Joseph Henry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Joseph Henry
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1797
Albany
Data i miejsce śmierci 13 maja 1878
Waszyngton
Zawód, zajęcie fizyk

Joseph Henry (ur. 17 grudnia 1797 w Albany, zm. 13 maja 1878 w Waszyngtonie[1]) – amerykański fizyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był profesorem College of New Jersey (obecnie Uniwersytet w Princeton). Niezależnie od Faradaya odkrył zjawisko indukcji elektromagnetycznej i samoindukcji, jednak w publikacji wyników został przez Faradaya uprzedzony. Usprawnił elektromagnes, stosując (jako pierwszy) drut izolowany, dzięki czemu mógł nawijać na rdzeń wiele zwojów i nie następowało między nimi przebicie. Stosując tę technikę, skonstruował dla Uniwersytetu Yale’a najsilniejszy wówczas elektromagnes (mogący unieść 1040 kg). W 1831 zbudował jedno z pierwszych urządzeń wykorzystujących elektryczność do generowania ruchu.

W 1848 wraz ze Stephenem Alexandrem stwierdził, że plamy słoneczne są chłodniejsze od ich otoczenia. Badał również zjawiska związane z akustyką pomieszczeń, na przykład pogłos.

W latach 1846–1878 był sekretarzem Instytutu Smithsona.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Od jego nazwiska jednostkę indukcyjności w układzie SI nazwano henr (H).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henry Joseph, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-10-08].