlany

John Wayne Gacy (ur. 17 marca 1942 w Chicago, zm. 10 maja 1994 w Crest Hill) – amerykański seryjny morderca i gwałciciel działający w Chicago w latach 1972-1978. Jego ofiarami stało się w sumie 33 młodych mężczyzn i chłopców. Słynął z tego, że występował charytatywnie jako klaun. Aresztowano go w 1978, skazano na śmierć w 1980, a wyrok wykonano 10 maja 1994[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Mieszkał na przedmieściach Chicago wraz z polskimi rodzicami i dwójką sióstr. Dzieciństwo Gacy'ego nie przebiegało spokojnie – jego ojciec nadużywał alkoholu i często bił swoje dzieci. John w wieku 11 lat został uderzony huśtawką prosto w głowę, co spowodowało u niego krwiaka mózgu, wykrytego dopiero pięć lat później.

Gacy był przenoszony ze szkoły do szkoły, gdyż miał problemy z nauką. W pewnym momencie rzucił szkołę i przeniósł się do Las Vegas. Tam zatrudnił się w zakładzie pogrzebowym. Parę miesięcy później niezadowolony ze swojej pracy wrócił do Chicago, gdzie ukończył studia menedżerskie. Wkrótce znalazł pracę w jednej z dobrze prosperujących firm odzieżowych.

W 1964 ożenił się ze współpracownicą Marilyn Myer. W niedługim czasie para przeprowadziła się do Waterloo w stanie Iowa, gdzie John dostał pracę w restauracji teścia, którą zresztą później otrzymał na własność. Tym sposobem John stał się jednym z najbardziej szanowanych obywateli miasta.

Sielskie życie nie trwało długo. Już w 1968 miał problemy z tytułu molestowania seksualnego dzieci. Było to dużym zaskoczeniem dla jego żony, z którą miał już dwójkę potomstwa. Został uznany winnym zachowań homoseksualnych (ang. sodomy) i skazany na pobyt w więzieniu na 10 lat, ale w nagrodę za dobre sprawowanie zwolniono go po 18 miesiącach[2].

W 1975 John założył własną firmę budowlaną i ponownie się ożenił, tym razem jego wybranką była koleżanka z czasów szkolnych. Para przeprowadziła się do Des Plaines na przedmieściach Chicago. Gacy miał talent do interesów – doskonale prowadził firmę, oszczędzał mnóstwo pieniędzy zatrudniając młodych chłopców (pięciu z nich padło później jego ofiarą). W wolnych chwilach przebierał się za klauna i dawał przedstawienia dla dzieci w okolicznych szpitalach, udzielał się również charytatywnie i należał do Partii Demokratów.

W marcu 1976 druga żona wystąpiła o rozwód – podobno nie mogła znieść ciągłych wahań nastroju męża.

Zbrodnie[edytuj | edytuj kod]

Obraz klauna autorstwa Gacy'ego

Po pewnym czasie jego skłonności dały o sobie znać. 12 grudnia 1978 zaginął Robert Piest, którego ostatni raz widziano w towarzystwie Johna. Policja dowiedziała się, że Gacy już kilka razy był aresztowany za napaść na młodych chłopców, dlatego też szybko dostała pozwolenie na rewizję jego domu. Pod podłogą znaleziono 27 rozkładających się ciał; policjanci odkryli również sygnet należący do zaginionego Piesta. Wobec coraz większej liczby dowodów John zaczął zeznawać oraz postanowił pokazać, gdzie leży reszta ciał.

Śmierć z jego rąk poniosły prawdopodobnie 33 osoby. Większość ciał zakopał na terenie swojej posesji, a część wrzucił do pobliskiej rzeki. Siedem z nich było w tak zaawansowanym stopniu rozkładu, że nie zidentyfikowano ich. Ofiarami Gacy'ego były głównie męskie prostytutki, ale zwabił też kilkoro dzieci z przystanków autobusowych.

Większości ofiar zakładał kajdanki pod pretekstem pokazania sztuczek magicznych, potem je ogłuszał, gwałcił i brutalnie mordował. Gacy utrzymywał, że ma trzy oblicza: John Klaun, John Biznesmen oraz John Morderca, zwany Jackiem Harleyem. Utrzymywał również, że jest chory psychicznie, jednak lekarze uznali, że podczas popełniania zbrodni był w pełni świadomy swych czynów.

Proces i egzekucja[edytuj | edytuj kod]

Proces rozpoczął się 6 lutego 1980. Powołano 100 świadków. Obrońca Johna zgłaszał niepoczytalność klienta, jednak ława przysięgłych odrzuciła tę wersję. W ciągu dwóch godzin udowodniono mu winę. Morderca nie wyraził skruchy; stwierdził, że nie przywróciłby życia żadnej ze swoich ofiar. Przed wykonaniem wyroku (zastrzyk trucizny) powiedział strażnikowi, że „może go pocałować w dupę”.

W dniu egzekucji Gacy'ego miały miejsce w USA demonstracje, podczas których ludzie cieszyli się, że morderca został stracony. Po stwierdzeniu zgonu z czaszki zabójcy usunięto mózg i przekazano go pracownikom naukowym. Chcieli oni sprawdzić, czy mózg seryjnego mordercy różni się w jakiś sposób od zwyczajnego. Faktu takiego jednak nie stwierdzono.

Ofiary Gacy'ego[edytuj | edytuj kod]

Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
Chicago
Chicago
Geographylogo.svg
Lokalizacja Wichita na mapie Stanów Zjednoczonych

Za jedną z ofiar Gacy'ego uznawany był przez lata Harold Wayne Lovell, który zaginął w maju 1977, jednak odnalazł się w roku 2011[3].

Lp. Ofiara Wiek Data
1. Timothy McCoy 16 3 stycznia 1972
2. Niezidentyfikowany 14–18 Styczeń 1974
3. John Butkovitch 17 29 lipca 1975
4. Darrell Sampson 18 6 kwietnia 1976
5. Randall Reffett 15 14 maja 1976
6. Samuel Stapleton 14 14 maja 1976
7. Michael Bonnin 17 3 czerwca 1976
8. William Carroll 16 13 czerwca 1976
9. Niezidentyfikowany 22–30 13 czerwca 1976
10. Rick Johnston 17 6 sierpnia 1976
11. James Haakenson 16 5 sierpnia 1976
12. Niezidentyfikowany 17–21 5 października 1976
13. Michael Marino 14 24 października 1976
14. Kenneth Parker 16 24 października 1976
15. Niezidentyfikowany 21–27 24 października 1976
16. William Bundy 19 26 października 1976
17. Niezidentyfikowany 22–32 Grudzień 1976
18. Gregory Godzik 17 12 grudnia 1976
19. John Szyc 19 20 stycznia 1977
20. Jon Prestidge 20 15 marca 1977
21. Niezidentyfikowany 17–21 Marzec 1977
22. Matthew Bowman 19 5 lipca 1977
23. Robert Gilroy 18 15 września 1977
24. John Mowery 19 25 września 1977
25. Russell Nelson 21 17 października 1977
26. Robert Winch 16 10 listopada 1977
27. Tommy Boling 20 18 listopada 1977
28. David Talsma 19 9 grudnia 1977
29. William Kindred 19 16 lutego 1978
30. Timothy O'Rourke 20 16 czerwca 1978
28. David Talsma 19 9 grudnia 1977
29. William Kindred 19 16 lutego 1978
30. Timothy O'Rourke 20 16 czerwca 1978
31. Frank Landingin 19 4 listopada 1978
32. James Mazzara 21 24 listopada 1978
33. Robert Piest 15 11 grudnia 1978

Nawiązania w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Postaci mordercy poświęcone były filmy:

  • amerykański film biograficzny Złapać mordercę (To Catch a Killer) z 1992, w reżyserii Erica Tilla[4][5].
  • amerykański film biograficzny Gacy (2003), w reżyserii Clive'a Saundersa[6].
  • "Szanowny panie Gacy" (2010)

Biografię Gacy'ego przedstawił Sufjan Stevens w utworze John Wayne Gacy Jr z płyty Illinois (2005), wyprowadzając jego zbrodnicze skłonności od okresu dzieciństwa. Postać mordercy jako klauna w czerwono-białym kostiumie znajduje się też w ilustracjach do płyty[7].

Postać Gacy'ego była też inspiracją dla kilku bohaterów w serialu American Horror Story: Freak Show (klaun Twisty)[8] oraz Hotel (postać samego Gacy'ego)[9]. W obie postaci wcielił się John Carroll Lynch[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Long-delayed Execution Set For John Wayne Gacy (ang.). Orlando Sentinel, 1993-12-18. [dostęp 2017-02-21].
  2. David Lohr: Boy Killer: John Wayne Gacy (ang.). An Encyclopedia of Crime. [dostęp 30 stycznia 2017].
  3. Przez 34 lata myśleli, że zabił go seryjny morderca (http://www.tvn24.pl). TVN24, 2011-10-28. [dostęp 2017-01-30].
  4. Złapać mordercę / To Catch a Killer.
  5. To Catch a Killer. Brian Dennehy, Michael Riley, Margot Kidder, Meg Foster 1992-05-15.
  6. Gacy. Mark Holton, Adam Baldwin, Tom Waldman, Charlie Weber 2003-05-13.
  7. Dan Caffrey: Rock History 101: Sufjan Stevens’ “John Wayne Gacy, Jr.”. Consequence of Sound, 2009-05-03. [dostęp 2017-01-30].
  8. American Horror Story: Freak Show.
  9. American Horror Story: Hotel.
  10. John Carroll Lynch. IMDb. [dostęp 2017-03-01].